ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪਿਤਾ ਮੇ ਲੋਕਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ ਸ਼ਿਲਾਦ ਇਤਿ ਪੁਣ੍ਯਾਤ੍ਮਾ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਾਹ ਸ਼ਚੀਪਤਿਮ੍

ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਸ਼ਿਲਾਦਾ ਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਹਨ, ਫਿਰ ਸ਼ਚੀਪਤੀ ਨੂੰ ਬੋਲ ਪਏ।

ਭਗਵਨ੍ਨਣ੍ਡਯੋਨਿਤ੍ਵਂ ਪਦ੍ਮਯੋਨਿਤ੍ਵਮੇਵ ਚ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਾਙ੍ਗਯੋਨਿਤ੍ਵਂ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਵੈ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਮਯਾ

ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਕੁਝ ਜੰਮਣ ਮਾਂ ਦੇ ਪੇਟ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਕੁਝ ਕਮਲ ਤੋਂ, ਕੁਝ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਅੰਗ ਤੋਂ, ਤੇ ਕੁਝ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਹੋਏ ਹਨ।

ਪੁਰਾ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਦਾਯਾਦਾਦ੍ ਗਦਤਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਪੂਰ੍ਵਜਾਤ੍ ਨਾਰਦਾਦ੍ਵੈ ਮਹਾਬਾਹੋ ਕਥਮਤ੍ਰਾਸ਼ੁ ਨੋ ਵਦ

ਹੇ ਮਹਾਨ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਮਹਿੰਦਰ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ, ਤੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਵਿਚ ਨਾਰਦ ਤੋਂ, ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣੀ ਹੈ; ਹੁਣ ਇੱਥੇ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ, ਜਲਦੀ ਦੱਸੋ।

ਦਾਕ੍ਸ਼ਾਯਣੀ ਸਾ ਦਕ੍ਸ਼ੋ ऽਪਿ ਦੇਵਃ ਪਦ੍ਮੋਦ੍ਭਵਾਤ੍ਮਜਃ ਪੌਤ੍ਰੀਕਨਕਗਰ੍ਭਸ੍ਯ ਕਥਂ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸੁਤੋ ਵਿਭੁਃ

ਦਾਕਸ਼ਾਯਣੀ ਦਾਕਸ਼ ਦੀ ਧੀ ਹੈ, ਤੇ ਕਮਲ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਦੇਵਤਾ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ; ਫਿਰ ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਰਭ ਦੀ ਧੀ ਕਿਵੇਂ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕਿਵੇਂ ਹੈ?

ਸ੍ਥਾਨੇ ਸਂਸ਼ਯਿਤੁਂ ਵਿਪ੍ਰ ਤਵ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕਾਰਣਮ੍ ਕਲ੍ਪੇ ਤਤ੍ਪੁਰੁषੇ ਵृਤ੍ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਃ

ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੇਰਾ ਸੰਦੇਹ ਕਰਨਾ ਠੀਕ ਹੈ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕਾਰਨ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਪੁਰੁਸ਼ ਕਲਪ ਵਿਚ, ਇਹ ਘਟਨਾ ਪਰਮੇਸ਼ਟੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨਾਲ ਹੋਈ ਸੀ।

ਸਸਰ੍ਜ ਸਕਲਂ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ ਜਨਾਰ੍ਦਨੋ ਜਗਨ੍ਨਾਥਃ ਕਲ੍ਪੇ ਵੈ ਮੇਘਵਾਹਨੇ

ਜਨਾਰਦਨ, ਜੋ ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਹਨ, ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਮੇਘਵਾਹਨ ਕਲਪ ਵਿਚ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਰਚਿਆ।

ਦਿਵ੍ਯਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਮੇਘੋ ਭੂਤ੍ਵਾਵਹਦ੍ਧਰਮ੍ ਨਾਰਾਯਣੋ ਮਹਾਦੇਵਂ ਬਹੁਮਾਨੇਨ ਸਾਦਰਮ੍

