ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਦਧੀਚਸ੍ਯ ਤਦਾਸ੍ਥਾਯ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ ਸ੍ਵਰੂਪਂ ਸਸ੍ਮਿਤਂ ਪ੍ਰਾਹ ਸਂਤ੍ਯਜ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜਤਾਂ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਦਧੀਚ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਅਸਲੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਭਯਂ ਦਧੀਚ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯੇਵ ਤਵ ਸੁਵ੍ਰਤ ਭਵਾਰ੍ਚਨਰਤੋ ਯਸ੍ਮਾਦ੍ ਭਵਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞ ਏਵ ਚ
ਓ ਦਧੀਚ, ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕਿਤੇ ਵੀ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ, ਓ ਸੁਵ੍ਰਤ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋ ਅਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹੋ।
ਬਿਭੇਮੀਤਿ ਸਕृਦ੍ਵਕ੍ਤੁਂ ਤ੍ਵਮਰ੍ਹਸਿ ਨਮਸ੍ਤਵ ਨਿਯੋਗਾਨ੍ਮਮ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਕ੍ਸ਼ੁਪਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸਦਸ੍ਯਥ
ਤੁਸੀਂ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਵਾਰੀ 'ਮੈਂ ਡਰਦਾ ਹਾਂ' ਕਹੋ—ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ! ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਓ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਇਹ ਗੱਲ ਕਸ਼ੁਪ ਨੂੰ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਕਹੋ।
ਏਵਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾਪਿ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਂ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਮਹਾਮੁਨਿਃ ਨ ਬਿਭੇਮੀਤਿ ਤਂ ਪ੍ਰਾਹ ਦਧੀਚੋ ਦੇਵਸਤ੍ਤਮਮ੍
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਇਹ ਸਾਂਤਵਨਾ ਭਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਵੀ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦਧੀਚ ਨੇ ਉਸ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਡਰਦਾ ਨਹੀਂ।'
ਪ੍ਰਭਾਵਾਦ੍ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਸ਼ਂਭੋਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਪਿਨਾਕਿਨਃ ਸ਼ਰ੍ਵਸ੍ਯ ਸ਼ਙ੍ਕਰਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਸ੍ਯ ਮਹਾਮੁਨਿਃ
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਸ਼ੰਭੂ, ਪਿਨਾਕ ਧਾਰੀ, ਸ਼ਰਵ, ਸ਼ੰਕਰ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ—
ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮੁਨੇਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਕੁਪਿਤੋ ਹਰਿਃ ਚਕ੍ਰਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਭਗਵਾਨ੍ ਦਿਧਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਮ੍
ਫਿਰ, ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਰੀ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ, ਆਪਣਾ ਚਕਰ ਉਠਾ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ।
ਅਭਵਤ੍ਕੁਣ੍ਠਿਤਾਗ੍ਰਂ ਹਿ ਵਿष੍ਣੋਸ਼੍ਚਕ੍ਰਂ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ ਪ੍ਰਭਾਵਾਦ੍ਧਿ ਦਧੀਚਸ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ੁਪਸ੍ਯੈਵ ਹਿ ਸਂਨਿਧੌ
ਪਰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦਾ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚਕਰ, ਦਧੀਚ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਕਾਰਨ, ਕਸ਼ੁਪ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਅੱਗੇ ਤੋਂ ਮੰਦ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਤ੍ਕੁਣ੍ਠਿਤਾਗ੍ਰਂ ਹਿ ਚਕ੍ਰਂ ਚਕ੍ਰਿਣਮਾਹ ਸਃ ਦਧੀਚਃ ਸਸ੍ਮਿਤਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ ਸਦਸਦ੍ਵ੍ਯਕ੍ਤਿਕਾਰਣਮ੍
ਜਦ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਚਕਰ ਅੱਗੇ ਤੋਂ ਮੰਦ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਚਕਰਧਾਰੀ ਨੂੰ ਦਧੀਚ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਗਟ ਅਤੇ ਅਪ੍ਰਗਟ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਭਗਵਨ੍ ਭਵਤਾ ਲਬ੍ਧਂ ਪੁਰਾਤੀਵ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਮਿਤਿ ਖ੍ਯਾਤਂ ਚਕ੍ਰਂ ਵਿष੍ਣੋ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਜੋ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚਕ੍ਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਥਿਆਰ ਹੈ।
ਭਵਸ੍ਯੈਤਚ੍ਛੁਭਂ ਚਕ੍ਰਂ ਨ ਜਿਘਾਂਸਤਿ ਮਾਮਿਹ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸ੍ਤ੍ਰਾਦ੍ਯੈਸ੍ਤਥਾਨ੍ਯੈਰ੍ਹਿ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਂ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਭਵ ਦਾ ਇਹ ਸ਼ੁਭ ਚਕ੍ਰ ਇੱਥੇ ਮੈਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ; ਇਸ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨਾਲ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਿਰ੍ਵੀਰ੍ਯਮਾਯੁਧਮ੍ ਸਸਰ੍ਜ ਚ ਪੁਨਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਫਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਉਸ ਲਈ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਸਾਰੇ ਅਸਤਰਾਂ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਦੇਵਾਸ੍ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਿष੍ਣੋਃ ਸਾਹਾਯ੍ਯਮਵ੍ਯਯਾਃ ਦ੍ਵਿਜੇਨੈਕੇਨ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਹਿ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਫਿਰ ਅਟੱਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਮਦਦ ਕੀਤੀ, ਜਦੋਂ ਵੱਡੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਲੋਕ ਇਕਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਏ।
ਕੁਸ਼ਮੁष੍ਟਿਂ ਤਦਾਦਾਯ ਦਧੀਚਃ ਸਂਸ੍ਮਰਨ੍ਭਵਮ੍ ਸਸਰ੍ਜ ਸਰ੍ਵਦੇਵੇਭ੍ਯੋ ਵਜ੍ਰਾਸ੍ਥਿਃ ਸਰ੍ਵਤੋ ਵਸ਼ੀ
ਦਧੀਚੀ ਨੇ ਕੁਸ਼ ਘਾਹ ਦੀ ਮੋਠੀ ਲੈ ਕੇ ਭਵ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਿਆਂ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵਜਰ-ਹੱਡੀ ਬਣਾਈ, ਜੋ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਸਰਵਣੀ ਸੀ।
ਦਿਵ੍ਯਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਮ੍ ਅਭਵਤ੍ ਕਾਲਾਗ੍ਨਿਸਦृਸ਼ਪ੍ਰਭਮ੍ ਦਗ੍ਧੁਂ ਦੇਵਾਨ੍ਮਤਿਂ ਚਕ੍ਰੇ ਯੁਗਾਨ੍ਤਾਗ੍ਨਿਰਿਵਾਪਰਃ
ਇੱਕ ਦਿਵਿਆ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਦੀ ਨੀਅਤ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਵਿਸ਼ਵ-ਅੱਗ ਵਾਂਗ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਨਾਰਾਯਣਾਦ੍ਯੈਸ਼੍ ਚ ਦੇਵੈਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤਾਨਿ ਯਾਨਿ ਤੁ ਆਯੁਧਾਨਿ ਸਮਸ੍ਤਾਨਿ ਪ੍ਰਣੇਮੁਸ੍ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਖਂ ਮੁਨੇ
