ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਦੇਵਾਸ੍ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਿष੍ਣੋਃ ਸਾਹਾਯ੍ਯਮਵ੍ਯਯਾਃ ਦ੍ਵਿਜੇਨੈਕੇਨ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਹਿ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਬਲਾਃ

ਫਿਰ ਅਟੱਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਮਦਦ ਕੀਤੀ, ਜਦੋਂ ਵੱਡੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਲੋਕ ਇਕਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਏ।

ਕੁਸ਼ਮੁष੍ਟਿਂ ਤਦਾਦਾਯ ਦਧੀਚਃ ਸਂਸ੍ਮਰਨ੍ਭਵਮ੍ ਸਸਰ੍ਜ ਸਰ੍ਵਦੇਵੇਭ੍ਯੋ ਵਜ੍ਰਾਸ੍ਥਿਃ ਸਰ੍ਵਤੋ ਵਸ਼ੀ

ਦਧੀਚੀ ਨੇ ਕੁਸ਼ ਘਾਹ ਦੀ ਮੋਠੀ ਲੈ ਕੇ ਭਵ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਿਆਂ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵਜਰ-ਹੱਡੀ ਬਣਾਈ, ਜੋ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਸਰਵਣੀ ਸੀ।

ਦਿਵ੍ਯਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਮ੍ ਅਭਵਤ੍ ਕਾਲਾਗ੍ਨਿਸਦृਸ਼ਪ੍ਰਭਮ੍ ਦਗ੍ਧੁਂ ਦੇਵਾਨ੍ਮਤਿਂ ਚਕ੍ਰੇ ਯੁਗਾਨ੍ਤਾਗ੍ਨਿਰਿਵਾਪਰਃ

ਇੱਕ ਦਿਵਿਆ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਦੀ ਨੀਅਤ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਵਿਸ਼ਵ-ਅੱਗ ਵਾਂਗ।

ਇਨ੍ਦ੍ਰਨਾਰਾਯਣਾਦ੍ਯੈਸ਼੍ ਚ ਦੇਵੈਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤਾਨਿ ਯਾਨਿ ਤੁ ਆਯੁਧਾਨਿ ਸਮਸ੍ਤਾਨਿ ਪ੍ਰਣੇਮੁਸ੍ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਖਂ ਮੁਨੇ

ਇੰਦਰ, ਨਾਰਾਇਣ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡੇ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਮੁਨੀ।

ਦੇਵਾਸ਼੍ ਚ ਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਧ੍ਵਸ੍ਤਵੀਰ੍ਯਾ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ ਸਸਰ੍ਜ ਭਗਵਾਨ੍ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸ੍ਵਦੇਹਾਤ੍ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ

ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਟੁੱਟ ਗਈ ਸੀ, ਭੱਜ ਗਏ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ; ਫਿਰ ਪਵਿੱਤਰ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪੁਰਖ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ—

ਆਤ੍ਮਨਃ ਸਦृਸ਼ਾਨ੍ ਦਿਵ੍ਯਾਂਲ੍ ਲਕ੍ਸ਼ਲਕ੍ਸ਼ਾਯੁਤਾਨ੍ ਗਣਾਨ੍ ਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਸਹਸਾ ਦਦਾਹ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ

ਆਪਣੇ ਵਰਗੇ ਦਿਵਿਆ ਦਲ, ਲੱਖਾਂ-ਲੱਖਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ, ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ; ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਮੁਨੀ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ।

ਤਤੋ ਵਿਸ੍ਮਯਨਾਰ੍ਥਾਯ ਵਿਸ਼੍ਵਮੂਰ੍ਤਿਰਭੂਦ੍ਧਰਿਃ ਤਸ੍ਯ ਦੇਹੇ ਹਰੇਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ ਅਪਸ਼੍ਯਦ੍ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਃ

ਫਿਰ, ਅਚੰਭੇ ਲਈ, ਹਰੀ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵ-ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ; ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਉਸ ਹਰੀ ਦੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਵੇਖਿਆ।

