ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਮਯਾ ਸਹ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਤਥਾਪ੍ਯਸृਜਦਚ੍ਯੁਤਃ ਜਗਨ੍ਮਯੋ ऽਵਹਦ੍ਯਸ੍ਮਾਨ੍ ਮੇਘੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍

ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਅਚ੍ਯੁਤ ਨੇ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਰਚੀ; ਉਹ ਜਗਤ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਮੇਘ ਬਣ ਕੇ, ਸਾਨੂੰ ਦਿਨ ਰਾਤ ਝਲਿਆ।

ਭਵਨ੍ਤਮਵਹਦ੍ਵਿष੍ਣੁਰ੍ ਦੇਵਦੇਵਂ ਜਗਦ੍ਗੁਰੁਮ੍ ਨਾਰਾਯਣਾਦਪਿ ਵਿਭੋ ਭਕ੍ਤੋ ऽਹਂ ਤਵ ਸ਼ਙ੍ਕਰ

ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਜਗਤ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਇੱਥੇ ਲਿਆਇਆ। ਹੇ ਮਹਾਨ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਭਗਤ ਹਾਂ, ਨਾਰਾਇਣ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਵੱਧ, ਹੇ ਸ਼ੰਕਰ।

ਪ੍ਰਸੀਦ ਦੇਹਿ ਮੇ ਸਰ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਤ੍ਵਂ ਤਵ ਪ੍ਰਭੋ ਤਦਾਥ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਭਗਵਾਨ੍ ਭਵਾਤ੍ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਤਾਂ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍

ਕਿਰਪਾ ਕਰ, ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇ ਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ। ਫਿਰ, ਇਹ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਤੈਥੋਂ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੋ ਗਿਆ।

ਤ੍ਵਰਮਾਣੋ ऽਥ ਸਂਗਮ੍ਯ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍ ਏਕਾਰ੍ਣਵਾਲਯੇ ਸ਼ੁਭ੍ਰੇ ਤ੍ਵ੍ ਅਨ੍ਧਕਾਰੇ ਸੁਦਾਰੁਣੇ

ਉਹ ਜਲਦੀ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਇਕੋ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਸੁੱਚੇ ਟਿਕਾਣੇ ਵਿੱਚ, ਡਰਾਉਣੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਸੀ।

ਹੇਮਰਤ੍ਨਚਿਤੇ ਦਿਵ੍ਯੇ ਮਨਸਾ ਚ ਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤੇ ਦੁष੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯੇ ਦੁਰ੍ਜਨੈਃ ਪੁਣ੍ਯੈਃ ਸਨਕਾਦ੍ਯੈਰਗੋਚਰੇ

ਸੋਨੇ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਮਨ ਤੋਂ ਬਣੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਥਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਮਾੜੇ ਲੋਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦੇ, ਸਿਰਫ ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ, ਤੇ ਸਨਕ ਆਦਿਕ ਵੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੇ।

ਜਗਦਾਵਾਸਹृਦਯਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਪੁਰੁषਂ ਤ੍ਵਜਃ ਅਨਨ੍ਤਭੋਗਸ਼ਯ੍ਯਾਯਾਂ ਸ਼ਾਯਿਨਂ ਪਙ੍ਕਜੇਕ੍ਸ਼ਣਮ੍

ਜੋ ਜਨਮ ਰਹਿਤ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਪੁਰਖ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਦਿਲ ਜਗਤ ਦਾ ਟਿਕਾਣਾ ਹੈ, ਜੋ ਅਨੰਤ ਸੱਪ ਦੀ ਸੌਖੀ ਤੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਕੰਵਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ।

ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਪਦ੍ਮਂ ਧਾਰਯਨ੍ਤਂ ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਮ੍ ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਸ਼ਸ਼ਿਮਣ੍ਡਲਸਨ੍ਨਿਭਮ੍

ਉਹ ਚਾਰ ਭੁਜਾਵਾਂ ਵਾਲਾ, ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ, ਗਦਾ ਤੇ ਕੰਵਲ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਚੰਨ ਦੀ ਮੰਡਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।

ਸ਼੍ਰੀਵਤ੍ਸਲਕ੍ਸ਼ਣਂ ਦੇਵਂ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਸ੍ਯਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ ਰਮਾਮृਦੁਕਰਾਮ੍ਭੋਜਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਰਕ੍ਤਪਦਾਮ੍ਬੁਜਮ੍

ਉਹ ਭਗਵਾਨ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਖਿੜੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲਾ ਜਨਾਰਦਨ, ਜਿਸ ਦੇ ਚਰਨ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਨਰਮ ਹੱਥਾਂ ਦੇ ਛੂਹ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋਏ ਹੋਏ ਸਨ।

ਪਰਮਾਤ੍ਮਾਨਮੀਸ਼ਾਨਂ ਤਮਸਾ ਕਾਲਰੂਪਿਣਮ੍ ਰਜਸਾ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨਾਂ ਸਰ੍ਗਲੀਲਾਪ੍ਰਵਰ੍ਤਕਮ੍

