ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਮਾਯਾਂ ਤ੍ਯਜ ਮਹਾਬਾਹੋ ਪ੍ਰਤਿਭਾਸਾ ਵਿਚਾਰਤਃ ਵਿਜ੍ਞਾਨਾਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਦੁਰ੍ਵਿਜ੍ਞੇਯਾਨਿ ਮਾਧਵ

ਮਾਇਆ ਛੱਡ ਦੇ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ; ਦਿਖਾਵੇ ਧੋਖੇਬਾਜ਼ ਹਨ। ਹੇ ਮਾਧਵ, ਗਿਆਨ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤਰੀਕੇ ਸਮਝਣੇ ਔਖੇ ਹਨ।

ਮਯਿ ਪਸ਼੍ਯ ਜਗਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਤ੍ਵਯਾ ਸਾਰ੍ਧਮ੍ ਅਨਿਨ੍ਦਿਤ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਚ ਤਥਾ ਰੁਦ੍ਰਂ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਦृष੍ਟਿਂ ਦਦਾਮਿ ਤੇ

ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼; ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਰੁਦਰ ਨੂੰ ਵੀ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦਿਵਿਆ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।

ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਸ੍ਵਤਨੌ ਨਿਖਿਲਂ ਮੁਨਿਃ ਤਂ ਪ੍ਰਾਹ ਚ ਹਰਿਂ ਦੇਵਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵਭਵੋਦ੍ਭਵਮ੍

ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਮੁਨੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਖਾ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਹਰੀ, ਦੇਵਤਾ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੂਲ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।

ਮਾਯਯਾ ਹ੍ਯਨਯਾ ਕਿਂ ਵਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾਥ ਵਾ ਪ੍ਰਭੋ ਵਸ੍ਤੁਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾਥ ਵਾ ਵਿष੍ਣੋ ਧ੍ਯਾਨਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾਥ ਵਾ ਪੁਨਃ

ਕੀ ਇਹ ਮਾਇਆ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਮੰਤਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਵਸਤੂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਾਂ ਫਿਰ ਧਿਆਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ?

ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਾਯਾਮਿਮਾਂ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਯੋਦ੍ਧੁਮਰ੍ਹਸਿ ਯਤ੍ਨਤਃ ਏਵਂ ਤਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮਦ੍ਭੁਤਮ੍

ਇਸ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਤੈਨੂੰ ਯੁੱਧ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਅਦਭੁਤ ਮਹਿਮਾ ਵੇਖ ਕੇ—

ਦੇਵਾਸ਼੍ ਚ ਦੁਦ੍ਰੁਵੁਰ੍ਭੂਯੋ ਦੇਵਂ ਨਾਰਾਯਣਂ ਚ ਤਮ੍ ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਨਿਸ਼੍ਚੇष੍ਟਂ ਪਦ੍ਮਯੋਨਿਰ੍ਜਗਦ੍ਗੁਰੁਃ

ਦੇਵਤੇ ਫਿਰ ਭੱਜ ਗਏ, ਪਰ ਜਗਤ ਦੇ ਅਧਿਪਤੀ, ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ, ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਜੋ ਨਿਸ਼ਚਲ ਖੜਾ ਸੀ, ਰੋਕ ਲਿਆ।

ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ੍ਤੇਨ ਨਿਰ੍ਜਿਤਃ ਜਗਾਮ ਭਗਵਾਨ੍ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਮਹਾਮੁਨਿਮ੍

ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਿਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਸੀ, ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।

ਕ੍ਸ਼ੁਪੋ ਦੁਃਖਾਤੁਰੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯ ਚ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਦਧੀਚਮਭਿਵਨ੍ਦ੍ਯਾਸ਼ੁ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਾਮਾਸ ਵਿਕ੍ਲਵਃ

ਕਸ਼ੁਪ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਮੁਨੀਸ਼ਵਰ ਦੀ ਆਦਰ ਸਤਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਦਧੀਚੀ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਬੇਚੈਨ ਹੋ ਕੇ ਅਰਜ਼ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।