ਇੱਕ ਦਿਵਯ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ, ਮੇਘ ਬਣ ਕੇ, ਨਾਰਾਯਣ ਨੇ ਮਹਾਦੇਵ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਤੇ ਸਨਮਾਨ ਨਾਲ ਝਲਿਆ।

ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਾਵਂ ਮਹਾਦੇਵੋ ਹਰੇਃ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਨਿ ਸ਼ਙ੍ਕਰਃ ਪ੍ਰਦਦੌ ਤਸ੍ਯ ਸਕਲਂ ਸ੍ਰष੍ਟੁਂ ਵੈ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਸਹ

ਹਰੀ ਦਾ ਭਾਵ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ੰਕਰ, ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਰਚਣ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਸਮੇਤ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।

ਤਦਾ ਤਂ ਕਲ੍ਪਮਾਹੁਰ੍ਵੈ ਮੇਘਵਾਹਨਸਂਜ੍ਞਯਾ ਹਿਰਣ੍ਯਗਰ੍ਭਸ੍ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯ ਦੇਹੋਦ੍ਭਵਸ੍ਤਦਾ

ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਕਲਪ ਨੂੰ ਮੇਘਵਾਹਨ ਨਾਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ; ਹਿਰਣਯਗਰਭ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ।

ਜਨਾਰ੍ਦਨਸੁਤਃ ਪ੍ਰਾਹ ਤਪਸਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸ਼ਙ੍ਕਰਮ੍ ਤਵ ਵਾਮਾਙ੍ਗਜੋ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਙ੍ਗਭਵੋ ਹ੍ਯਹਮ੍

ਜਨਾਰਦਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ, ਤਪ ਕਰਕੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਕਿਹਾ: 'ਵਿਸ਼ਨੁ ਤੇਰੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ, ਤੇ ਮੈਂ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ ਹਾਂ।'

ਮਯਾ ਸਹ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਤਥਾਪ੍ਯਸृਜਦਚ੍ਯੁਤਃ ਜਗਨ੍ਮਯੋ ऽਵਹਦ੍ਯਸ੍ਮਾਨ੍ ਮੇਘੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍

ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਅਚ੍ਯੁਤ ਨੇ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਰਚੀ; ਉਹ ਜਗਤ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਮੇਘ ਬਣ ਕੇ, ਸਾਨੂੰ ਦਿਨ ਰਾਤ ਝਲਿਆ।

ਭਵਨ੍ਤਮਵਹਦ੍ਵਿष੍ਣੁਰ੍ ਦੇਵਦੇਵਂ ਜਗਦ੍ਗੁਰੁਮ੍ ਨਾਰਾਯਣਾਦਪਿ ਵਿਭੋ ਭਕ੍ਤੋ ऽਹਂ ਤਵ ਸ਼ਙ੍ਕਰ

ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਜਗਤ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਇੱਥੇ ਲਿਆਇਆ। ਹੇ ਮਹਾਨ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਭਗਤ ਹਾਂ, ਨਾਰਾਇਣ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਵੱਧ, ਹੇ ਸ਼ੰਕਰ।

ਪ੍ਰਸੀਦ ਦੇਹਿ ਮੇ ਸਰ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਤ੍ਵਂ ਤਵ ਪ੍ਰਭੋ ਤਦਾਥ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਭਗਵਾਨ੍ ਭਵਾਤ੍ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਤਾਂ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍

ਕਿਰਪਾ ਕਰ, ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇ ਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ। ਫਿਰ, ਇਹ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਤੈਥੋਂ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੋ ਗਿਆ।

ਤ੍ਵਰਮਾਣੋ ऽਥ ਸਂਗਮ੍ਯ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍ ਏਕਾਰ੍ਣਵਾਲਯੇ ਸ਼ੁਭ੍ਰੇ ਤ੍ਵ੍ ਅਨ੍ਧਕਾਰੇ ਸੁਦਾਰੁਣੇ

ਉਹ ਜਲਦੀ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਇਕੋ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਸੁੱਚੇ ਟਿਕਾਣੇ ਵਿੱਚ, ਡਰਾਉਣੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਸੀ।

