ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਸ਼ਾਤਾਤਪੋ ਵਸਿष੍ਠਸ਼੍ ਚ ਏਵਮਾਦ੍ਯੈਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ ਅਵृष੍ਟਿਰ੍ਮਰਣਂ ਚੈਵ ਤਥਾ ਵ੍ਯਾਧ੍ਯਾਦ੍ਯੁਪਦ੍ਰਵਾਃ

ਸ਼ਾਤਾਤਪ ਤੇ ਵਸੀਸ਼ਠ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਹਨ। ਸੁੱਕਾ, ਮੌਤ, ਬਿਮਾਰੀ ਤੇ ਹੋਰ ਦੁੱਖ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।

ਵਾਙ੍ਮਨਃਕਰ੍ਮਜੈਰ੍ ਦੁਃਖੈਰ੍ ਨਿਰ੍ਵੇਦੋ ਜਾਯਤੇ ਤਤਃ ਨਿਰ੍ਵੇਦਾਜ੍ਜਾਯਤੇ ਤੇषਾਂ ਦੁਃਖਮੋਕ੍ਸ਼ਵਿਚਾਰਣਾ

ਬੋਲ, ਮਨ ਤੇ ਕਰਮ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਵਿਅਸਤਾ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਵਿਅਸਤਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਖੋਜ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।

ਵਿਚਾਰਣਾਚ੍ਚ ਵੈਰਾਗ੍ਯਂ ਵੈਰਾਗ੍ਯਾਦ੍ਦੋषਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ ਦੋषਾਣਾਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਚ੍ਚੈਵ ਦ੍ਵਾਪਰੇ ਜ੍ਞਾਨਸਂਭਵਃ

ਖੋਜ ਤੋਂ ਵੈਰਾਗ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਵੈਰਾਗ ਤੋਂ ਅਵਗੁਣਾਂ ਦੀ ਪਛਾਣ; ਅਵਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਤੋਂ ਦਵਾਪਰ ਯੁਗ ਵਿਚ ਗਿਆਨ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਏषਾ ਰਜਸ੍ਤਮੋਯੁਕ੍ਤਾ ਵृਤ੍ਤਿਰ੍ ਵੈ ਦ੍ਵਾਪਰੇ ਸ੍ਮृਤਾ ਆਦ੍ਯੇ ਕृਤੇ ਤੁ ਧਰ੍ਮੋ ऽਸ੍ਤਿ ਸ ਤ੍ਰੇਤਾਯਾਂ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ

ਇਹ ਰਾਜਸ ਤੇ ਤਾਮਸ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ ਚਲਣ ਦਵਾਪਰ ਯੁਗ ਵਿਚ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਪਹਿਲੇ ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਵਿਚ ਧਰਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਤ੍ਰੇਤਾ ਵਿਚ ਵਧਦਾ ਹੈ।

ਦ੍ਵਾਪਰੇ ਵ੍ਯਾਕੁਲੀਭੂਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਣਸ਼੍ਯਤਿ ਕਲੌ ਯੁਗੇ

ਦਵਾਪਰ ਵਿਚ ਧਰਮ ਉਲਝ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਲਿਯੁਗ ਵਿਚ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਤਿष੍ਯੇ ਮਾਯਾਮਸੂਯਾਂ ਚ ਵਧਂ ਚੈਵ ਤਪਸ੍ਵਿਨਾਮ੍ ਸਾਧਯਨ੍ਤਿ ਨਰਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਮਸਾ ਵ੍ਯਾਕੁਲੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਃ

ਤਿਸ਼ਯ ਤੇ ਮਾਯਾਮਸੂ, ਤੇ ਤਪਸਵੀਆਂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਵਿਚ, ਲੋਕ ਤਮਸ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਉਲਝੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਇਹ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਕਲੌ ਪ੍ਰਮਾਦਕੋ ਰੋਗਃ ਸਤਤਂ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਭਯਾਨਿ ਚ ਅਨਾਵृष੍ਟਿਭਯਂ ਘੋਰਂ ਦੇਸ਼ਾਨਾਂ ਚ ਵਿਪਰ੍ਯਯਃ

ਕਲਿਯੁਗ ਵਿਚ ਬੇਧਿਆਨਤਾ, ਰੋਗ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਭੁੱਖ ਤੇ ਡਰ, ਭਿਆਨਕ ਸੁੱਕਾ ਦਾ ਡਰ, ਤੇ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੀ ਉਲਟ-ਪੁਲਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਨ ਪ੍ਰਾਮਾਣ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤੇਰਸ੍ਤਿ ਨृਣਾਂ ਚਾਧਰ੍ਮਸੇਵਨਮ੍ ਅਧਾਰ੍ਮਿਕਾਸ੍ਤ੍ਵਨਾਚਾਰਾ ਮਹਾਕੋਪਾਲ੍ਪਚੇਤਸਃ

ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਮਾਣਤਾ ਨਹੀਂ ਰਹੀ, ਤੇ ਅਧਰਮ ਵਧ ਗਿਆ। ਅਧਰਮੀ ਲੋਕ ਬੇਕਾਬੂ, ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਘੱਟ ਸਮਝ ਵਾਲੇ ਹਨ।

ਅਨृਤਂ ਬ੍ਰੁਵਤੇ ਲੁਬ੍ਧਾਸ੍ ਤਿष੍ਯੇ ਜਾਤਾਸ਼੍ ਚ ਦੁष੍ਪ੍ਰਜਾਃ ਦੁਰਿष੍ਟੈਰ੍ਦੁਰਧੀਤੈਸ਼੍ ਚ ਦੁਰਾਚਾਰੈਰ੍ਦੁਰਾਗਮੈਃ

ਲੋਭੀ ਝੂਠ ਬੋਲਦੇ ਹਨ; ਤਿਸ਼ਯ ਵਿਚ ਮਾੜੀ ਸੰਤਾਨ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਮਾੜੇ ਕੰਮ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਸਿੱਖਿਆ, ਮਾੜਾ ਚਲਣ ਤੇ ਗਲਤ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ।

ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਕਰ੍ਮ ਦੋषੇਣ ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਜਾਯਤੇ ਭਯਮ੍ ਨਾਧੀਯਨ੍ਤੇ ਤਦਾ ਵੇਦਾਨ੍ ਨ ਯਜਨ੍ਤਿ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯਃ

ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿਚ ਗਲਤੀ ਆਉਣ ਕਾਰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਡਰ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਵੇਲੇ ਨਾ ਤਾਂ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਨਾ ਹੀ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਯਜਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਉਤ੍ਸੀਦਨ੍ਤਿ ਨਰਾਸ਼੍ਚੈਵ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਸ਼੍ ਚ ਵਿਸ਼ਃ ਕ੍ਰਮਾਤ੍ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਣਾਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਯੋਗੇਨ ਸਂਬਨ੍ਧੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਃ ਸਹ

ਮਰਦ ਤੇ ਕਸ਼ਤਰੀ ਅਤੇ ਆਮ ਲੋਕ ਵੀ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਡਿੱਗਦੇ ਹਨ; ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਨਾਲ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਦਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਭਵਤੀਹ ਕਲੌ ਤਸ੍ਮਿਞ੍ ਸ਼ਯਨਾਸਨਭੋਜਨੈਃ ਰਾਜਾਨਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰਭੂਯਿष੍ਠਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ ਬਾਧਯਨ੍ਤਿ ਤੇ

ਕਲਿਯੁਗ ਵਿਚ, ਰਾਜੇ ਜੋ ਵਧੇਰੇ ਸ਼ੂਦਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਸੰਗਤ ਸੋਣ, ਬੈਠਣ ਅਤੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਭ੍ਰੂਣਹਤ੍ਯਾ ਵੀਰਹਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਜਾਯਨ੍ਤੇ ਪ੍ਰਜਾਸੁ ਵੈ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਸ਼੍ ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਚਾਰਾਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਚਾਰਾਸ਼੍ ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ

ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਭ੍ਰੂਣ ਹੱਤਿਆ ਤੇ ਵੀਰ ਹੱਤਿਆ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਸ਼ੂਦਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਾਂਗ ਚਲਣ ਲੱਗਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਵਾਂਗ ਰਵਾਇਤਾਂ ਅਪਣਾਉਂਦੇ ਹਨ।

ਰਾਜਵृਤ੍ਤਿਸ੍ਥਿਤਾਸ਼੍ ਚੌਰਾਸ਼੍ ਚੌਰਾਚਾਰਾਸ਼੍ ਚ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ ਏਕਪਤ੍ਨ੍ਯੋ ਨ ਸ਼ਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਵਰ੍ਧਿष੍ਯਨ੍ਤ੍ਯਭਿਸਾਰਿਕਾਃ

ਚੋਰ ਰਾਜਕਾਜ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਰਾਜੇ ਚੋਰਾਂ ਵਾਂਗ ਵਰਤਦੇ ਹਨ; ਇਕ ਪਤੀ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ, ਤੇ ਦੂਜਿਆਂ ਕੋਲ ਜਾਣ ਵਾਲੀਆਂ ਵਧ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।