ਦਧੀਚੋ ਭਗਵਾਨ੍ਵਿਪ੍ਰਃ ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਗਣਾਨ੍ ਪृਥਕ੍ ਰੁਦ੍ਰਾਣਾਂ ਕੋਟਯਸ਼੍ਚੈਵ ਗਣਾਨਾਂ ਕੋਟਯਸ੍ਤਦਾ

ਪਵਿੱਤਰ ਦਧੀਚੀ ਨੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦਲ, ਰੁਦਰਾਂ ਦੀਆਂ ਲੱਖਾਂ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵੇਖੇ।

ਅਣ੍ਡਾਨਾਂ ਕੋਟਯਸ਼੍ਚੈਵ ਵਿਸ਼੍ਵਮੂਰ੍ਤੇਸ੍ਤਨੌ ਤਦਾ ਦृष੍ਟ੍ਵੈਤਦਖਿਲਂ ਤਤ੍ਰ ਚ੍ਯਾਵਨਿਰ੍ ਵਿਸ੍ਮਿਤਂ ਤਦਾ

ਉਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵ-ਰੂਪ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮੰਡਾਂ ਦੀਆਂ ਲੱਖਾਂ ਵੀ ਵੇਖੀਆਂ; ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਥੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਚਯਵਨ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।

ਵਿष੍ਣੁਮਾਹ ਜਗਨ੍ਨਾਥਂ ਜਗਨ੍ਮਯਮਜਂ ਵਿਭੁਮ੍ ਅਂਭਸਾਭ੍ਯੁਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਂ ਮਹਾਮੁਨਿਃ

ਉਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਅਜਨਮਾ, ਸਭ-ਪਾਸਾਰ, ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ; ਅਤੇ ਉਸ ਵਿਸ਼ਵ-ਰੂਪ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕ ਕੇ, ਹੇ ਮਹਾ-ਮੁਨੀ।

ਮਾਯਾਂ ਤ੍ਯਜ ਮਹਾਬਾਹੋ ਪ੍ਰਤਿਭਾਸਾ ਵਿਚਾਰਤਃ ਵਿਜ੍ਞਾਨਾਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਦੁਰ੍ਵਿਜ੍ਞੇਯਾਨਿ ਮਾਧਵ

ਮਾਇਆ ਛੱਡ ਦੇ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ; ਦਿਖਾਵੇ ਧੋਖੇਬਾਜ਼ ਹਨ। ਹੇ ਮਾਧਵ, ਗਿਆਨ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤਰੀਕੇ ਸਮਝਣੇ ਔਖੇ ਹਨ।

ਮਯਿ ਪਸ਼੍ਯ ਜਗਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਤ੍ਵਯਾ ਸਾਰ੍ਧਮ੍ ਅਨਿਨ੍ਦਿਤ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਚ ਤਥਾ ਰੁਦ੍ਰਂ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਦृष੍ਟਿਂ ਦਦਾਮਿ ਤੇ

ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼; ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਰੁਦਰ ਨੂੰ ਵੀ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦਿਵਿਆ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।

ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਸ੍ਵਤਨੌ ਨਿਖਿਲਂ ਮੁਨਿਃ ਤਂ ਪ੍ਰਾਹ ਚ ਹਰਿਂ ਦੇਵਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵਭਵੋਦ੍ਭਵਮ੍

ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਮੁਨੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਖਾ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਹਰੀ, ਦੇਵਤਾ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੂਲ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।

ਮਾਯਯਾ ਹ੍ਯਨਯਾ ਕਿਂ ਵਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾਥ ਵਾ ਪ੍ਰਭੋ ਵਸ੍ਤੁਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾਥ ਵਾ ਵਿष੍ਣੋ ਧ੍ਯਾਨਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾਥ ਵਾ ਪੁਨਃ

ਕੀ ਇਹ ਮਾਇਆ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਮੰਤਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਵਸਤੂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਾਂ ਫਿਰ ਧਿਆਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ?

ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਾਯਾਮਿਮਾਂ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਯੋਦ੍ਧੁਮਰ੍ਹਸਿ ਯਤ੍ਨਤਃ ਏਵਂ ਤਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮਦ੍ਭੁਤਮ੍

ਇਸ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਤੈਨੂੰ ਯੁੱਧ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਅਦਭੁਤ ਮਹਿਮਾ ਵੇਖ ਕੇ—

ਦੇਵਾਸ਼੍ ਚ ਦੁਦ੍ਰੁਵੁਰ੍ਭੂਯੋ ਦੇਵਂ ਨਾਰਾਯਣਂ ਚ ਤਮ੍ ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਨਿਸ਼੍ਚੇष੍ਟਂ ਪਦ੍ਮਯੋਨਿਰ੍ਜਗਦ੍ਗੁਰੁਃ

ਦੇਵਤੇ ਫਿਰ ਭੱਜ ਗਏ, ਪਰ ਜਗਤ ਦੇ ਅਧਿਪਤੀ, ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ, ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਜੋ ਨਿਸ਼ਚਲ ਖੜਾ ਸੀ, ਰੋਕ ਲਿਆ।

ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ੍ਤੇਨ ਨਿਰ੍ਜਿਤਃ ਜਗਾਮ ਭਗਵਾਨ੍ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਮਹਾਮੁਨਿਮ੍

ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਿਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਸੀ, ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।

ਕ੍ਸ਼ੁਪੋ ਦੁਃਖਾਤੁਰੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯ ਚ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਦਧੀਚਮਭਿਵਨ੍ਦ੍ਯਾਸ਼ੁ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਾਮਾਸ ਵਿਕ੍ਲਵਃ

ਕਸ਼ੁਪ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਮੁਨੀਸ਼ਵਰ ਦੀ ਆਦਰ ਸਤਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਦਧੀਚੀ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਬੇਚੈਨ ਹੋ ਕੇ ਅਰਜ਼ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।

ਦਧੀਚ ਕ੍ਸ਼ਮ੍ਯਤਾਂ ਦੇਵ ਮਯਾਜ੍ਞਾਨਾਤ੍ਕृਤਂ ਸਖੇ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਹਿ ਸੁਰੈਰ੍ਵਾਪਿ ਰੁਦ੍ਰਭਕ੍ਤਸ੍ਯ ਕਿਂ ਤਵ

ਦਧੀਚੀ, ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦੇਵੋ, ਦੇਵਤਾ; ਮੈਂ ਅਣਜਾਣੀ ਵਿੱਚ ਕਰ ਬੈਠਾ, ਦੋਸਤ। ਰੁਦਰ ਦੇ ਭਗਤ ਲਈ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜਾਂ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਕੀ ਅਹਿਮ ਹੈ?

ਪ੍ਰਸੀਦ ਪਰਮੇਸ਼ਾਨ ਦੁਰ੍ਲਭਾ ਦੁਰ੍ਜਨੈਰ੍ਦ੍ਵਿਜ ਭਕ੍ਤਿਰ੍ਭਕ੍ਤਿਮਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਮਦ੍ਵਿਧੈਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਧਮੈਃ

ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ, ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ; ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਵਿੱਚ ਭਗਤੀ ਵਿਰਲ ਹੈ, ਦੋਵਾਂ ਵਾਰਾਂ ਵਾਲੇ। ਭਗਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ ਨੀਵਾਂ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਭਗਤੀ ਮਿਲਣੀ ਔਖੀ ਹੈ।

ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾਨੁਗृਹ੍ਯ ਤਂ ਵਿਪ੍ਰੋ ਦਧੀਚਸ੍ਤਪਤਾਂ ਵਰਃ ਰਾਜਾਨਂ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਃ ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਚ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮਾਨ੍

ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਤਪਸਵੀ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਦਧੀਚੀ, ਜੋ ਮੁਨੀ ਵਿੱਚੋਂ ਸ਼ੇਰ ਸੀ, ਰਾਜੇ ਤੇ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।

ਰੁਦ੍ਰਕੋਪਾਗ੍ਨਿਨਾ ਦੇਵਾਃ ਸਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰੈਃ ਧ੍ਵਸ੍ਤਾ ਭਵਨ੍ਤੁ ਦੇਵੇਨ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਚ ਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ

ਰੁਦਰ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ, ਦੇਵਤੇ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਮੁਨੀਸ਼ਵਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਭਗਵਾਨ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਨਾਲ, ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਣ।

ਪ੍ਰਜਾਪਤੇਰ੍ ਮਖੇ ਪੁਣ੍ਯੇ ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਸੁਮਹਾਤ੍ਮਨਃ ਏਵਂ ਸ਼ਪ੍ਤ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ੁਪਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪੁਨਰਾਹ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ

ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੱਖ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਯਜਨ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸੀ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਸ਼ੁਪ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਦੋਵਾਂ ਵਾਰਾਂ ਵਾਲਾ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਫਿਰ ਬੋਲੇ।

ਦੇਵੈਸ਼੍ ਚ ਪੂਜ੍ਯਾ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਨृਪੈਸ਼੍ ਚ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਗਣੈਃ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਏਵ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਬਲਿਨਃ ਪ੍ਰਭਵਿष੍ਣਵਃ

ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਦੇਵਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਮੂਹਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਣਯੋਗ ਹਨ, ਪਰ ਹੇ ਰਾਜੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਹਨ।

ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵੋਟਜਂ ਵਿਪ੍ਰਃ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ ਦਧੀਚਮਭਿਵਨ੍ਦ੍ਯੈਵ ਜਗਾਮ ਸ੍ਵਂ ਨृਪਃ ਕ੍ਸ਼ਯਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਵਿਪ੍ਰ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਰਾਜਾ ਦਧੀਚੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ।

ਤਦੇਵ ਤੀਰ੍ਥਮਭਵਤ੍ ਸ੍ਥਾਨੇਸ਼੍ਵਰਮਿਤਿ ਸ੍ਮृਤਮ੍ ਸ੍ਥਾਨੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਅਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸ਼ਿਵਸਾਯੁਜ੍ਯਮ੍ ਆਪ੍ਨੁਯਾਤ੍

ਉਹੀ ਥਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਬਣ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਥਾਨੇਸ਼ਵਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਸਥਾਨੇਸ਼ਵਰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਕਥਿਤਸ੍ਤਵ ਸਂਕ੍ਸ਼ੇਪਾਦ੍ ਵਿਵਾਦਃ ਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਦਧੀਚਯੋਃ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼੍ ਚ ਦਧੀਚਸ੍ਯ ਭਵਸ੍ਯ ਚ ਮਹਾਮੁਨੇ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ, ਕਸ਼ੁਪ ਤੇ ਦਧੀਚੀ ਦੇ ਵਿਵਾਦ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਤੇ ਦਧੀਚੀ ਅਤੇ ਭਵ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ।

ਯ ਇਦਂ ਕੀਰ੍ਤਯੇਦ੍ਦਿਵ੍ਯਂ ਵਿਵਾਦਂ ਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਦਧੀਚਯੋਃ ਜਿਤ੍ਵਾਪਮृਤ੍ਯੁਂ ਦੇਹਾਨ੍ਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਸਃ

ਜੋ ਕੋਈ ਇਹ ਦਿਵਿਆ ਵਿਵਾਦ, ਕਸ਼ੁਪ ਤੇ ਦਧੀਚੀ ਦਾ, ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਕਾਲ ਮੌਤ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਦੇਹ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਯ ਇਦਂ ਕੀਰ੍ਤ੍ਯ ਸਂਗ੍ਰਾਮਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ੇਤ੍ਤਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਦਾ ਨਾਸ੍ਤਿ ਮृਤ੍ਯੁਭਯਂ ਚੈਵ ਵਿਜਯੀ ਚ ਭਵਿष੍ਯਤਿ

ਜੋ ਕੋਈ ਇਹ ਯੁੱਧ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਕਦੇ ਵੀ ਮੌਤ ਦਾ ਡਰ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ, ਤੇ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਿੱਤੂ ਰਹੇਗਾ।