ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਪ੍ਰਜਾਕਾਮਃ ਸ਼ਿਲਾਦੋ ऽਭੂਤ੍ ਪਿਤਾ ਮਮ ਮਹਾਮੁਨੇ ਸੋ ऽਪ੍ਯਨ੍ਧਃ ਸੁਚਿਰਂ ਕਲਂ ਤਪਸ੍ਤੇਪੇ ਸੁਦੁਸ਼੍ਚਰਮ੍

ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਸ਼ਿਲਾਦਾ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ, ਸੰਤਾਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਸੀ; ਉਹ ਵੀ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਅੰਨ੍ਹੇ, ਬਹੁਤ ਕਠਿਨ ਤਪ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।

ਤਪਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤਪਸਾ ਸਂਤੁष੍ਟੋ ਵਜ੍ਰਧृਕ੍ ਪ੍ਰਭੁਃ ਸ਼ਿਲਾਦਮਾਹ ਤੁष੍ਟੋ ऽਸ੍ਮਿ ਵਰਯਸ੍ਵ ਵਰਾਨਿਤਿ

ਉਹ ਤਪ ਕਰ ਰਹੇ ਸੀ, ਤਾਂ ਵਜਰਧਾਰੀ ਪ੍ਰਭੂ ਉਸ ਦੀ ਤਪਸਿਆ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ; ਸ਼ਿਲਾਦਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਦੇ ਵਰ ਮੰਗੋ।'

ਤਤਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਸਹਾਮਰੈਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟੋ ਹਰਿਮ੍

ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਅਮਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਮੁਨੀ ਵਿੱਚੋਂ ਸ਼ੇਰ ਨੇ, ਹਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਹਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ।

ਭਗਵਨ੍ਦੇਵਤਾਰਿਘ੍ਨ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ ਵਰਪ੍ਰਦ ਅਯੋਨਿਜਂ ਮृਤ੍ਯੁਹੀਨਂ ਪੁਤ੍ਰਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਸੁਵ੍ਰਤ

ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਦਾਤਾ, ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲੇ ਜੋ ਮਾਂ ਦੇ ਪੇਟ ਤੋਂ ਨਾ ਜੰਮੇ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੌਤ ਨਾ ਆਵੇ, ਹੇ ਨੇਕ ਆਤਮਾ।

ਪੁਤ੍ਰਂ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षੇ ਯੋਨਿਜਂ ਮृਤ੍ਯੁਸਂਯੁਤਮ੍ ਅਨ੍ਯਥਾ ਤੇ ਨ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਮृਤ੍ਯੁਹੀਨਾ ਨ ਸਨ੍ਤਿ ਵੈ

ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵੱਡੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਦੇਵਾਂਗਾ ਜੋ ਮਾਂ ਦੇ ਪੇਟ ਤੋਂ ਜੰਮੇਗਾ ਤੇ ਮੌਤ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੋਵੇਗਾ; ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੌਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।

ਨ ਦਾਸ੍ਯਤਿ ਸੁਤਂ ਤੇ ऽਤ੍ਰ ਮृਤ੍ਯੁਹੀਨਮਯੋਨਿਜਮ੍ ਪਿਤਾਮਹੋ ऽਪਿ ਭਗਵਾਨ੍ ਕਿਮੁਤਾਨ੍ਯੇ ਮਹਾਮੁਨੇ

ਇੱਥੇ ਤੈਨੂੰ ਮੌਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਤੇ ਮਾਂ ਦੇ ਪੇਟ ਤੋਂ ਨਾ ਜੰਮੇ ਪੁੱਤਰ ਭਗਵਾਨ ਪਿਤਾਮਹੋ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦੇ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਦੀ ਗੱਲ ਹੀ ਕੀ।

ਸੋ ऽਪਿ ਦੇਵਃ ਸ੍ਵਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਮृਤ੍ਯੁਹੀਨੋ ਨ ਚੇਸ਼੍ਵਰਃ ਯੋਨਿਜਸ਼੍ ਚ ਮਹਾਤੇਜਾਸ਼੍ ਚਾਣ੍ਡਜਃ ਪਦ੍ਮਸਂਭਵਃ

ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਪ੍ਰਭੂ; ਉਹ ਵੀ ਮਾਂ ਦੇ ਪੇਟ ਤੋਂ ਜੰਮੇ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲੇ, ਅੰਡੇ ਤੋਂ ਜੰਮੇ, ਤੇ ਕਮਲ ਤੋਂ ਉਪਜੇ।

ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਾਙ੍ਗਜਸ਼੍ਚੈਵ ਭਵਾਨ੍ਯਾਸ੍ਤਨਯਃ ਪ੍ਰਭੁਃ ਤਸ੍ਯਾਪ੍ਯਾਯੁਃ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਪਰਾਰ੍ਧਦ੍ਵਯਸਂਮਿਤਮ੍

ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਅੰਗ ਤੋਂ ਜੰਮੇ, ਭਵਾਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਸ ਦੀ ਉਮਰ ਵੀ ਦੋ ਪਰਾਰਧਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।

ਕੋਟਿਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਅਹਰ੍ਭੂਤਾਨਿ ਯਾਨਿ ਵੈ ਸਮਤੀਤਾਨਿ ਕਲ੍ਪਾਨਾਂ ਤਾਵਚ੍ਛੇषਾਪਰਤ੍ਰਯੇ

ਕੋਟੀਆਂ ਕੋਟੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦਿਨ, ਜੋ ਕਲਪਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਲੰਘ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਹੀ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਬਚੀ ਹੋਈ ਉਮਰ ਹੈ।

ਤਸ੍ਮਾਦਯੋਨਿਜੇ ਪੁਤ੍ਰੇ ਮृਤ੍ਯੁਹੀਨੇ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ ਪਰਿਤ੍ਯਜਾਸ਼ਾਂ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਗृਹਾਣਾਤ੍ਮਸਮਂ ਸੁਤਮ੍

ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਮਾਂ ਦੇ ਪੇਟ ਤੋਂ ਨਾ ਜੰਮੇ ਤੇ ਮੌਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਆਸ ਛੱਡ ਦੇ; ਆਪਣੇ ਵਰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ।

ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪਿਤਾ ਮੇ ਲੋਕਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ ਸ਼ਿਲਾਦ ਇਤਿ ਪੁਣ੍ਯਾਤ੍ਮਾ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਾਹ ਸ਼ਚੀਪਤਿਮ੍

ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਸ਼ਿਲਾਦਾ ਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਹਨ, ਫਿਰ ਸ਼ਚੀਪਤੀ ਨੂੰ ਬੋਲ ਪਏ।

ਭਗਵਨ੍ਨਣ੍ਡਯੋਨਿਤ੍ਵਂ ਪਦ੍ਮਯੋਨਿਤ੍ਵਮੇਵ ਚ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਾਙ੍ਗਯੋਨਿਤ੍ਵਂ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਵੈ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਮਯਾ

ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਕੁਝ ਜੰਮਣ ਮਾਂ ਦੇ ਪੇਟ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਕੁਝ ਕਮਲ ਤੋਂ, ਕੁਝ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਅੰਗ ਤੋਂ, ਤੇ ਕੁਝ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਹੋਏ ਹਨ।

ਪੁਰਾ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਦਾਯਾਦਾਦ੍ ਗਦਤਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਪੂਰ੍ਵਜਾਤ੍ ਨਾਰਦਾਦ੍ਵੈ ਮਹਾਬਾਹੋ ਕਥਮਤ੍ਰਾਸ਼ੁ ਨੋ ਵਦ

ਹੇ ਮਹਾਨ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਮਹਿੰਦਰ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ, ਤੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਵਿਚ ਨਾਰਦ ਤੋਂ, ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣੀ ਹੈ; ਹੁਣ ਇੱਥੇ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ, ਜਲਦੀ ਦੱਸੋ।

ਦਾਕ੍ਸ਼ਾਯਣੀ ਸਾ ਦਕ੍ਸ਼ੋ ऽਪਿ ਦੇਵਃ ਪਦ੍ਮੋਦ੍ਭਵਾਤ੍ਮਜਃ ਪੌਤ੍ਰੀਕਨਕਗਰ੍ਭਸ੍ਯ ਕਥਂ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸੁਤੋ ਵਿਭੁਃ

ਦਾਕਸ਼ਾਯਣੀ ਦਾਕਸ਼ ਦੀ ਧੀ ਹੈ, ਤੇ ਕਮਲ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਦੇਵਤਾ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ; ਫਿਰ ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਰਭ ਦੀ ਧੀ ਕਿਵੇਂ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕਿਵੇਂ ਹੈ?