ਵਰ੍ਣਾਸ਼੍ਰਮਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਨੋ ਜਾਯਤੇ ਨृषੁ ਸਰ੍ਵਤਃ ਤਦਾ ਸ੍ਵਲ੍ਪਫਲਾ ਭੂਮਿਃ ਕ੍ਵਚਿਚ੍ਚਾਪਿ ਮਹਾਫਲਾ

ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਜਾਤੀ ਤੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਹਰ ਥਾਂ ਮਿਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਘੱਟ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਵੱਡਾ ਫਲ ਵੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।

ਅਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾਰੋ ਹਰ੍ਤਾਰਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਸ਼੍ ਚ ਸ਼ਿਲਾਸ਼ਨ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾ ਵੈ ਜ੍ਞਾਨਿਨਃ ਸਰ੍ਵੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਰਭਿਵਨ੍ਦਿਤਾਃ

ਹੇ ਪਥਰ ਖਾਣ ਵਾਲੇ, ਰਾਜੇ ਜੋ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਚੋਰ ਤੇ ਲੁੱਟੇਰੇ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਸਾਰੇ ਸ਼ੂਦਰ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।

ਅਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਸ਼੍ ਚ ਰਾਜਾਨੋ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰੋਪਜੀਵਿਨਃ ਆਸਨਸ੍ਥਾ ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨ ਚਲਨ੍ਤ੍ਯਲ੍ਪਬੁਦ੍ਧਯਃ

ਰਾਜੇ ਕਸ਼ਤਰੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦੇ ਹਨ; ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਬੈਠਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੂਰਖ ਉਠਦੇ ਨਹੀਂ।

ਤਾਡਯਨ੍ਤਿ ਦ੍ਵਿਜੇਨ੍ਦ੍ਰਾਂਸ਼੍ ਚ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾ ਵੈ ਸ੍ਵਲ੍ਪਬੁਦ੍ਧਯਃ ਆਸ੍ਯੇ ਨਿਧਾਯ ਵੈ ਹਸ੍ਤਂ ਕਰ੍ਣਂ ਸ਼ੂਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵੈ ਦ੍ਵਿਜਾਃ

ਸੁੱਧ ਬੁੱਧ ਵਾਲੇ ਸ਼ੂਦਰ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਹਨ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਸ਼ੂਦਰ ਦੇ ਮੂੰਹ ਜਾਂ ਕੰਨ ਤੇ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।

ਨੀਚਸ੍ਯੇਵ ਤਦਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਦਨ੍ਤਿ ਵਿਨਯੇਨ ਤਮ੍ ਉਚ੍ਚਾਸਨਸ੍ਥਾਨ੍ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਂਸ਼੍ ਚ ਦ੍ਵਿਜਮਧ੍ਯੇ ਦ੍ਵਿਜਰ੍षਭ

ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਨੀਵਾਂ ਸਮਝ ਕੇ ਬੜੀ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਸ਼ੂਦਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚ ਉੱਚੀ ਸੀਟਾਂ ਤੇ ਬੈਠਦੇ ਹਨ।

ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਨ ਹਿਂਸਤੇ ਰਾਜਾ ਕਲੌ ਕਾਲਵਸ਼ੇਨ ਤੁ ਪੁष੍ਪੈਸ਼੍ ਚ ਵਾਸਿਤੈਸ਼੍ਚੈਵ ਤਥਾਨ੍ਯੈਰ੍ ਮਙ੍ਗਲੈਃ ਸ਼ੁਭੈਃ

ਜਾਣ ਕੇ ਵੀ ਰਾਜਾ ਕਲਿਯੁਗ ਵਿਚ ਸਮੇਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ; ਫੁੱਲਾਂ, ਖੁਸ਼ਬੂਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸ਼ੁਭ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ।

ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਨਭ੍ਯਰ੍ਚਯਨ੍ਤ੍ਯਲ੍ਪਸ਼੍ਰੁਤਭਾਗ੍ਯਬਲਾਨ੍ਵਿਤਾਃ ਨ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੇ ਗਰ੍ਵਿਤਾਸ਼੍ ਚ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾ ਦ੍ਵਿਜਵਰਾਨ੍ ਦ੍ਵਿਜ

ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਘੱਟ ਗਿਆਨ, ਭਾਗ ਤੇ ਤਾਕਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਅਹੰਕਾਰੀ ਸ਼ੂਦਰ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।

ਸੇਵਾਵਸਰਮ੍ ਆਲੋਕ੍ਯ ਦ੍ਵਾਰੇ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਵੈ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਵਾਹਨਸ੍ਥਾਨ੍ ਸਮਾਵृਤ੍ਯ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਞ੍ਸ਼ੂਦ੍ਰੋਪਜੀਵਿਨਃ

ਸੇਵਾ ਦਾ ਮੌਕਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਰਵਾਜੇ ਤੇ ਖੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਸ਼ੂਦਰ ਤੇ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਦੀ ਰੋਜ਼ੀ ਤੇ ਜੀਣ ਵਾਲੇ, ਵਾਹਨ ਤੇ ਬੈਠਿਆਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।

ਸੇਵਨ੍ਤੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਤੁਵਨ੍ਤਿ ਸ੍ਤੁਤਿਭਿਃ ਕਲੌ ਤਪੋਯਜ੍ਞਫਲਾਨਾਂ ਚ ਵਿਕ੍ਰੇਤਾਰੋ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ

ਉਥੇ, ਕਲਿਯੁਗ ਵਿਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਸਤੁਤੀ ਨਾਲ ਵਧਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਤਪ ਤੇ ਯਜਨ ਦੇ ਫਲ ਵੇਚਦੇ ਹਨ।

ਯਤਯਸ਼੍ ਚ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਬਹਵੋ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ਕਲੌ ਯੁਗੇ ਪੁਰੁषਾਲ੍ਪਂ ਬਹੁਸ੍ਤ੍ਰੀਕਂ ਯੁਗਾਨ੍ਤੇ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤੇ

ਇਸ ਕਲਿਯੁਗ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਸਾਧੂ ਹੋਣਗੇ; ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਮਰਦ ਘੱਟ ਹੋਣਗੇ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਵਧ ਜਾਣਗੀਆਂ।

ਨਿਨ੍ਦਨ੍ਤਿ ਵੇਦਵਿਦ੍ਯਾਂ ਚ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਵੈ ਕਲੌ ਕਲੌ ਦੇਵੋ ਮਹਾਦੇਵਃ ਸ਼ਙ੍ਕਰੋ ਨੀਲਲੋਹਿਤਃ

ਕਲਿਯੁਗ ਵਿਚ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਵੇਦ ਗਿਆਨ ਤੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਕਲਿਯੁਗ ਵਿਚ ਮਹਾਦੇਵ, ਨੀਲਾ ਤੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲਾ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤੇ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਰ੍ਥਂ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਵਿਕृਤਾਕृਤਿਃ ਯੇ ਤਂ ਵਿਪ੍ਰਾ ਨਿषੇਵਨ੍ਤੇ ਯੇਨ ਕੇਨਾਪਿ ਸ਼ਙ੍ਕਰਮ੍

ਉਹ ਧਰਮ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਲਈ ਵਿਅਕ੍ਰਿਤ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵੀ ਹੋ ਸਕੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਕਲਿਦੋषਾਨ੍ ਵਿਨਿਰ੍ਜਿਤ੍ਯ ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤਿ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍ ਸ਼੍ਵਾਪਦਪ੍ਰਬਲਤ੍ਵਂ ਚ ਗਵਾਂ ਚੈਵ ਪਰਿਕ੍ਸ਼ਯਃ

ਕਲਿਯੁਗ ਦੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਉਹ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਘੱਟ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।

ਸਾਧੂਨਾਂ ਵਿਨਿਵृਤ੍ਤਿਸ਼੍ ਚ ਵੇਦ੍ਯਾ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਯੁਗਕ੍ਸ਼ਯੇ ਤਦਾ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮੋ ਮਹੋਦਰ੍ਕੋ ਦੁਰ੍ਲਭੋ ਦਾਨਮੂਲਵਾਨ੍

ਸਾਧੂਆਂ ਦੀ ਰਵਾਨਗੀ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਉਸ ਵੇਲੇ, ਇਹ ਬਹੁਤ ਸੁਖਮ ਤੇ ਵੱਡੀ, ਵਿਰਲੇ, ਤੇ ਦਾਨ ਦੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ ਹੋਵੇਗੀ।

ਚਾਤੁਰਾਸ਼੍ਰਮਸ਼ੈਥਿਲ੍ਯੇ ਧਰ੍ਮਃ ਪ੍ਰਤਿਚਲਿष੍ਯਤਿ ਅਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾਰੋ ਹਰ੍ਤਾਰੋ ਬਲਿਭਾਗਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ

ਜਦੋਂ ਚਾਰ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਦੀ ਮਰਿਆਦਾ ਢੀਲੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ, ਧਰਮ ਡਗਮਗਾ ਜਾਵੇਗਾ; ਰਾਜੇ ਨਾ ਤਾਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨਗੇ, ਨਾ ਹੀ ਟੈਕਸ ਲੈਣਗੇ, ਸਗੋਂ ਲੁੱਟਣਗੇ।