ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਸਂਕਰ੍षਣ ਮਹਾਭਾਗ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮ ਅਨਿਰੁਦ੍ਧ ਮਹਾਵਿष੍ਣੋ ਸਦਾ ਵਿष੍ਣੋ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ

ਹੇ ਸੰਕਰਸ਼ਣ, ਮਹਾਂਭਾਗ, ਹੇ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ, ਹੇ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ, ਹੇ ਅਨਿਰੁੱਧ, ਹੇ ਮਹਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।

ਵਿष੍ਣੋ ਤਵਾਸਨਂ ਦਿਵ੍ਯਮ੍ ਅਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਮਧ੍ਯਤੋ ਵਿਭੁਃ ਸਹਸ੍ਰਫਣਸਂਯੁਕ੍ਤਸ੍ ਤਮੋਮੂਰ੍ਤਿਰ੍ਧਰਾਧਰਃ

ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਤੇਰਾ ਅਸਲੀ ਥਾਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਹੈ, ਵਿਚਕਾਰ ਸਭ ਨੂੰ ਵਿਆਪਣ ਵਾਲਾ, ਹਜ਼ਾਰ ਸੱਪਾਂ ਵਾਲਾ, ਹਨੇਰੇ ਦੀ ਮੂਰਤ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਥਾਮਣ ਵਾਲਾ ਖੜਾ ਹੈ।

ਅਧਸ਼੍ ਚ ਧਰ੍ਮੋ ਦੇਵੇਸ਼ ਜ੍ਞਾਨਂ ਵੈਰਾਗ੍ਯਮੇਵ ਚ ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਮਾਸਨਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਪਾਦਰੂਪੇਣ ਸੁਵ੍ਰਤ

ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਹੇ ਨੇਕ, ਥਾਂ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਧਰਮ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਵੈਰਾਗ ਹੈ; ਇਸ ਅਸਨ ਦੀਆਂ ਪੈਰਾਂ ਤੇਰੀ ਸਰਵਸੰਪਦਾ ਹਨ।

ਸਪ੍ਤਪਾਤਾਲਪਾਦਸ੍ਤ੍ਵਂ ਧਰਾਜਘਨਮੇਵ ਚ ਵਾਸਾਂਸਿ ਸਾਗਰਾਃ ਸਪ੍ਤ ਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚੈਵ ਮਹਾਭੁਜਾਃ

ਤੇਰੇ ਪੈਰ ਸੱਤ ਪਾਤਾਲ ਹਨ, ਧਰਤੀ ਤੇਰੀ ਕਮਰ ਹੈ, ਸੱਤ ਸਮੁੰਦਰ ਤੇਰੇ ਵਸਤ੍ਰ ਹਨ, ਤੇ ਦਿਸਾਵਾਂ ਤੇਰੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਹਨ।

ਦ੍ਯੌਰ੍ਮੂਰ੍ਧਾ ਤੇ ਵਿਭੋ ਨਾਭਿਃ ਖਂ ਵਾਯੁਰ੍ਨਾਸਿਕਾਂ ਗਤਃ ਨੇਤ੍ਰੇ ਸੋਮਸ਼੍ ਚ ਸੂਰ੍ਯਸ਼੍ ਚ ਕੇਸ਼ਾ ਵੈ ਪੁष੍ਕਰਾਦਯਃ

ਹੇ ਸਭ ਨੂੰ ਵਿਆਪਣ ਵਾਲੇ, ਅਸਮਾਨ ਤੇਰਾ ਸਿਰ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਨਾਭੀ ਖਾਲੀ ਥਾਂ ਹੈ, ਹਵਾ ਤੇਰੀ ਨੱਕ ਵਿਚ ਵੱਜਦੀ ਹੈ, ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਤੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਵਾਲ ਨੀਲ ਕਮਲ ਤੇ ਹੋਰ ਫੁੱਲ ਹਨ।

ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਤਾਰਕਾ ਦ੍ਯੌਸ਼੍ ਚ ਗ੍ਰੈਵੇਯਕਵਿਭੂषਣਮ੍ ਕਥਂ ਸ੍ਤੋष੍ਯਾਮਿ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਪੂਜ੍ਯਸ਼੍ ਚ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ

ਤਾਰੇ, ਗ੍ਰਹਿ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਤੇਰੀ ਗਲ ਦੀਆਂ ਸਜਾਵਟਾਂ ਹਨ; ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਤੇਰੀ ਸਿਫਤ ਕਰਾਂ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ, ਜੋ ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਹੈ?

ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਚ ਕृਤਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਯਚ੍ ਛ੍ਰੁਤਂ ਯਚ੍ਚ ਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍ ਯਦਿष੍ਟਂ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਵੇਸ਼ ਨਾਰਾਯਣ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ

ਜੋ ਕੁਝ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਕੀਤਾ, ਸੁਣਿਆ ਜਾਂ ਗਾਇਆ ਗਿਆ, ਜੇ ਕੁਝ ਗਲਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ, ਹੇ ਨਾਰਾਇਣ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।

ਇਦਂ ਤੁ ਵੈष੍ਣਵਂ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਨਮ੍ ਯਃ ਪਠੇਚ੍ਛृਣੁਯਾਦ੍ਵਾਪਿ ਕ੍ਸ਼ੁਪੇਣ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍

ਇਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਕੋਈ ਇਸ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਹੀ ਕਹੇ,

ਸ਼੍ਰਾਵਯੇਦ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ

ਜਾਂ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯ ਚੈਵਂ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੇਸ਼੍ਵਰਾਦ੍ਯੈਃ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਸ੍ਤੁਤਂ ਦੇਵਮਜੇਯਮੀਸ਼ਮ੍ ਵਿਜ੍ਞਾਪਯਾਮਾਸ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਜਨਾਰ੍ਦਨਾਯ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਾ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਆਦਿ ਨੂੰ ਪੂਜ ਕੇ, ਅਜੈ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਦੱਸਦੇ ਹਨ।

ਭਗਵਨ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ ਦਧੀਚ ਇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ ਧਰ੍ਮਵੇਤ੍ਤਾ ਵਿਨੀਤਾਤ੍ਮਾ ਸਖਾ ਮਮ ਪੁਰਾਭਵਤ੍

ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਦਧੀਚਾ ਸੀ, ਜੋ ਧਰਮ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਸੰਯਮੀ ਤੇ ਮੇਰਾ ਪੁਰਾਣਾ ਮਿੱਤਰ ਸੀ।

ਅਵਧ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਦਾ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸ਼ਙ੍ਕਰਾਰ੍ਚਨਤਤ੍ਪਰਃ ਸਾਵਜ੍ਞਂ ਵਾਮਪਾਦੇਨ ਸ ਮਾਂ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਸਦਸ੍ਯਥ

ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਭ ਤੋਂ ਅਜੇਹਾ ਸੀ, ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ; ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸਭਾ ਵਿਚ ਅਣਾਦਰ ਨਾਲ ਖੱਬਾ ਪੈਰ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।

ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਦੇਵੇਸ਼ ਵਿष੍ਣੋ ਵਿਸ਼੍ਵਜਗਤ੍ਪਤੇ ਉਵਾਚ ਚ ਮਦਾਵਿष੍ਟੋ ਨ ਬਿਭੇਮੀਤਿ ਸਰ੍ਵਤਃ

ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿਚ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ, 'ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਡਰਦਾ।'

ਜੇਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤਂ ਵਿਪ੍ਰਂ ਦਧੀਚਂ ਜਗਦੀਸ਼੍ਵਰ ਯਥਾ ਹਿਤਂ ਤਥਾ ਕਰ੍ਤੁਂ ਤ੍ਵਮਰ੍ਹਸਿ ਜਨਾਰ੍ਦਨ

ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੈਂ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਧੀਚਾ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ; ਜੋ ਠੀਕ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਕਰ, ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ।

ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸੋ ऽਪਿ ਦਧੀਚਸ੍ਯ ਹ੍ਯ੍ ਅਵਧ੍ਯਤ੍ਵਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ ਸਸ੍ਮਾਰ ਚ ਮਹੇਸ਼ਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਾਵਮਤੁਲਂ ਹਰਿਃ

ਦਧੀਚਾ ਦੀ ਅਜੇਹਤਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਹਰੀ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ਾ ਦੀ ਅਤੁੱਲ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।

ਏਵਂ ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਹਰਿਃ ਪ੍ਰਾਹ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਕ੍ਸ਼ੁਤਸਂਭਵਮ੍ ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਭਯਮੇਤ੍ਯ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਹਰੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਹੇ ਰਾਜਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਭੁੱਖ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਤੋਂ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ।'

ਵਿਸ਼ੇषਾਦ੍ਰੁਦ੍ਰਭਕ੍ਤਾਨਾਮ੍ ਅਭਯਂ ਸਰ੍ਵਦਾ ਨृਪ ਨੀਚਾਨਾਮਪਿ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਦਧੀਚਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਕਿਂ ਪੁਨਃ

ਹੇ ਰਾਜਾ, ਰੁਦਰ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਹਰ ਵੇਲੇ ਨਿਡਰਤਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਕਿੰਨੇ ਹੀ ਨੀਚ ਹੋਣ; ਫਿਰ ਦਧੀਚਾ ਦੀ ਗੱਲ ਹੀ ਕੀ?

ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਵ ਮਹਾਭਾਗ ਵਿਜਯੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਭੂਪਤੇ ਦੁਃਖਂ ਕਰੋਮਿ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਸ਼ਾਪਾਰ੍ਥਂ ਸਸੁਰਸ੍ਯ ਮੇ

ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੀ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ, ਹੇ ਰਾਜਾ; ਮੈਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਸ਼ਾਪ ਦੇਣ ਲਈ ਦੁੱਖ ਪਹੁੰਚਾਵਾਂਗਾ।

ਭਵਿਤਾ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਾਪੇਨ ਦਕ੍ਸ਼ਯਜ੍ਞੇ ਸੁਰੈਃ ਸਮਮ੍ ਵਿਨਾਸ਼ੋ ਮਮ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਪੁਨਰੁਤ੍ਥਾਨਮੇਵ ਚ

ਉਸ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਦਕ੍ਸ਼ ਦੇ ਯਜਨ ਵਿਚ ਮੇਰਾ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋਵੇਗਾ, ਤੇ ਫਿਰ ਦੁਬਾਰਾ ਉਠਣਾ ਹੋਵੇਗਾ।

ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਮੇਤ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸਰ੍ਵਯਤ੍ਨੇਨ ਭੂਪਤੇ ਕਰੋਮਿ ਯਤ੍ਨਂ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਦਧੀਚਵਿਜਯਾਯ ਤੇ

ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਾਂਗਾ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਤੁਹਾਡੀ ਦਧੀਚ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਲਈ।

ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ੁਪਃ ਪ੍ਰਾਹ ਤਥਾਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ ਭਗਵਾਨਪਿ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਦਧੀਚਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਂ ਯਯੌ

ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਸ਼ੁਪ ਨੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ,' ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵੀ ਦਧੀਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।

ਆਸ੍ਥਾਯ ਰੂਪਂ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਭਗਵਾਨ੍ ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲਃ ਦਧੀਚਮਾਹ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਿਮ੍ ਅਭਿਵਨ੍ਦ੍ਯ ਜਗਦ੍ਗੁਰੁਃ

ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਦਧੀਚ ਰਿਸ਼ੀ ਕੋਲ ਗਏ ਅਤੇ ਜਗਤ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।

ਭੋਭੋ ਦਧੀਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षੇ ਭਵਾਰ੍ਚਨਰਤਾਵ੍ਯਯ ਵਰਮੇਕਂ ਵृਣੇ ਤ੍ਵਤ੍ਤਸ੍ ਤਂ ਭਵਾਨ੍ਦਾਤੁਮਰ੍ਹਤਿ

ਓ ਦਧੀਚ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਸਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋ, ਮੈਂ ਤੋਹਾਡੇ ਕੋਲ ਇੱਕ ਵਰ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ; ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਵਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਯਾਚਿਤੋ ਦੇਵਦੇਵੇਨ ਦਧੀਚਃ ਪ੍ਰਾਹ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਜ੍ਞਾਤਂ ਤਵੇਪ੍ਸਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਨ ਬਿਭੇਮਿ ਤਵਾਪ੍ਯਹਮ੍

ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਲੋਂ ਮੰਗੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਦਧੀਚ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਵੀ ਡਰ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ।'

ਭਵਾਨ੍ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਰੂਪੇਣ ਆਗਤੋ ऽਸਿ ਜਨਾਰ੍ਦਨ ਭੂਤਂ ਭਵਿष੍ਯਂ ਦੇਵੇਸ਼ ਵਰ੍ਤਮਾਨਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨ

ਤੁਸੀਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਆਏ ਹੋ, ਜਨਾਰਦਨ; ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਪੁਰਾਣਾ, ਭਵਿੱਖ ਅਤੇ ਵਰਤਮਾਨ ਹੋ, ਜਨਾਰਦਨ।

ਜ੍ਞਾਤਂ ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜਤ੍ਵਂ ਤ੍ਯਜ ਸੁਵ੍ਰਤ ਆਰਾਧਿਤੋ ऽਸਿ ਦੇਵੇਸ਼ ਕ੍ਸ਼ੁਪੇਣ ਮਧੁਸੂਦਨ

ਰੁਦਰ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ; ਓ ਸੁਵ੍ਰਤ, ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਰੂਪ ਛੱਡੋ। ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਕਸ਼ੁਪ ਨੇ ਤੁਹਾਡੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਮਧੂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ।

ਜਾਨੇ ਤਵੈਨਾਂ ਭਗਵਨ੍ ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲਤਾਂ ਹਰੇ ਸ੍ਥਾਨੇ ਤਵੈषਾ ਭਗਵਨ੍ ਭਕ੍ਤਵਾਤ੍ਸਲ੍ਯਤਾ ਹਰੇ

ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਪਿਆਰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਹਰੀ; ਇਹ ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਪਿਆਰ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਠੀਕ ਹੈ, ਹਰੀ।

ਅਸ੍ਤਿ ਚੇਦ੍ਭਗਵਨ੍ ਭੀਤਿਰ੍ ਭਵਾਰ੍ਚਨਰਤਸ੍ਯ ਮੇ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਯਤ੍ਨੇਨ ਵਰਦਾਂਬੁਜਲੋਚਨ

ਜੇ, ਪ੍ਰਭੂ, ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਕੋਈ ਡਰ ਹੈ, ਜੋ ਮੈਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਨਾਲ ਦੱਸੋ, ਓ ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਕਮਲ-ਆੱਖਾਂ।

ਵਦਾਮਿ ਨ ਮृषਾ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ ਨ ਬਿਭੇਮਿ ਜਨਾਰ੍ਦਨ ਨ ਬਿਭੇਮਿ ਜਗਤ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਦੇਵਦੈਤ੍ਯਦ੍ਵਿਜਾਦਪਿ

ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਸੱਚ ਬੋਲਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਡਰਦਾ ਨਹੀਂ, ਜਨਾਰਦਨ। ਮੈਂ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਵੀ ਦੇਵ, ਦੈਤ, ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਨਹੀਂ।