ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਕਿਰੀਟੀ ਪਦ੍ਮਹਸ੍ਤਸ਼੍ ਚ ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਭੂषਿਤਃ ਪੀਤਾਂਬਰਸ਼੍ ਚ ਭਗਵਾਨ੍ ਦੇਵੈਰ੍ਦੈਤ੍ਯੈਸ਼੍ ਚ ਸਂਵृਤਃ

ਭਗਵਾਨ, ਮੋਹਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਕਮਲ ਫੜੇ, ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ।

ਪ੍ਰਦਦੌ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਤਸ੍ਮੈ ਦਿਵ੍ਯਂ ਵੈ ਗਰੁਡਧ੍ਵਜਃ ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਦਰ੍ਸ਼ਨੇਨੈਵ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍

ਗਰੁੜ-ਧਵਜ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿਵ੍ਯ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੱਤਾ; ਉਸ ਦਿਵ੍ਯ ਰੂਪ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਜਨਾਰਦਨ, ਦੇਵਤਾ, ਦਿੱਸ ਪਏ।

ਤੁष੍ਟਾਵ ਵਾਗ੍ਭਿਰ੍ ਇष੍ਟਾਭਿਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਗਰੁਡਧ੍ਵਜਮ੍ ਤ੍ਵਮਾਦਿਸ੍ਤ੍ਵਮਨਾਦਿਸ਼੍ ਚ ਪ੍ਰਕृਤਿਸ੍ਤ੍ਵਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ

ਉਸ ਨੇ ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਗਰੁੜ-ਧਵਜ ਦੀ ਸਤਕਾਰ ਕਰੀ, ਨਮਨ ਕਰਕੇ: 'ਤੁਸੀਂ ਆਰੰਭ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਅੰਤ ਰਹਿਤ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਸਰੂਤ ਹੋ, ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ।'

ਪੁਰੁषਸ੍ਤ੍ਵਂ ਜਗਨ੍ਨਾਥੋ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰੋ ਭਵਾਨ੍ ਯੋ ऽਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸਿ ਪੁਰੁषੋ ਵਿਸ਼੍ਵਮੂਰ੍ਤਿਃ ਪਿਤਾਮਹਃ

ਤੁਸੀਂ ਪੁਰਖ ਹੋ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹੋ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੋ, ਸਭ ਦੇ ਇਸ਼ਵਰ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੋ, ਪੁਰਖ ਹੋ, ਵਿਸ਼ਵ ਰੂਪ ਹੋ, ਪਿਤਾਮਹ ਹੋ।

ਤਤ੍ਤ੍ਵਮਾਦ੍ਯਂ ਭਵਾਨੇਵ ਪਰਂ ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ਜਨਾਰ੍ਦਨ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾ ਪਰਂ ਧਾਮ ਸ਼੍ਰੀਪਤੇ ਭੂਪਤੇ ਪ੍ਰਭੋ

ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਮੂਲ ਸਚ ਹੋ, ਪਰਮ ਜੋਤ ਹੋ, ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਪਰਮ ਆਸਰਾ, ਹੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਪ੍ਰਭੂ।

ਤ੍ਵਤ੍ਕ੍ਰੋਧਸਂਭਵੋ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ ਤਮਸਾ ਚ ਸਮਾਵृਤਃ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਜ੍ਜਗਦ੍ਧਾਤਾ ਰਜਸਾ ਚ ਪਿਤਾਮਹਃ

ਤੁਾਡੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰੁਦਰ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਅੰਧਕਾਰ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ; ਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਜਗਤ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਰਜਸ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ।

ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਸ੍ਵਯਂ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸਤ੍ਤ੍ਵੇਨ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ ਕਾਲਮੂਰ੍ਤੇ ਹਰੇ ਵਿष੍ਣੋ ਨਾਰਾਯਣ ਜਗਨ੍ਮਯ

ਤੁਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂ ਆਪ, ਸਤਵ ਗੁਣ ਨਾਲ, ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਬਣਿਆ; ਹੇ ਹਰੀ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਨਾਰਾਇਣ, ਸੰਸਾਰ ਰੂਪ, ਸਮੇਂ ਦਾ ਸਰੂਪ।

ਮਹਾਂਸ੍ ਤਥਾ ਚ ਭੂਤਾਦਿਸ੍ ਤਨ੍ਮਾਤ੍ਰਾਣੀਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਿ ਚ ਤ੍ਵਯੈਵਾਧਿष੍ਠਿਤਾਨ੍ਯੇਵ ਵਿਸ਼੍ਵਮੂਰ੍ਤੇ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰ

ਵੱਡੇ ਤੱਤ, ਸੁਖਮ ਤੱਤ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ, ਇਹ ਸਭ ਤੁਹਾਡੇ ਦੁਆਰਾ ਹੀ ਸਥਾਪਿਤ ਹਨ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਵ ਰੂਪ, ਹੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ।

ਮਹਾਦੇਵ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਪਿਤਾਮਹ ਜਗਦ੍ਗੁਰੋ ਪ੍ਰਸੀਦ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ ਪ੍ਰਸੀਦ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰ

ਹੇ ਮਹਾਦੇਵ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਪਿਤਾਮਹ, ਜਗਤ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ, ਹੇ ਦੇਵਤੇ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ, ਹੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ।

ਪ੍ਰਸੀਦ ਤ੍ਵਂ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਸ਼ਰਣ੍ਯਂ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਃ ਵੈਕੁਣ੍ਠ ਸ਼ੌਰੇ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞ ਵਾਸੁਦੇਵ ਮਹਾਭੁਜ

ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਵੈਕੁੰਠ, ਹੇ ਸ਼ੌਰੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਹੇ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਮਹਾਂਬਾਹੁ।

ਸਂਕਰ੍षਣ ਮਹਾਭਾਗ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮ ਅਨਿਰੁਦ੍ਧ ਮਹਾਵਿष੍ਣੋ ਸਦਾ ਵਿष੍ਣੋ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ

ਹੇ ਸੰਕਰਸ਼ਣ, ਮਹਾਂਭਾਗ, ਹੇ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ, ਹੇ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ, ਹੇ ਅਨਿਰੁੱਧ, ਹੇ ਮਹਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।

ਵਿष੍ਣੋ ਤਵਾਸਨਂ ਦਿਵ੍ਯਮ੍ ਅਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਮਧ੍ਯਤੋ ਵਿਭੁਃ ਸਹਸ੍ਰਫਣਸਂਯੁਕ੍ਤਸ੍ ਤਮੋਮੂਰ੍ਤਿਰ੍ਧਰਾਧਰਃ

ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਤੇਰਾ ਅਸਲੀ ਥਾਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਹੈ, ਵਿਚਕਾਰ ਸਭ ਨੂੰ ਵਿਆਪਣ ਵਾਲਾ, ਹਜ਼ਾਰ ਸੱਪਾਂ ਵਾਲਾ, ਹਨੇਰੇ ਦੀ ਮੂਰਤ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਥਾਮਣ ਵਾਲਾ ਖੜਾ ਹੈ।

ਅਧਸ਼੍ ਚ ਧਰ੍ਮੋ ਦੇਵੇਸ਼ ਜ੍ਞਾਨਂ ਵੈਰਾਗ੍ਯਮੇਵ ਚ ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਮਾਸਨਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਪਾਦਰੂਪੇਣ ਸੁਵ੍ਰਤ

ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਹੇ ਨੇਕ, ਥਾਂ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਧਰਮ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਵੈਰਾਗ ਹੈ; ਇਸ ਅਸਨ ਦੀਆਂ ਪੈਰਾਂ ਤੇਰੀ ਸਰਵਸੰਪਦਾ ਹਨ।

ਸਪ੍ਤਪਾਤਾਲਪਾਦਸ੍ਤ੍ਵਂ ਧਰਾਜਘਨਮੇਵ ਚ ਵਾਸਾਂਸਿ ਸਾਗਰਾਃ ਸਪ੍ਤ ਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚੈਵ ਮਹਾਭੁਜਾਃ

ਤੇਰੇ ਪੈਰ ਸੱਤ ਪਾਤਾਲ ਹਨ, ਧਰਤੀ ਤੇਰੀ ਕਮਰ ਹੈ, ਸੱਤ ਸਮੁੰਦਰ ਤੇਰੇ ਵਸਤ੍ਰ ਹਨ, ਤੇ ਦਿਸਾਵਾਂ ਤੇਰੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਹਨ।

ਦ੍ਯੌਰ੍ਮੂਰ੍ਧਾ ਤੇ ਵਿਭੋ ਨਾਭਿਃ ਖਂ ਵਾਯੁਰ੍ਨਾਸਿਕਾਂ ਗਤਃ ਨੇਤ੍ਰੇ ਸੋਮਸ਼੍ ਚ ਸੂਰ੍ਯਸ਼੍ ਚ ਕੇਸ਼ਾ ਵੈ ਪੁष੍ਕਰਾਦਯਃ

ਹੇ ਸਭ ਨੂੰ ਵਿਆਪਣ ਵਾਲੇ, ਅਸਮਾਨ ਤੇਰਾ ਸਿਰ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਨਾਭੀ ਖਾਲੀ ਥਾਂ ਹੈ, ਹਵਾ ਤੇਰੀ ਨੱਕ ਵਿਚ ਵੱਜਦੀ ਹੈ, ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਤੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਵਾਲ ਨੀਲ ਕਮਲ ਤੇ ਹੋਰ ਫੁੱਲ ਹਨ।

ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਤਾਰਕਾ ਦ੍ਯੌਸ਼੍ ਚ ਗ੍ਰੈਵੇਯਕਵਿਭੂषਣਮ੍ ਕਥਂ ਸ੍ਤੋष੍ਯਾਮਿ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਪੂਜ੍ਯਸ਼੍ ਚ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ

ਤਾਰੇ, ਗ੍ਰਹਿ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਤੇਰੀ ਗਲ ਦੀਆਂ ਸਜਾਵਟਾਂ ਹਨ; ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਤੇਰੀ ਸਿਫਤ ਕਰਾਂ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ, ਜੋ ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਹੈ?

ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਚ ਕृਤਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਯਚ੍ ਛ੍ਰੁਤਂ ਯਚ੍ਚ ਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍ ਯਦਿष੍ਟਂ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਵੇਸ਼ ਨਾਰਾਯਣ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ

ਜੋ ਕੁਝ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਕੀਤਾ, ਸੁਣਿਆ ਜਾਂ ਗਾਇਆ ਗਿਆ, ਜੇ ਕੁਝ ਗਲਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ, ਹੇ ਨਾਰਾਇਣ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।

ਇਦਂ ਤੁ ਵੈष੍ਣਵਂ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਨਮ੍ ਯਃ ਪਠੇਚ੍ਛृਣੁਯਾਦ੍ਵਾਪਿ ਕ੍ਸ਼ੁਪੇਣ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍

ਇਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਕੋਈ ਇਸ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਹੀ ਕਹੇ,

ਸ਼੍ਰਾਵਯੇਦ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ

ਜਾਂ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯ ਚੈਵਂ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੇਸ਼੍ਵਰਾਦ੍ਯੈਃ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਸ੍ਤੁਤਂ ਦੇਵਮਜੇਯਮੀਸ਼ਮ੍ ਵਿਜ੍ਞਾਪਯਾਮਾਸ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਜਨਾਰ੍ਦਨਾਯ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਾ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਆਦਿ ਨੂੰ ਪੂਜ ਕੇ, ਅਜੈ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਦੱਸਦੇ ਹਨ।

ਭਗਵਨ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ ਦਧੀਚ ਇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ ਧਰ੍ਮਵੇਤ੍ਤਾ ਵਿਨੀਤਾਤ੍ਮਾ ਸਖਾ ਮਮ ਪੁਰਾਭਵਤ੍

ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਦਧੀਚਾ ਸੀ, ਜੋ ਧਰਮ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਸੰਯਮੀ ਤੇ ਮੇਰਾ ਪੁਰਾਣਾ ਮਿੱਤਰ ਸੀ।

ਅਵਧ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਦਾ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸ਼ਙ੍ਕਰਾਰ੍ਚਨਤਤ੍ਪਰਃ ਸਾਵਜ੍ਞਂ ਵਾਮਪਾਦੇਨ ਸ ਮਾਂ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਸਦਸ੍ਯਥ

ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਭ ਤੋਂ ਅਜੇਹਾ ਸੀ, ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ; ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸਭਾ ਵਿਚ ਅਣਾਦਰ ਨਾਲ ਖੱਬਾ ਪੈਰ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।

ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਦੇਵੇਸ਼ ਵਿष੍ਣੋ ਵਿਸ਼੍ਵਜਗਤ੍ਪਤੇ ਉਵਾਚ ਚ ਮਦਾਵਿष੍ਟੋ ਨ ਬਿਭੇਮੀਤਿ ਸਰ੍ਵਤਃ

ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿਚ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ, 'ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਡਰਦਾ।'

ਜੇਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤਂ ਵਿਪ੍ਰਂ ਦਧੀਚਂ ਜਗਦੀਸ਼੍ਵਰ ਯਥਾ ਹਿਤਂ ਤਥਾ ਕਰ੍ਤੁਂ ਤ੍ਵਮਰ੍ਹਸਿ ਜਨਾਰ੍ਦਨ

ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੈਂ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਧੀਚਾ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ; ਜੋ ਠੀਕ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਕਰ, ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ।

ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸੋ ऽਪਿ ਦਧੀਚਸ੍ਯ ਹ੍ਯ੍ ਅਵਧ੍ਯਤ੍ਵਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ ਸਸ੍ਮਾਰ ਚ ਮਹੇਸ਼ਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਾਵਮਤੁਲਂ ਹਰਿਃ

ਦਧੀਚਾ ਦੀ ਅਜੇਹਤਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਹਰੀ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ਾ ਦੀ ਅਤੁੱਲ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।

ਏਵਂ ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਹਰਿਃ ਪ੍ਰਾਹ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਕ੍ਸ਼ੁਤਸਂਭਵਮ੍ ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਭਯਮੇਤ੍ਯ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਹਰੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਹੇ ਰਾਜਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਭੁੱਖ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਤੋਂ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ।'

ਵਿਸ਼ੇषਾਦ੍ਰੁਦ੍ਰਭਕ੍ਤਾਨਾਮ੍ ਅਭਯਂ ਸਰ੍ਵਦਾ ਨृਪ ਨੀਚਾਨਾਮਪਿ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਦਧੀਚਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਕਿਂ ਪੁਨਃ

ਹੇ ਰਾਜਾ, ਰੁਦਰ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਹਰ ਵੇਲੇ ਨਿਡਰਤਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਕਿੰਨੇ ਹੀ ਨੀਚ ਹੋਣ; ਫਿਰ ਦਧੀਚਾ ਦੀ ਗੱਲ ਹੀ ਕੀ?

ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਵ ਮਹਾਭਾਗ ਵਿਜਯੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਭੂਪਤੇ ਦੁਃਖਂ ਕਰੋਮਿ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਸ਼ਾਪਾਰ੍ਥਂ ਸਸੁਰਸ੍ਯ ਮੇ

ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੀ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ, ਹੇ ਰਾਜਾ; ਮੈਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਸ਼ਾਪ ਦੇਣ ਲਈ ਦੁੱਖ ਪਹੁੰਚਾਵਾਂਗਾ।

ਭਵਿਤਾ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਾਪੇਨ ਦਕ੍ਸ਼ਯਜ੍ਞੇ ਸੁਰੈਃ ਸਮਮ੍ ਵਿਨਾਸ਼ੋ ਮਮ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਪੁਨਰੁਤ੍ਥਾਨਮੇਵ ਚ

ਉਸ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਦਕ੍ਸ਼ ਦੇ ਯਜਨ ਵਿਚ ਮੇਰਾ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋਵੇਗਾ, ਤੇ ਫਿਰ ਦੁਬਾਰਾ ਉਠਣਾ ਹੋਵੇਗਾ।