ਹੇਮਰਤ੍ਨਚਿਤੇ ਦਿਵ੍ਯੇ ਮਨਸਾ ਚ ਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤੇ ਦੁष੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯੇ ਦੁਰ੍ਜਨੈਃ ਪੁਣ੍ਯੈਃ ਸਨਕਾਦ੍ਯੈਰਗੋਚਰੇ

ਸੋਨੇ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਮਨ ਤੋਂ ਬਣੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਥਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਮਾੜੇ ਲੋਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦੇ, ਸਿਰਫ ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ, ਤੇ ਸਨਕ ਆਦਿਕ ਵੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੇ।

ਜਗਦਾਵਾਸਹृਦਯਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਪੁਰੁषਂ ਤ੍ਵਜਃ ਅਨਨ੍ਤਭੋਗਸ਼ਯ੍ਯਾਯਾਂ ਸ਼ਾਯਿਨਂ ਪਙ੍ਕਜੇਕ੍ਸ਼ਣਮ੍

ਜੋ ਜਨਮ ਰਹਿਤ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਪੁਰਖ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਦਿਲ ਜਗਤ ਦਾ ਟਿਕਾਣਾ ਹੈ, ਜੋ ਅਨੰਤ ਸੱਪ ਦੀ ਸੌਖੀ ਤੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਕੰਵਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ।

ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਪਦ੍ਮਂ ਧਾਰਯਨ੍ਤਂ ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਮ੍ ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਸ਼ਸ਼ਿਮਣ੍ਡਲਸਨ੍ਨਿਭਮ੍

ਉਹ ਚਾਰ ਭੁਜਾਵਾਂ ਵਾਲਾ, ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ, ਗਦਾ ਤੇ ਕੰਵਲ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਚੰਨ ਦੀ ਮੰਡਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।

ਸ਼੍ਰੀਵਤ੍ਸਲਕ੍ਸ਼ਣਂ ਦੇਵਂ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਸ੍ਯਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ ਰਮਾਮृਦੁਕਰਾਮ੍ਭੋਜਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਰਕ੍ਤਪਦਾਮ੍ਬੁਜਮ੍

ਉਹ ਭਗਵਾਨ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਖਿੜੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲਾ ਜਨਾਰਦਨ, ਜਿਸ ਦੇ ਚਰਨ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਨਰਮ ਹੱਥਾਂ ਦੇ ਛੂਹ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋਏ ਹੋਏ ਸਨ।

ਪਰਮਾਤ੍ਮਾਨਮੀਸ਼ਾਨਂ ਤਮਸਾ ਕਾਲਰੂਪਿਣਮ੍ ਰਜਸਾ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨਾਂ ਸਰ੍ਗਲੀਲਾਪ੍ਰਵਰ੍ਤਕਮ੍

ਉਹ ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਸਭ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹਨੇਰਾ ਹੈ, ਤੇ ਰਜੋ ਗੁਣ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਖੇਡ ਚਲਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ਸਤ੍ਤ੍ਵੇਨ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਸ੍ਥਾਪਕਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਾਨਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾਨਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍

ਉਹ ਸਤਗੁਣ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਟਿਕਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਤੇ ਮਾਲਕ ਹੈ।

ਕ੍ਸ਼ੀਰਾਰ੍ਣਵੇ ऽਮृਤਮਯੇ ਸ਼ਾਯਿਨਂ ਯੋਗਨਿਦ੍ਰਯਾ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਹ ਵੈ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਭਗਵਨ੍ਤਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍

ਦੁੱਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੋਈ ਥਾਂ ਤੇ, ਜੋਗ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।

ਗ੍ਰਸਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਯਥਾਪੂਰ੍ਵਂ ਭਵਾਨਹਮ੍ ਸ੍ਮਯਮਾਨਸ੍ਤੁ ਭਗਵਾਨ੍ ਪ੍ਰਤਿਬੁਧ੍ਯ ਪਿਤਾਮਹਮ੍

"ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਹੀ ਤੂੰ ਹਾਂ।" ਪਰ ਭਗਵਾਨ ਹੱਸ ਕੇ, ਪਿਤਾਮਹ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ।

ਉਦੈਕ੍ਸ਼ਤ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਸ੍ਮਿਤਮੀषਚ੍ਚਕਾਰ ਸਃ ਵਿਵੇਸ਼ ਚਾਣ੍ਡਜਂ ਤਂ ਤੁ ਗ੍ਰਸ੍ਤਸ੍ਤੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ

ਮਹਾਂਬਾਹੂ ਨੇ ਉਸ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਹੌਲੀ ਹੱਸਿਆ, ਫਿਰ ਉਹ ਅੰਡ ਵਿਚੋਂ ਜੰਮੇ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਿਆ।

ਤਤਸ੍ਤਂ ਚਾਸृਜਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਭ੍ਰੁਵੋਰ੍ਮਧ੍ਯੇਨ ਚਾਚ੍ਯੁਤਮ੍ ਸृष੍ਟਸ੍ਤੇਨ ਹਰਿਃ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸ੍ਥਿਤਸ੍ਤਸ੍ਯਾਥ ਸਂਨਿਧੌ

ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭੌਂਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰੋਂ ਅਚ੍ਯੁਤ ਨੂੰ ਬਣਾਇਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਰੀ ਬਣ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।

ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਰੁਦ੍ਰਃ ਸਰ੍ਵਦੇਵਭਵੋਦ੍ਭਵਃ ਵਿਕृਤਂ ਰੂਪਮਾਸ੍ਥਾਯ ਪੁਰਾ ਦਤ੍ਤਵਰਸ੍ਤਯੋਃ

ਇਸ ਵੇਲੇ, ਰੁਦਰ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਦਿੱਤੇ ਵਰਦਾਨ ਅਨੁਸਾਰ, ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਆਇਆ।

ਆਗਚ੍ਛਦ੍ਯਤ੍ਰ ਵੈ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ ਪ੍ਰਸਾਦਮਤੁਲਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ਼੍ ਚ ਹਰੇਃ ਪ੍ਰਭੁਃ

ਉਥੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦਾ ਆਤਮਾ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹਰੀ ਉੱਤੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨ ਆਇਆ।

ਤਤਃ ਸਮੇਤ੍ਯ ਤੌ ਦੇਵੌ ਸਰ੍ਵਦੇਵਭਵੋਦ੍ਭਵਮ੍ ਅਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਭਵਂ ਦੇਵਂ ਕਾਲਾਗ੍ਨਿਸਦृਸ਼ਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍

ਫਿਰ, ਦੋਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਤੇ ਭਵ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਜਨਮ ਦਾਤਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ।

ਤੌ ਤਂ ਤੁष੍ਟੁਵਤੁਸ਼੍ਚੈਵ ਸ਼ਰ੍ਵਮੁਗ੍ਰਂ ਕਪਰ੍ਦਿਨਮ੍ ਪ੍ਰਣੇਮਤੁਸ਼੍ ਚ ਵਰਦਂ ਬਹੁਮਾਨੇਨ ਦੂਰਤਃ

ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਸ਼ਰਵ ਨੂੰ, ਜੋ ਤਿੱਖਾ ਤੇ ਜਟਾਵਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸਲਾਹਿਆ, ਤੇ ਦੂਰੋਂ ਹੀ ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।

ਭਵੋ ऽਪਿ ਭਗਵਾਨ੍ ਦੇਵਮ੍ ਅਨੁਗृਹ੍ਯ ਪਿਤਾਮਹਮ੍ ਜਨਾਰ੍ਦਨਂ ਜਗਨ੍ਨਾਥਸ੍ ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰਧੀਯਤ

ਭਵ, ਜੋ ਭਗਵਾਨ ਹੈ, ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਜੋ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਉੱਤੇ ਮਿਹਰ ਕੀਤੀ ਤੇ ਉੱਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।