ਦਧੀਚ ਕ੍ਸ਼ਮ੍ਯਤਾਂ ਦੇਵ ਮਯਾਜ੍ਞਾਨਾਤ੍ਕृਤਂ ਸਖੇ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਹਿ ਸੁਰੈਰ੍ਵਾਪਿ ਰੁਦ੍ਰਭਕ੍ਤਸ੍ਯ ਕਿਂ ਤਵ

ਦਧੀਚੀ, ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦੇਵੋ, ਦੇਵਤਾ; ਮੈਂ ਅਣਜਾਣੀ ਵਿੱਚ ਕਰ ਬੈਠਾ, ਦੋਸਤ। ਰੁਦਰ ਦੇ ਭਗਤ ਲਈ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜਾਂ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਕੀ ਅਹਿਮ ਹੈ?

ਪ੍ਰਸੀਦ ਪਰਮੇਸ਼ਾਨ ਦੁਰ੍ਲਭਾ ਦੁਰ੍ਜਨੈਰ੍ਦ੍ਵਿਜ ਭਕ੍ਤਿਰ੍ਭਕ੍ਤਿਮਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਮਦ੍ਵਿਧੈਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਧਮੈਃ

ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ, ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ; ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਵਿੱਚ ਭਗਤੀ ਵਿਰਲ ਹੈ, ਦੋਵਾਂ ਵਾਰਾਂ ਵਾਲੇ। ਭਗਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ ਨੀਵਾਂ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਭਗਤੀ ਮਿਲਣੀ ਔਖੀ ਹੈ।

ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾਨੁਗृਹ੍ਯ ਤਂ ਵਿਪ੍ਰੋ ਦਧੀਚਸ੍ਤਪਤਾਂ ਵਰਃ ਰਾਜਾਨਂ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਃ ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਚ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮਾਨ੍

ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਤਪਸਵੀ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਦਧੀਚੀ, ਜੋ ਮੁਨੀ ਵਿੱਚੋਂ ਸ਼ੇਰ ਸੀ, ਰਾਜੇ ਤੇ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।

ਰੁਦ੍ਰਕੋਪਾਗ੍ਨਿਨਾ ਦੇਵਾਃ ਸਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰੈਃ ਧ੍ਵਸ੍ਤਾ ਭਵਨ੍ਤੁ ਦੇਵੇਨ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਚ ਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ

ਰੁਦਰ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ, ਦੇਵਤੇ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਮੁਨੀਸ਼ਵਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਭਗਵਾਨ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਨਾਲ, ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਣ।

ਪ੍ਰਜਾਪਤੇਰ੍ ਮਖੇ ਪੁਣ੍ਯੇ ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਸੁਮਹਾਤ੍ਮਨਃ ਏਵਂ ਸ਼ਪ੍ਤ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ੁਪਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪੁਨਰਾਹ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ

ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੱਖ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਯਜਨ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸੀ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਸ਼ੁਪ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਦੋਵਾਂ ਵਾਰਾਂ ਵਾਲਾ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਫਿਰ ਬੋਲੇ।

ਦੇਵੈਸ਼੍ ਚ ਪੂਜ੍ਯਾ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਨृਪੈਸ਼੍ ਚ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਗਣੈਃ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਏਵ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਬਲਿਨਃ ਪ੍ਰਭਵਿष੍ਣਵਃ

ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਦੇਵਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਮੂਹਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਣਯੋਗ ਹਨ, ਪਰ ਹੇ ਰਾਜੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਹਨ।

ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵੋਟਜਂ ਵਿਪ੍ਰਃ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ ਦਧੀਚਮਭਿਵਨ੍ਦ੍ਯੈਵ ਜਗਾਮ ਸ੍ਵਂ ਨृਪਃ ਕ੍ਸ਼ਯਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਵਿਪ੍ਰ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਰਾਜਾ ਦਧੀਚੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ।

ਤਦੇਵ ਤੀਰ੍ਥਮਭਵਤ੍ ਸ੍ਥਾਨੇਸ਼੍ਵਰਮਿਤਿ ਸ੍ਮृਤਮ੍ ਸ੍ਥਾਨੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਅਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸ਼ਿਵਸਾਯੁਜ੍ਯਮ੍ ਆਪ੍ਨੁਯਾਤ੍