ਉਹ ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਸਭ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹਨੇਰਾ ਹੈ, ਤੇ ਰਜੋ ਗੁਣ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਖੇਡ ਚਲਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ਸਤ੍ਤ੍ਵੇਨ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਸ੍ਥਾਪਕਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਾਨਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾਨਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍

ਉਹ ਸਤਗੁਣ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਟਿਕਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਤੇ ਮਾਲਕ ਹੈ।

ਕ੍ਸ਼ੀਰਾਰ੍ਣਵੇ ऽਮृਤਮਯੇ ਸ਼ਾਯਿਨਂ ਯੋਗਨਿਦ੍ਰਯਾ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਹ ਵੈ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਭਗਵਨ੍ਤਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍

ਦੁੱਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੋਈ ਥਾਂ ਤੇ, ਜੋਗ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।

ਗ੍ਰਸਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਯਥਾਪੂਰ੍ਵਂ ਭਵਾਨਹਮ੍ ਸ੍ਮਯਮਾਨਸ੍ਤੁ ਭਗਵਾਨ੍ ਪ੍ਰਤਿਬੁਧ੍ਯ ਪਿਤਾਮਹਮ੍

"ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਹੀ ਤੂੰ ਹਾਂ।" ਪਰ ਭਗਵਾਨ ਹੱਸ ਕੇ, ਪਿਤਾਮਹ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ।

ਉਦੈਕ੍ਸ਼ਤ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਸ੍ਮਿਤਮੀषਚ੍ਚਕਾਰ ਸਃ ਵਿਵੇਸ਼ ਚਾਣ੍ਡਜਂ ਤਂ ਤੁ ਗ੍ਰਸ੍ਤਸ੍ਤੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ

ਮਹਾਂਬਾਹੂ ਨੇ ਉਸ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਹੌਲੀ ਹੱਸਿਆ, ਫਿਰ ਉਹ ਅੰਡ ਵਿਚੋਂ ਜੰਮੇ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਿਆ।

ਤਤਸ੍ਤਂ ਚਾਸृਜਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਭ੍ਰੁਵੋਰ੍ਮਧ੍ਯੇਨ ਚਾਚ੍ਯੁਤਮ੍ ਸृष੍ਟਸ੍ਤੇਨ ਹਰਿਃ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸ੍ਥਿਤਸ੍ਤਸ੍ਯਾਥ ਸਂਨਿਧੌ

ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭੌਂਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰੋਂ ਅਚ੍ਯੁਤ ਨੂੰ ਬਣਾਇਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਰੀ ਬਣ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।

ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਰੁਦ੍ਰਃ ਸਰ੍ਵਦੇਵਭਵੋਦ੍ਭਵਃ ਵਿਕृਤਂ ਰੂਪਮਾਸ੍ਥਾਯ ਪੁਰਾ ਦਤ੍ਤਵਰਸ੍ਤਯੋਃ

ਇਸ ਵੇਲੇ, ਰੁਦਰ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਦਿੱਤੇ ਵਰਦਾਨ ਅਨੁਸਾਰ, ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਆਇਆ।

ਆਗਚ੍ਛਦ੍ਯਤ੍ਰ ਵੈ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ ਪ੍ਰਸਾਦਮਤੁਲਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ਼੍ ਚ ਹਰੇਃ ਪ੍ਰਭੁਃ

ਉਥੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦਾ ਆਤਮਾ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹਰੀ ਉੱਤੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨ ਆਇਆ।

ਤਤਃ ਸਮੇਤ੍ਯ ਤੌ ਦੇਵੌ ਸਰ੍ਵਦੇਵਭਵੋਦ੍ਭਵਮ੍ ਅਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਭਵਂ ਦੇਵਂ ਕਾਲਾਗ੍ਨਿਸਦृਸ਼ਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍

ਫਿਰ, ਦੋਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਤੇ ਭਵ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਜਨਮ ਦਾਤਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ।

ਤੌ ਤਂ ਤੁष੍ਟੁਵਤੁਸ਼੍ਚੈਵ ਸ਼ਰ੍ਵਮੁਗ੍ਰਂ ਕਪਰ੍ਦਿਨਮ੍ ਪ੍ਰਣੇਮਤੁਸ਼੍ ਚ ਵਰਦਂ ਬਹੁਮਾਨੇਨ ਦੂਰਤਃ

ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਸ਼ਰਵ ਨੂੰ, ਜੋ ਤਿੱਖਾ ਤੇ ਜਟਾਵਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸਲਾਹਿਆ, ਤੇ ਦੂਰੋਂ ਹੀ ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।

ਭਵੋ ऽਪਿ ਭਗਵਾਨ੍ ਦੇਵਮ੍ ਅਨੁਗृਹ੍ਯ ਪਿਤਾਮਹਮ੍ ਜਨਾਰ੍ਦਨਂ ਜਗਨ੍ਨਾਥਸ੍ ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰਧੀਯਤ

ਭਵ, ਜੋ ਭਗਵਾਨ ਹੈ, ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਜੋ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਉੱਤੇ ਮਿਹਰ ਕੀਤੀ ਤੇ ਉੱਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।