ਸ੍ਥਾਨੇ ਸਂਸ਼ਯਿਤੁਂ ਵਿਪ੍ਰ ਤਵ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕਾਰਣਮ੍ ਕਲ੍ਪੇ ਤਤ੍ਪੁਰੁषੇ ਵृਤ੍ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਃ

ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੇਰਾ ਸੰਦੇਹ ਕਰਨਾ ਠੀਕ ਹੈ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕਾਰਨ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਪੁਰੁਸ਼ ਕਲਪ ਵਿਚ, ਇਹ ਘਟਨਾ ਪਰਮੇਸ਼ਟੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨਾਲ ਹੋਈ ਸੀ।

ਸਸਰ੍ਜ ਸਕਲਂ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ ਜਨਾਰ੍ਦਨੋ ਜਗਨ੍ਨਾਥਃ ਕਲ੍ਪੇ ਵੈ ਮੇਘਵਾਹਨੇ

ਜਨਾਰਦਨ, ਜੋ ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਹਨ, ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਮੇਘਵਾਹਨ ਕਲਪ ਵਿਚ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਰਚਿਆ।

ਦਿਵ੍ਯਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਮੇਘੋ ਭੂਤ੍ਵਾਵਹਦ੍ਧਰਮ੍ ਨਾਰਾਯਣੋ ਮਹਾਦੇਵਂ ਬਹੁਮਾਨੇਨ ਸਾਦਰਮ੍

ਇੱਕ ਦਿਵਯ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ, ਮੇਘ ਬਣ ਕੇ, ਨਾਰਾਯਣ ਨੇ ਮਹਾਦੇਵ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਤੇ ਸਨਮਾਨ ਨਾਲ ਝਲਿਆ।

ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਾਵਂ ਮਹਾਦੇਵੋ ਹਰੇਃ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਨਿ ਸ਼ਙ੍ਕਰਃ ਪ੍ਰਦਦੌ ਤਸ੍ਯ ਸਕਲਂ ਸ੍ਰष੍ਟੁਂ ਵੈ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਸਹ

ਹਰੀ ਦਾ ਭਾਵ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ੰਕਰ, ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਰਚਣ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਸਮੇਤ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।

ਤਦਾ ਤਂ ਕਲ੍ਪਮਾਹੁਰ੍ਵੈ ਮੇਘਵਾਹਨਸਂਜ੍ਞਯਾ ਹਿਰਣ੍ਯਗਰ੍ਭਸ੍ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯ ਦੇਹੋਦ੍ਭਵਸ੍ਤਦਾ

ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਕਲਪ ਨੂੰ ਮੇਘਵਾਹਨ ਨਾਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ; ਹਿਰਣਯਗਰਭ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ।

ਜਨਾਰ੍ਦਨਸੁਤਃ ਪ੍ਰਾਹ ਤਪਸਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸ਼ਙ੍ਕਰਮ੍ ਤਵ ਵਾਮਾਙ੍ਗਜੋ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਙ੍ਗਭਵੋ ਹ੍ਯਹਮ੍

ਜਨਾਰਦਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ, ਤਪ ਕਰਕੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਕਿਹਾ: 'ਵਿਸ਼ਨੁ ਤੇਰੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ, ਤੇ ਮੈਂ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ ਹਾਂ।'

ਮਯਾ ਸਹ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਤਥਾਪ੍ਯਸृਜਦਚ੍ਯੁਤਃ ਜਗਨ੍ਮਯੋ ऽਵਹਦ੍ਯਸ੍ਮਾਨ੍ ਮੇਘੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍

ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਅਚ੍ਯੁਤ ਨੇ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਰਚੀ; ਉਹ ਜਗਤ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਮੇਘ ਬਣ ਕੇ, ਸਾਨੂੰ ਦਿਨ ਰਾਤ ਝਲਿਆ।

ਭਵਨ੍ਤਮਵਹਦ੍ਵਿष੍ਣੁਰ੍ ਦੇਵਦੇਵਂ ਜਗਦ੍ਗੁਰੁਮ੍ ਨਾਰਾਯਣਾਦਪਿ ਵਿਭੋ ਭਕ੍ਤੋ ऽਹਂ ਤਵ ਸ਼ਙ੍ਕਰ

ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਜਗਤ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਇੱਥੇ ਲਿਆਇਆ। ਹੇ ਮਹਾਨ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਭਗਤ ਹਾਂ, ਨਾਰਾਇਣ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਵੱਧ, ਹੇ ਸ਼ੰਕਰ।

ਪ੍ਰਸੀਦ ਦੇਹਿ ਮੇ ਸਰ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਤ੍ਵਂ ਤਵ ਪ੍ਰਭੋ ਤਦਾਥ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਭਗਵਾਨ੍ ਭਵਾਤ੍ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਤਾਂ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍

ਕਿਰਪਾ ਕਰ, ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇ ਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ। ਫਿਰ, ਇਹ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਤੈਥੋਂ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੋ ਗਿਆ।

ਤ੍ਵਰਮਾਣੋ ऽਥ ਸਂਗਮ੍ਯ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍ ਏਕਾਰ੍ਣਵਾਲਯੇ ਸ਼ੁਭ੍ਰੇ ਤ੍ਵ੍ ਅਨ੍ਧਕਾਰੇ ਸੁਦਾਰੁਣੇ

ਉਹ ਜਲਦੀ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਇਕੋ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਸੁੱਚੇ ਟਿਕਾਣੇ ਵਿੱਚ, ਡਰਾਉਣੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਸੀ।

ਹੇਮਰਤ੍ਨਚਿਤੇ ਦਿਵ੍ਯੇ ਮਨਸਾ ਚ ਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤੇ ਦੁष੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯੇ ਦੁਰ੍ਜਨੈਃ ਪੁਣ੍ਯੈਃ ਸਨਕਾਦ੍ਯੈਰਗੋਚਰੇ

ਸੋਨੇ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਮਨ ਤੋਂ ਬਣੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਥਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਮਾੜੇ ਲੋਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦੇ, ਸਿਰਫ ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ, ਤੇ ਸਨਕ ਆਦਿਕ ਵੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੇ।

ਜਗਦਾਵਾਸਹृਦਯਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਪੁਰੁषਂ ਤ੍ਵਜਃ ਅਨਨ੍ਤਭੋਗਸ਼ਯ੍ਯਾਯਾਂ ਸ਼ਾਯਿਨਂ ਪਙ੍ਕਜੇਕ੍ਸ਼ਣਮ੍

ਜੋ ਜਨਮ ਰਹਿਤ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਪੁਰਖ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਦਿਲ ਜਗਤ ਦਾ ਟਿਕਾਣਾ ਹੈ, ਜੋ ਅਨੰਤ ਸੱਪ ਦੀ ਸੌਖੀ ਤੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਕੰਵਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ।

ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਪਦ੍ਮਂ ਧਾਰਯਨ੍ਤਂ ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਮ੍ ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਸ਼ਸ਼ਿਮਣ੍ਡਲਸਨ੍ਨਿਭਮ੍

ਉਹ ਚਾਰ ਭੁਜਾਵਾਂ ਵਾਲਾ, ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ, ਗਦਾ ਤੇ ਕੰਵਲ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਚੰਨ ਦੀ ਮੰਡਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।

ਸ਼੍ਰੀਵਤ੍ਸਲਕ੍ਸ਼ਣਂ ਦੇਵਂ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਸ੍ਯਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ ਰਮਾਮृਦੁਕਰਾਮ੍ਭੋਜਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਰਕ੍ਤਪਦਾਮ੍ਬੁਜਮ੍

ਉਹ ਭਗਵਾਨ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਖਿੜੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲਾ ਜਨਾਰਦਨ, ਜਿਸ ਦੇ ਚਰਨ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਨਰਮ ਹੱਥਾਂ ਦੇ ਛੂਹ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋਏ ਹੋਏ ਸਨ।

ਪਰਮਾਤ੍ਮਾਨਮੀਸ਼ਾਨਂ ਤਮਸਾ ਕਾਲਰੂਪਿਣਮ੍ ਰਜਸਾ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨਾਂ ਸਰ੍ਗਲੀਲਾਪ੍ਰਵਰ੍ਤਕਮ੍

ਉਹ ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਸਭ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹਨੇਰਾ ਹੈ, ਤੇ ਰਜੋ ਗੁਣ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਖੇਡ ਚਲਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।