ਉਹੀ ਥਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਬਣ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਥਾਨੇਸ਼ਵਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਸਥਾਨੇਸ਼ਵਰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਕਥਿਤਸ੍ਤਵ ਸਂਕ੍ਸ਼ੇਪਾਦ੍ ਵਿਵਾਦਃ ਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਦਧੀਚਯੋਃ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼੍ ਚ ਦਧੀਚਸ੍ਯ ਭਵਸ੍ਯ ਚ ਮਹਾਮੁਨੇ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ, ਕਸ਼ੁਪ ਤੇ ਦਧੀਚੀ ਦੇ ਵਿਵਾਦ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਤੇ ਦਧੀਚੀ ਅਤੇ ਭਵ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ।

ਯ ਇਦਂ ਕੀਰ੍ਤਯੇਦ੍ਦਿਵ੍ਯਂ ਵਿਵਾਦਂ ਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਦਧੀਚਯੋਃ ਜਿਤ੍ਵਾਪਮृਤ੍ਯੁਂ ਦੇਹਾਨ੍ਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਸਃ

ਜੋ ਕੋਈ ਇਹ ਦਿਵਿਆ ਵਿਵਾਦ, ਕਸ਼ੁਪ ਤੇ ਦਧੀਚੀ ਦਾ, ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਕਾਲ ਮੌਤ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਦੇਹ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਯ ਇਦਂ ਕੀਰ੍ਤ੍ਯ ਸਂਗ੍ਰਾਮਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ੇਤ੍ਤਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਦਾ ਨਾਸ੍ਤਿ ਮृਤ੍ਯੁਭਯਂ ਚੈਵ ਵਿਜਯੀ ਚ ਭਵਿष੍ਯਤਿ

ਜੋ ਕੋਈ ਇਹ ਯੁੱਧ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਕਦੇ ਵੀ ਮੌਤ ਦਾ ਡਰ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ, ਤੇ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਿੱਤੂ ਰਹੇਗਾ।

ਭਵਾਨ੍ਕਥਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਮਹਾਦੇਵਮੁਮਾਪਤਿਮ੍ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਮੇ ਪ੍ਰਭੋ

ਤੁਸੀਂ ਮਹਾਦੇਵ, ਉਮਾ ਦੇ ਪਤੀ, ਕੋਲ ਕਿਵੇਂ ਪਹੁੰਚੇ? ਮੈਂ ਉਹ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।

ਪ੍ਰਜਾਕਾਮਃ ਸ਼ਿਲਾਦੋ ऽਭੂਤ੍ ਪਿਤਾ ਮਮ ਮਹਾਮੁਨੇ ਸੋ ऽਪ੍ਯਨ੍ਧਃ ਸੁਚਿਰਂ ਕਲਂ ਤਪਸ੍ਤੇਪੇ ਸੁਦੁਸ਼੍ਚਰਮ੍

ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਸ਼ਿਲਾਦਾ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ, ਸੰਤਾਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਸੀ; ਉਹ ਵੀ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਅੰਨ੍ਹੇ, ਬਹੁਤ ਕਠਿਨ ਤਪ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।

ਤਪਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤਪਸਾ ਸਂਤੁष੍ਟੋ ਵਜ੍ਰਧृਕ੍ ਪ੍ਰਭੁਃ ਸ਼ਿਲਾਦਮਾਹ ਤੁष੍ਟੋ ऽਸ੍ਮਿ ਵਰਯਸ੍ਵ ਵਰਾਨਿਤਿ

ਉਹ ਤਪ ਕਰ ਰਹੇ ਸੀ, ਤਾਂ ਵਜਰਧਾਰੀ ਪ੍ਰਭੂ ਉਸ ਦੀ ਤਪਸਿਆ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ; ਸ਼ਿਲਾਦਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਦੇ ਵਰ ਮੰਗੋ।'

ਤਤਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਸਹਾਮਰੈਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟੋ ਹਰਿਮ੍

ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਅਮਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਮੁਨੀ ਵਿੱਚੋਂ ਸ਼ੇਰ ਨੇ, ਹਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਹਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ।

ਭਗਵਨ੍ਦੇਵਤਾਰਿਘ੍ਨ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ ਵਰਪ੍ਰਦ ਅਯੋਨਿਜਂ ਮृਤ੍ਯੁਹੀਨਂ ਪੁਤ੍ਰਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਸੁਵ੍ਰਤ

ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਦਾਤਾ, ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲੇ ਜੋ ਮਾਂ ਦੇ ਪੇਟ ਤੋਂ ਨਾ ਜੰਮੇ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੌਤ ਨਾ ਆਵੇ, ਹੇ ਨੇਕ ਆਤਮਾ।

ਪੁਤ੍ਰਂ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षੇ ਯੋਨਿਜਂ ਮृਤ੍ਯੁਸਂਯੁਤਮ੍ ਅਨ੍ਯਥਾ ਤੇ ਨ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਮृਤ੍ਯੁਹੀਨਾ ਨ ਸਨ੍ਤਿ ਵੈ

ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵੱਡੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਦੇਵਾਂਗਾ ਜੋ ਮਾਂ ਦੇ ਪੇਟ ਤੋਂ ਜੰਮੇਗਾ ਤੇ ਮੌਤ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੋਵੇਗਾ; ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੌਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।

ਨ ਦਾਸ੍ਯਤਿ ਸੁਤਂ ਤੇ ऽਤ੍ਰ ਮृਤ੍ਯੁਹੀਨਮਯੋਨਿਜਮ੍ ਪਿਤਾਮਹੋ ऽਪਿ ਭਗਵਾਨ੍ ਕਿਮੁਤਾਨ੍ਯੇ ਮਹਾਮੁਨੇ

ਇੱਥੇ ਤੈਨੂੰ ਮੌਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਤੇ ਮਾਂ ਦੇ ਪੇਟ ਤੋਂ ਨਾ ਜੰਮੇ ਪੁੱਤਰ ਭਗਵਾਨ ਪਿਤਾਮਹੋ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦੇ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਦੀ ਗੱਲ ਹੀ ਕੀ।

ਸੋ ऽਪਿ ਦੇਵਃ ਸ੍ਵਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਮृਤ੍ਯੁਹੀਨੋ ਨ ਚੇਸ਼੍ਵਰਃ ਯੋਨਿਜਸ਼੍ ਚ ਮਹਾਤੇਜਾਸ਼੍ ਚਾਣ੍ਡਜਃ ਪਦ੍ਮਸਂਭਵਃ

ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਪ੍ਰਭੂ; ਉਹ ਵੀ ਮਾਂ ਦੇ ਪੇਟ ਤੋਂ ਜੰਮੇ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲੇ, ਅੰਡੇ ਤੋਂ ਜੰਮੇ, ਤੇ ਕਮਲ ਤੋਂ ਉਪਜੇ।

ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਾਙ੍ਗਜਸ਼੍ਚੈਵ ਭਵਾਨ੍ਯਾਸ੍ਤਨਯਃ ਪ੍ਰਭੁਃ ਤਸ੍ਯਾਪ੍ਯਾਯੁਃ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਪਰਾਰ੍ਧਦ੍ਵਯਸਂਮਿਤਮ੍

ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਅੰਗ ਤੋਂ ਜੰਮੇ, ਭਵਾਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਸ ਦੀ ਉਮਰ ਵੀ ਦੋ ਪਰਾਰਧਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।

ਕੋਟਿਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਅਹਰ੍ਭੂਤਾਨਿ ਯਾਨਿ ਵੈ ਸਮਤੀਤਾਨਿ ਕਲ੍ਪਾਨਾਂ ਤਾਵਚ੍ਛੇषਾਪਰਤ੍ਰਯੇ

ਕੋਟੀਆਂ ਕੋਟੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦਿਨ, ਜੋ ਕਲਪਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਲੰਘ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਹੀ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਬਚੀ ਹੋਈ ਉਮਰ ਹੈ।