ਗਤੇ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰੇ ਦੇਵੇ ਤਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਭਗਵਾਨ੍ਪ੍ਰਾਹ ਪਦ੍ਮਯੋਨਿਮਜੋਦ੍ਭਵਃ

ਜਦੋਂ ਮਹਾਂਦੇਵ ਮਹੇਸ਼ਰ ਚਲੇ ਗਏ, ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਕਮਲ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।

ਪਰਮੇਸ਼ੋ ਜਗਨ੍ਨਾਥਃ ਸ਼ਙ੍ਕਰਸ੍ਤ੍ਵੇष ਸਰ੍ਵਗਃ ਆਵਯੋਰਖਿਲਸ੍ਯੇਸ਼ਃ ਸ਼ਰਣਂ ਚ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ

ਉਹ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸ਼ੰਕਰ ਸਭ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹਨ; ਉਹ ਸਾਡਾ ਤੇ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦਾ ਮਾਲਕ ਤੇ ਸਾਡਾ ਆਸਰਾ ਹਨ।

ਅਹਂ ਵਾਮਾਙ੍ਗਜੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਸ਼ਙ੍ਕਰਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ ਭਵਾਨ੍ ਭਵਸ੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਙ੍ਗਭਵਃ ਸ੍ਵਯਮ੍

ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਨ, ਮੈਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਹੀ ਭਵ ਦੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਹੋ।

ਮਾਮਾਹੁਰ੍ ऋषਯਃ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪ੍ਰਧਾਨਂ ਪ੍ਰਕृਤਿਂ ਤਥਾ ਅਵ੍ਯਕ੍ਤਮਜਮਿਤ੍ਯੇਵਂ ਭਵਨ੍ਤਂ ਪੁਰੁषਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ

ਮੁਨੀਆਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਮੁੱਖ ਤੱਤ, ਮੂਲ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼, ਅਜਨਮਾ ਆਖਿਆ ਹੈ; ਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੁਰਖ ਆਖਿਆ ਹੈ।

ਏਵਮਾਹੁਰ੍ਮਹਾਦੇਵਮ੍ ਆਵਯੋਰਪਿ ਕਾਰਣਮ੍ ਈਸ਼ਂ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਜਗਤਃ ਪ੍ਰਭੁਮਵ੍ਯਯਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਮਹਾਦੇਵ ਨੂੰ ਸਾਡਾ ਤੇ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦਾ ਕਾਰਨ, ਸਭ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਅਟੱਲ ਪ੍ਰਭੂ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।

ਸੋ ऽਪਿ ਤਸ੍ਯਾਮਰੇਸ਼ਸ੍ਯ ਵਚਨਾਦ੍ਵਾਰਿਜੋਦ੍ਭਵਃ ਵਰੇਣ੍ਯਂ ਵਰਦਂ ਰੁਦ੍ਰਮ੍ ਅਸ੍ਤੁਵਤ੍ਪ੍ਰਣਨਾਮ ਚ

ਫਿਰ, ਉਸ ਅਮਰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਕਮਲ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ, ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਪੂਜਣਯੋਗ ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।

ਅਥਾਮ੍ਭਸਾ ਪ੍ਲੁਤਾਂ ਭੂਮੀਂ ਸਮਾਧਾਯ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ ਪੂਰ੍ਵਵਤ੍ਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਵਾਰਾਹਂ ਰੂਪਮਾਸ੍ਥਿਤਃ

ਫਿਰ ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਵਰਾਹ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਥਾਂ ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।

ਨਦੀਨਦਸਮੁਦ੍ਰਾਂਸ਼੍ ਚ ਪੂਰ੍ਵਵਚ੍ਚਾਕਰੋਤ੍ਪ੍ਰਭੁਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਚੋਰ੍ਵੀਂ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਨਿਮ੍ਨੋਨ੍ਨਤਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਮ੍

ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਨਦੀਆਂ, ਨਦੀਆਂ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਬਣਾਏ, ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਸਮਤਲ, ਬਿਨਾ ਉਚਾਈਆਂ-ਹੇਠਾਈਆਂ ਦੇ, ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

ਧਰਾਯਾਂ ਸੋ ऽਚਿਨੋਤ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਭੂਧਰਾਨ੍ ਭੂਧਰਾਕृਤਿਃ ਭੂਰਾਦ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚਤੁਰੋ ਲੋਕਾਨ੍ ਕਲ੍ਪਯਾਮਾਸ ਪੂਰ੍ਵਵਤ੍

ਉਹ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਾਰੇ ਪਹਾੜ ਟਿਕਾਏ, ਤੇ ਭੂ ਆਦਿਕ ਚਾਰ ਲੋਕ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਬਣਾਏ।

ਸ੍ਰष੍ਟੁਂ ਚ ਭਗਵਾਂਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਮਤਿਂ ਮਤਿਮਤਾਂ ਵਰਃ ਮੁਖ੍ਯਂ ਚ ਤੈਰ੍ਯਗ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਚ ਦੈਵਿਕਂ ਮਾਨੁषਂ ਤਥਾ

ਵੱਡੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕਰਨ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ, ਤੇ ਮੁੱਖ ਜੀਵ, ਅੰਡਜ, ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਆਦਿਕ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ।