ਮਹਦਾਦਿਵਿਸ਼ੇषਾਨ੍ਤਵਿਕਲ੍ਪਸ੍ਯਾਪਿ ਸੁਵ੍ਰਤ ਵਿष੍ਣੋਃ ਪਿਤਾਮਹਸ੍ਯਾਪਿ ਮੁਨੀਨਾਂ ਚ ਮਹਾਮੁਨੇ
ਮਹਾਨ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੱਕ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਫ਼ਰਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਚੰਗੇ ਵਰਤਣ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਪਿਤਾ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਂ ਰਿਸ਼ੀ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯਾਪਿ ਚ ਦੇਵਾਨਾਂ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵੈ ਪੁष੍ਟਿਵਰ੍ਧਨਃ ਤਂ ਦੇਵਮਮृਤਂ ਰੁਦ੍ਰਂ ਕਰ੍ਮਣਾ ਤਪਸਾ ਤਥਾ
ਉਹ ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਵੀ ਪਿਤਾ ਹੈ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਪੋਸ਼ਣ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਉਹ ਦੇਵ, ਅਮਰ ਰੁਦ੍ਰ, ਕਰਮ ਅਤੇ ਤਪ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯੇਨ ਚ ਯੋਗੇਨ ਧ੍ਯਾਨੇਨ ਚ ਯਜਾਮਹੇ ਸਤ੍ਯੇਨਾਨੇਨ ਮੁਕ੍ਸ਼ੀਯਾਨ੍ ਮृਤ੍ਯੁਪਾਸ਼ਾਦ੍ ਭਵਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਅਸੀਂ ਪਾਠ, ਯੋਗ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ; ਇਸ ਸੱਚ ਨਾਲ, ਮੌਤ ਦੇ ਫੰਦੇ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲੇ, ਹੇ ਭਵ, ਤੇਰੀ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ।
ਬਨ੍ਧਮੋਕ੍ਸ਼ਕਰੋ ਯਸ੍ਮਾਦ੍ ਉਰ੍ਵਾਰੁਕਮਿਵ ਪ੍ਰਭੁਃ ਮृਤਸਂਜੀਵਨੋ ਮਨ੍ਤ੍ਰੋ ਮਯਾ ਲਬ੍ਧਸ੍ਤੁ ਸ਼ਙ੍ਕਰਾਤ੍
ਉਹ ਜੋ ਬੰਧਨ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਖੀਰਾ ਆਪਣੇ ਡੰਡੇ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਮਰੇ ਨੂੰ ਜੀਵਣ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ੰਕਰ ਤੋਂ ਮਿਲਿਆ ਹੈ।
ਜਪ੍ਤ੍ਵਾ ਹੁਤ੍ਵਾਭਿਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯੈਵਂ ਜਲਂ ਪੀਤ੍ਵਾ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍ ਲਿਙ੍ਗਸ੍ਯ ਸਂਨਿਧੌ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਨਾਸ੍ਤਿ ਮृਤ੍ਯੁਭਯਂ ਦ੍ਵਿਜ
ਜਪ ਕਰਕੇ, ਹਵਨ ਕਰਕੇ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ, ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਪੀਣ, ਦਿਨ ਰਾਤ, ਲਿੰਗ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਧਿਆਨ ਲਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਉਹ ਮਰਨ ਦਾ ਡਰ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਪਸਾਰਾਧ੍ਯ ਸ਼ਙ੍ਕਰਮ੍ ਵਜ੍ਰਾਸ੍ਥਿਤ੍ਵਮ੍ ਅਵਧ੍ਯਤ੍ਵਮ੍ ਅਦੀਨਤ੍ਵਂ ਚ ਲਬ੍ਧਵਾਨ੍
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਤਪ ਕਰਕੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਤੇ ਹੀਰੇ ਵਾਂਗ ਮਜ਼ਬੂਤੀ, ਅਜੈਯਤਾ ਤੇ ਕਿਸੇ ਦੇ ਅਧੀਨ ਨਾ ਹੋਣ ਦੀ ਦਾਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ।
ਏਵਮਾਰਾਧ੍ਯ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਦਧੀਚੋ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਾਵਧ੍ਯਤ੍ਵਮਨ੍ਯੈਸ਼੍ ਚ ਵਜ੍ਰਾਸ੍ਥਿਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦਧੀਚੀ ਨੇ ਅਜੈਯਤਾ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ, ਯਤਨ ਨਾਲ, ਹੀਰੇ ਵਾਂਗ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ।
ਅਤਾਡਯਚ੍ਚ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਪਾਦਮੂਲੇਨ ਮੂਰ੍ਧਨਿ ਕ੍ਸ਼ੁਪੋ ਦਧੀਚਂ ਵਜ੍ਰੇਣ ਜਘਾਨੋਰਸਿ ਚ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਉਸ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸਿਰ ਦੇ ਪੈਰ ਉੱਤੇ ਵੱਜਿਆ, ਤੇ ਕਸ਼ੁਪ ਨੇ ਦਧੀਚੀ ਨੂੰ ਵੱਜਰ ਨਾਲ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਜਿਆ।
ਨਾਭੂਨ੍ਨਾਸ਼ਾਯ ਤਦ੍ਵਜ੍ਰਂ ਦਧੀਚਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ ਪ੍ਰਭਾਵਾਤ੍ਪਰਮੇਸ਼ਸ੍ਯ ਵਜ੍ਰਬਦ੍ਧਸ਼ਰੀਰਿਣਃ
ਉਹ ਵੱਜਰ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦਧੀਚੀ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਹੀਰੇ ਨਾਲ ਬਣੀ ਉਸ ਦੀ ਦੇਹ ਕਰਕੇ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾਪ੍ਯਵਧ੍ਯਤ੍ਵਮਦੀਨਤਾਂ ਚ ਕ੍ਸ਼ੁਪੋ ਦਧੀਚਸ੍ਯ ਤਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵਮ੍ ਆਰਾਧਯਾਮਾਸ ਹਰਿਂ ਮੁਕੁਨ੍ਦਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਨੁਜਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਦਾਂਬੁਜਾਕ੍ਸ਼ਮ੍
ਦਧੀਚੀ ਦੀ ਅਜੈਯਤਾ ਤੇ ਕਿਸੇ ਦੇ ਅਧੀਨ ਨਾ ਹੋਣ ਦੀ ਦਾਤ ਦੇਖ ਕੇ, ਕਸ਼ੁਪ ਨੇ ਫਿਰ ਹਰੀ ਮੁਕੁੰਦ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ, ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ।
ਪੂਜਯਾ ਤਸ੍ਯ ਸਂਤੁष੍ਟੋ ਭਗਵਾਨ੍ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ ਸ਼੍ਰੀਭੂਮਿਸਹਿਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਞ੍ ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਃ
ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਨਾਲ, ਭਗਵਾਨ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਤੇ ਭੂਮੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ।
ਕਿਰੀਟੀ ਪਦ੍ਮਹਸ੍ਤਸ਼੍ ਚ ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਭੂषਿਤਃ ਪੀਤਾਂਬਰਸ਼੍ ਚ ਭਗਵਾਨ੍ ਦੇਵੈਰ੍ਦੈਤ੍ਯੈਸ਼੍ ਚ ਸਂਵृਤਃ
ਭਗਵਾਨ, ਮੋਹਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਕਮਲ ਫੜੇ, ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ।
ਪ੍ਰਦਦੌ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਤਸ੍ਮੈ ਦਿਵ੍ਯਂ ਵੈ ਗਰੁਡਧ੍ਵਜਃ ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਦਰ੍ਸ਼ਨੇਨੈਵ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍
ਗਰੁੜ-ਧਵਜ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿਵ੍ਯ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੱਤਾ; ਉਸ ਦਿਵ੍ਯ ਰੂਪ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਜਨਾਰਦਨ, ਦੇਵਤਾ, ਦਿੱਸ ਪਏ।
ਤੁष੍ਟਾਵ ਵਾਗ੍ਭਿਰ੍ ਇष੍ਟਾਭਿਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਗਰੁਡਧ੍ਵਜਮ੍ ਤ੍ਵਮਾਦਿਸ੍ਤ੍ਵਮਨਾਦਿਸ਼੍ ਚ ਪ੍ਰਕृਤਿਸ੍ਤ੍ਵਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਗਰੁੜ-ਧਵਜ ਦੀ ਸਤਕਾਰ ਕਰੀ, ਨਮਨ ਕਰਕੇ: 'ਤੁਸੀਂ ਆਰੰਭ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਅੰਤ ਰਹਿਤ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਸਰੂਤ ਹੋ, ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ।'
ਪੁਰੁषਸ੍ਤ੍ਵਂ ਜਗਨ੍ਨਾਥੋ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰੋ ਭਵਾਨ੍ ਯੋ ऽਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸਿ ਪੁਰੁषੋ ਵਿਸ਼੍ਵਮੂਰ੍ਤਿਃ ਪਿਤਾਮਹਃ
ਤੁਸੀਂ ਪੁਰਖ ਹੋ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹੋ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੋ, ਸਭ ਦੇ ਇਸ਼ਵਰ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੋ, ਪੁਰਖ ਹੋ, ਵਿਸ਼ਵ ਰੂਪ ਹੋ, ਪਿਤਾਮਹ ਹੋ।
ਤਤ੍ਤ੍ਵਮਾਦ੍ਯਂ ਭਵਾਨੇਵ ਪਰਂ ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ਜਨਾਰ੍ਦਨ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾ ਪਰਂ ਧਾਮ ਸ਼੍ਰੀਪਤੇ ਭੂਪਤੇ ਪ੍ਰਭੋ
ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਮੂਲ ਸਚ ਹੋ, ਪਰਮ ਜੋਤ ਹੋ, ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਪਰਮ ਆਸਰਾ, ਹੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਪ੍ਰਭੂ।
ਤ੍ਵਤ੍ਕ੍ਰੋਧਸਂਭਵੋ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ ਤਮਸਾ ਚ ਸਮਾਵृਤਃ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਜ੍ਜਗਦ੍ਧਾਤਾ ਰਜਸਾ ਚ ਪਿਤਾਮਹਃ
ਤੁਾਡੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰੁਦਰ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਅੰਧਕਾਰ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ; ਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਜਗਤ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਰਜਸ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ।
ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਸ੍ਵਯਂ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸਤ੍ਤ੍ਵੇਨ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ ਕਾਲਮੂਰ੍ਤੇ ਹਰੇ ਵਿष੍ਣੋ ਨਾਰਾਯਣ ਜਗਨ੍ਮਯ
ਤੁਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂ ਆਪ, ਸਤਵ ਗੁਣ ਨਾਲ, ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਬਣਿਆ; ਹੇ ਹਰੀ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਨਾਰਾਇਣ, ਸੰਸਾਰ ਰੂਪ, ਸਮੇਂ ਦਾ ਸਰੂਪ।
ਮਹਾਂਸ੍ ਤਥਾ ਚ ਭੂਤਾਦਿਸ੍ ਤਨ੍ਮਾਤ੍ਰਾਣੀਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਿ ਚ ਤ੍ਵਯੈਵਾਧਿष੍ਠਿਤਾਨ੍ਯੇਵ ਵਿਸ਼੍ਵਮੂਰ੍ਤੇ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰ
ਵੱਡੇ ਤੱਤ, ਸੁਖਮ ਤੱਤ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ, ਇਹ ਸਭ ਤੁਹਾਡੇ ਦੁਆਰਾ ਹੀ ਸਥਾਪਿਤ ਹਨ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਵ ਰੂਪ, ਹੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ।
ਮਹਾਦੇਵ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਪਿਤਾਮਹ ਜਗਦ੍ਗੁਰੋ ਪ੍ਰਸੀਦ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ ਪ੍ਰਸੀਦ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰ
ਹੇ ਮਹਾਦੇਵ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਪਿਤਾਮਹ, ਜਗਤ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ, ਹੇ ਦੇਵਤੇ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ, ਹੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ।
ਪ੍ਰਸੀਦ ਤ੍ਵਂ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਸ਼ਰਣ੍ਯਂ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਃ ਵੈਕੁਣ੍ਠ ਸ਼ੌਰੇ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞ ਵਾਸੁਦੇਵ ਮਹਾਭੁਜ
ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਵੈਕੁੰਠ, ਹੇ ਸ਼ੌਰੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਹੇ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਮਹਾਂਬਾਹੁ।
ਸਂਕਰ੍षਣ ਮਹਾਭਾਗ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮ ਅਨਿਰੁਦ੍ਧ ਮਹਾਵਿष੍ਣੋ ਸਦਾ ਵਿष੍ਣੋ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਹੇ ਸੰਕਰਸ਼ਣ, ਮਹਾਂਭਾਗ, ਹੇ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ, ਹੇ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ, ਹੇ ਅਨਿਰੁੱਧ, ਹੇ ਮਹਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਵਿष੍ਣੋ ਤਵਾਸਨਂ ਦਿਵ੍ਯਮ੍ ਅਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਮਧ੍ਯਤੋ ਵਿਭੁਃ ਸਹਸ੍ਰਫਣਸਂਯੁਕ੍ਤਸ੍ ਤਮੋਮੂਰ੍ਤਿਰ੍ਧਰਾਧਰਃ
ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਤੇਰਾ ਅਸਲੀ ਥਾਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਹੈ, ਵਿਚਕਾਰ ਸਭ ਨੂੰ ਵਿਆਪਣ ਵਾਲਾ, ਹਜ਼ਾਰ ਸੱਪਾਂ ਵਾਲਾ, ਹਨੇਰੇ ਦੀ ਮੂਰਤ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਥਾਮਣ ਵਾਲਾ ਖੜਾ ਹੈ।
ਅਧਸ਼੍ ਚ ਧਰ੍ਮੋ ਦੇਵੇਸ਼ ਜ੍ਞਾਨਂ ਵੈਰਾਗ੍ਯਮੇਵ ਚ ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਮਾਸਨਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਪਾਦਰੂਪੇਣ ਸੁਵ੍ਰਤ
ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਹੇ ਨੇਕ, ਥਾਂ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਧਰਮ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਵੈਰਾਗ ਹੈ; ਇਸ ਅਸਨ ਦੀਆਂ ਪੈਰਾਂ ਤੇਰੀ ਸਰਵਸੰਪਦਾ ਹਨ।
ਸਪ੍ਤਪਾਤਾਲਪਾਦਸ੍ਤ੍ਵਂ ਧਰਾਜਘਨਮੇਵ ਚ ਵਾਸਾਂਸਿ ਸਾਗਰਾਃ ਸਪ੍ਤ ਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚੈਵ ਮਹਾਭੁਜਾਃ
ਤੇਰੇ ਪੈਰ ਸੱਤ ਪਾਤਾਲ ਹਨ, ਧਰਤੀ ਤੇਰੀ ਕਮਰ ਹੈ, ਸੱਤ ਸਮੁੰਦਰ ਤੇਰੇ ਵਸਤ੍ਰ ਹਨ, ਤੇ ਦਿਸਾਵਾਂ ਤੇਰੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਹਨ।
ਦ੍ਯੌਰ੍ਮੂਰ੍ਧਾ ਤੇ ਵਿਭੋ ਨਾਭਿਃ ਖਂ ਵਾਯੁਰ੍ਨਾਸਿਕਾਂ ਗਤਃ ਨੇਤ੍ਰੇ ਸੋਮਸ਼੍ ਚ ਸੂਰ੍ਯਸ਼੍ ਚ ਕੇਸ਼ਾ ਵੈ ਪੁष੍ਕਰਾਦਯਃ
ਹੇ ਸਭ ਨੂੰ ਵਿਆਪਣ ਵਾਲੇ, ਅਸਮਾਨ ਤੇਰਾ ਸਿਰ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਨਾਭੀ ਖਾਲੀ ਥਾਂ ਹੈ, ਹਵਾ ਤੇਰੀ ਨੱਕ ਵਿਚ ਵੱਜਦੀ ਹੈ, ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਤੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਵਾਲ ਨੀਲ ਕਮਲ ਤੇ ਹੋਰ ਫੁੱਲ ਹਨ।
ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਤਾਰਕਾ ਦ੍ਯੌਸ਼੍ ਚ ਗ੍ਰੈਵੇਯਕਵਿਭੂषਣਮ੍ ਕਥਂ ਸ੍ਤੋष੍ਯਾਮਿ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਪੂਜ੍ਯਸ਼੍ ਚ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ
ਤਾਰੇ, ਗ੍ਰਹਿ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਤੇਰੀ ਗਲ ਦੀਆਂ ਸਜਾਵਟਾਂ ਹਨ; ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਤੇਰੀ ਸਿਫਤ ਕਰਾਂ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ, ਜੋ ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਹੈ?
ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਚ ਕृਤਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਯਚ੍ ਛ੍ਰੁਤਂ ਯਚ੍ਚ ਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍ ਯਦਿष੍ਟਂ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਵੇਸ਼ ਨਾਰਾਯਣ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਜੋ ਕੁਝ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਕੀਤਾ, ਸੁਣਿਆ ਜਾਂ ਗਾਇਆ ਗਿਆ, ਜੇ ਕੁਝ ਗਲਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ, ਹੇ ਨਾਰਾਇਣ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਇਦਂ ਤੁ ਵੈष੍ਣਵਂ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਨਮ੍ ਯਃ ਪਠੇਚ੍ਛृਣੁਯਾਦ੍ਵਾਪਿ ਕ੍ਸ਼ੁਪੇਣ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍
ਇਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਕੋਈ ਇਸ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਹੀ ਕਹੇ,
ਸ਼੍ਰਾਵਯੇਦ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਜਾਂ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।