ਇੰਦਰ, ਨਾਰਾਇਣ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡੇ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਦੇਵਾਸ਼੍ ਚ ਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਧ੍ਵਸ੍ਤਵੀਰ੍ਯਾ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ ਸਸਰ੍ਜ ਭਗਵਾਨ੍ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸ੍ਵਦੇਹਾਤ੍ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਟੁੱਟ ਗਈ ਸੀ, ਭੱਜ ਗਏ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ; ਫਿਰ ਪਵਿੱਤਰ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪੁਰਖ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ—
ਆਤ੍ਮਨਃ ਸਦृਸ਼ਾਨ੍ ਦਿਵ੍ਯਾਂਲ੍ ਲਕ੍ਸ਼ਲਕ੍ਸ਼ਾਯੁਤਾਨ੍ ਗਣਾਨ੍ ਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਸਹਸਾ ਦਦਾਹ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ
ਆਪਣੇ ਵਰਗੇ ਦਿਵਿਆ ਦਲ, ਲੱਖਾਂ-ਲੱਖਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ, ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ; ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਮੁਨੀ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਵਿਸ੍ਮਯਨਾਰ੍ਥਾਯ ਵਿਸ਼੍ਵਮੂਰ੍ਤਿਰਭੂਦ੍ਧਰਿਃ ਤਸ੍ਯ ਦੇਹੇ ਹਰੇਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ ਅਪਸ਼੍ਯਦ੍ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਃ
ਫਿਰ, ਅਚੰਭੇ ਲਈ, ਹਰੀ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵ-ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ; ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਉਸ ਹਰੀ ਦੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਵੇਖਿਆ।
ਦਧੀਚੋ ਭਗਵਾਨ੍ਵਿਪ੍ਰਃ ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਗਣਾਨ੍ ਪृਥਕ੍ ਰੁਦ੍ਰਾਣਾਂ ਕੋਟਯਸ਼੍ਚੈਵ ਗਣਾਨਾਂ ਕੋਟਯਸ੍ਤਦਾ
ਪਵਿੱਤਰ ਦਧੀਚੀ ਨੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦਲ, ਰੁਦਰਾਂ ਦੀਆਂ ਲੱਖਾਂ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵੇਖੇ।
ਅਣ੍ਡਾਨਾਂ ਕੋਟਯਸ਼੍ਚੈਵ ਵਿਸ਼੍ਵਮੂਰ੍ਤੇਸ੍ਤਨੌ ਤਦਾ ਦृष੍ਟ੍ਵੈਤਦਖਿਲਂ ਤਤ੍ਰ ਚ੍ਯਾਵਨਿਰ੍ ਵਿਸ੍ਮਿਤਂ ਤਦਾ
ਉਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵ-ਰੂਪ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮੰਡਾਂ ਦੀਆਂ ਲੱਖਾਂ ਵੀ ਵੇਖੀਆਂ; ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਥੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਚਯਵਨ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵਿष੍ਣੁਮਾਹ ਜਗਨ੍ਨਾਥਂ ਜਗਨ੍ਮਯਮਜਂ ਵਿਭੁਮ੍ ਅਂਭਸਾਭ੍ਯੁਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਂ ਮਹਾਮੁਨਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਅਜਨਮਾ, ਸਭ-ਪਾਸਾਰ, ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ; ਅਤੇ ਉਸ ਵਿਸ਼ਵ-ਰੂਪ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕ ਕੇ, ਹੇ ਮਹਾ-ਮੁਨੀ।
ਮਾਯਾਂ ਤ੍ਯਜ ਮਹਾਬਾਹੋ ਪ੍ਰਤਿਭਾਸਾ ਵਿਚਾਰਤਃ ਵਿਜ੍ਞਾਨਾਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਦੁਰ੍ਵਿਜ੍ਞੇਯਾਨਿ ਮਾਧਵ
ਮਾਇਆ ਛੱਡ ਦੇ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ; ਦਿਖਾਵੇ ਧੋਖੇਬਾਜ਼ ਹਨ। ਹੇ ਮਾਧਵ, ਗਿਆਨ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤਰੀਕੇ ਸਮਝਣੇ ਔਖੇ ਹਨ।
ਮਯਿ ਪਸ਼੍ਯ ਜਗਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਤ੍ਵਯਾ ਸਾਰ੍ਧਮ੍ ਅਨਿਨ੍ਦਿਤ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਚ ਤਥਾ ਰੁਦ੍ਰਂ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਦृष੍ਟਿਂ ਦਦਾਮਿ ਤੇ
ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼; ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਰੁਦਰ ਨੂੰ ਵੀ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦਿਵਿਆ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਸ੍ਵਤਨੌ ਨਿਖਿਲਂ ਮੁਨਿਃ ਤਂ ਪ੍ਰਾਹ ਚ ਹਰਿਂ ਦੇਵਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵਭਵੋਦ੍ਭਵਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਮੁਨੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਖਾ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਹਰੀ, ਦੇਵਤਾ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੂਲ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਮਾਯਯਾ ਹ੍ਯਨਯਾ ਕਿਂ ਵਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾਥ ਵਾ ਪ੍ਰਭੋ ਵਸ੍ਤੁਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾਥ ਵਾ ਵਿष੍ਣੋ ਧ੍ਯਾਨਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾਥ ਵਾ ਪੁਨਃ
ਕੀ ਇਹ ਮਾਇਆ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਮੰਤਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਵਸਤੂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਾਂ ਫਿਰ ਧਿਆਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ?
ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਾਯਾਮਿਮਾਂ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਯੋਦ੍ਧੁਮਰ੍ਹਸਿ ਯਤ੍ਨਤਃ ਏਵਂ ਤਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਇਸ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਤੈਨੂੰ ਯੁੱਧ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਅਦਭੁਤ ਮਹਿਮਾ ਵੇਖ ਕੇ—
ਦੇਵਾਸ਼੍ ਚ ਦੁਦ੍ਰੁਵੁਰ੍ਭੂਯੋ ਦੇਵਂ ਨਾਰਾਯਣਂ ਚ ਤਮ੍ ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਨਿਸ਼੍ਚੇष੍ਟਂ ਪਦ੍ਮਯੋਨਿਰ੍ਜਗਦ੍ਗੁਰੁਃ
ਦੇਵਤੇ ਫਿਰ ਭੱਜ ਗਏ, ਪਰ ਜਗਤ ਦੇ ਅਧਿਪਤੀ, ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ, ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਜੋ ਨਿਸ਼ਚਲ ਖੜਾ ਸੀ, ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ੍ਤੇਨ ਨਿਰ੍ਜਿਤਃ ਜਗਾਮ ਭਗਵਾਨ੍ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਮਹਾਮੁਨਿਮ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਿਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਸੀ, ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਕ੍ਸ਼ੁਪੋ ਦੁਃਖਾਤੁਰੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯ ਚ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਦਧੀਚਮਭਿਵਨ੍ਦ੍ਯਾਸ਼ੁ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਾਮਾਸ ਵਿਕ੍ਲਵਃ
ਕਸ਼ੁਪ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਮੁਨੀਸ਼ਵਰ ਦੀ ਆਦਰ ਸਤਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਦਧੀਚੀ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਬੇਚੈਨ ਹੋ ਕੇ ਅਰਜ਼ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਦਧੀਚ ਕ੍ਸ਼ਮ੍ਯਤਾਂ ਦੇਵ ਮਯਾਜ੍ਞਾਨਾਤ੍ਕृਤਂ ਸਖੇ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਹਿ ਸੁਰੈਰ੍ਵਾਪਿ ਰੁਦ੍ਰਭਕ੍ਤਸ੍ਯ ਕਿਂ ਤਵ
ਦਧੀਚੀ, ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦੇਵੋ, ਦੇਵਤਾ; ਮੈਂ ਅਣਜਾਣੀ ਵਿੱਚ ਕਰ ਬੈਠਾ, ਦੋਸਤ। ਰੁਦਰ ਦੇ ਭਗਤ ਲਈ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜਾਂ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਕੀ ਅਹਿਮ ਹੈ?