ਵ੍ਯਪਗਤਮਦਮੋਹਮੁਕ੍ਤਰਾਗਸ੍ ਤਮੋਰਜੋਦੋषਵਿਵਰ੍ਜਿਤਸ੍ਵਭਾਵਃ ਪਰਿਭਵਮਿਦਮੁਤ੍ਤਮਂ ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਪਸ਼ੁਪਤਿਯੋਗਪਰੋ ਭਵੇਤ੍ਸਦੈਵ
ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਸਭਾਵਿਕਤਾ ਅਹੰਕਾਰ, ਮੋਹ, ਲਗAttachment, ਤੇ ਅਗਿਆਨ ਦੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਇਹ ਉੱਤਮ ਰਸਤਾ ਜਾਣ ਕੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਸ਼ੁਪਤੀ ਦੇ ਯੋਗ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇ।
ਇਮਂ ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਧ੍ਯਾਯਨ੍ ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਨਮ੍ ਯਃ ਪਠੇਚ੍ਚ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਰਦ੍ਦਧਾਨੋ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪਵਿੱਤਰ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਹੋ ਕੇ, ਇਸ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਵ੍ਰਤ ਨੂੰ ਧਿਆਉਂਦਾ ਤੇ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਰੁਦ੍ਰਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਮੁਨਯਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਸਿष੍ਠਾਦ੍ਯਾ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਰੁਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ; ਵਸੀਸ਼ਠ ਤੇ ਹੋਰ ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ—
ਭਸ੍ਮਪਾਣ੍ਡੁਰਦਿਗ੍ਧਾਙ੍ਗਾ ਬਭੂਵੁਰ੍ਵਿਗਤਸ੍ਪृਹਾਃ ਰੁਦ੍ਰਲੋਕਾਯ ਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤੇ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ ਸ਼ਿਵਤੇਜਸਾ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਭਸਮ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ, ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਉਹ ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਰੁਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਜੋਤਿ ਨਾਲ ਸਥਿਰ ਰਹੇ।
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਨਿਨ੍ਦ੍ਯਾਃ ਪੂਜ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਵਿਕृਤਾ ਮਲਿਨਾ ਅਪਿ ਰੂਪਾਨ੍ਵਿਤਾਸ਼੍ ਚ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ ਸਦਾ ਯੋਗੀਨ੍ਦ੍ਰਸ਼ਙ੍ਕਯਾ
ਇਸ ਲਈ, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਪ੍ਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵਿਕਲਾਂਗ ਜਾਂ ਮੈਲੇ ਵੀ ਹੋਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਿੰਦਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਸਦਾ ਆਦਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਵੱਡੇ ਯੋਗੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਬਹੁਨਾ ਕਿਂ ਪ੍ਰਲਾਪੇਨ ਭਵਭਕ੍ਤਾ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ ਸਂਪੂਜ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵਯਤ੍ਨੇਨ ਸ਼ਿਵਵਨ੍ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਹੁਣ ਹੋਰ ਵਧ ਕੇ ਕੀ ਕਹਿਣਾ? ਹੇ ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਭਵ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੇ ਯਤਨ ਨਾਲ ਪੂਜਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਮਲਿਨਾਸ਼੍ਚੈਵ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਭਵਭਕ੍ਤਾ ਦृਢਵ੍ਰਤਾਃ ਦਧੀਚਸ੍ਤੁ ਯਥਾ ਦੇਵਦੇਵਂ ਜਿਤ੍ਵਾ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਮੈਲੇ ਵਿਪ੍ਰ ਵੀ, ਜੇਕਰ ਭਵ ਦੇ ਭਗਤ ਤੇ ਦ੍ਰਿੜ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਦਧੀਚਿ ਨੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਅਡੋਲ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।
ਨਾਰਾਯਣਂ ਤਥਾ ਲੋਕੇ ਰੁਦ੍ਰਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਭਸ੍ਮਦਿਗ੍ਧਤਨੂਰੁਹਾਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਵੀ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਰੁਦਰ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ—ਇਸ ਲਈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਭਸਮ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੇ ਯਤਨ ਨਾਲ—
ਜਟਿਨੋ ਮੁਣ੍ਡਿਨਸ਼੍ਚੈਵ ਨਗ੍ਨਾ ਨਾਨਾਪ੍ਰਕਾਰਿਣਃ ਸਂਪੂਜ੍ਯਾਃ ਸ਼ਿਵਵਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਮਨਸਾ ਕਰ੍ਮਣਾ ਗਿਰਾ
ਜੋ ਜਟਾਧਾਰੀ, ਮੁੰਡਿਤ, ਨੰਗੇ ਜਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਵਾਂਗ, ਮਨ, ਬੋਲ ਤੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਆਦਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕਥਂ ਜਘਾਨ ਰਾਜਾਨਂ ਕ੍ਸ਼ੁਪਂ ਪਾਦੇਨ ਸੁਵ੍ਰਤ ਦਧੀਚਃ ਸਮਰੇ ਜਿਤ੍ਵਾ ਦੇਵਦੇਵਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍
ਦਧੀਚਿ ਨੇ, ਹੇ ਸੁਵ੍ਰਤ, ਜਨਾਰਦਨ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਕਸ਼ੁਪ ਨੂੰ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਪੈਰ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਮਾਰਿਆ?
ਵਜ੍ਰਾਸ੍ਥਿਤ੍ਵਂ ਕਥਂ ਲੇਭੇ ਮਹਾਦੇਵਾਨ੍ਮਹਾਤਪਾਃ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਸ਼ੈਲਾਦੇ ਜਿਤੋ ਮृਤ੍ਯੁਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਯਥਾ
ਦਧੀਚਿ ਮਹਾਤਪਸੀ ਨੇ ਮਹਾਦੇਵ ਤੋਂ ਵਜਰ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ? ਇਹ ਤੂੰ ਦੱਸ, ਹੇ ਸ਼ੈਲਾਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਮੌਤ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਾਤੇਜਾ ਰਾਜਾ ਕ੍ਸ਼ੁਪ ਇਤਿ ਸ੍ਮृਤਃ ਅਭੂਨ੍ਮਿਤ੍ਰੋ ਦਧੀਚਸ੍ਯ ਮੁਨੀਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਜਨੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਕਸ਼ੁਪ ਨਾਮ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਮਹਾਨ ਜੋਤਿ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਹ ਦਧੀਚਿ ਮੁਨੀ ਦੇ ਦੋਸਤ ਬਣ ਗਿਆ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਸਰਤਾਜ ਸੀ।
ਚਿਰਾਤ੍ਤਯੋਃ ਪ੍ਰਸਂਗਾਦ੍ਵੈ ਵਾਦਃ ਕ੍ਸ਼ੁਪਦਧੀਚਯੋਃ ਅਭਵਤ੍ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਵਿਪ੍ਰ ਏਵੇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ
ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਕਸ਼ੁਪ ਤੇ ਦਧੀਚਿ ਵਿਚ ਇਹ ਵਾਦ ਉਠਿਆ ਕਿ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੌਣ ਵਧੀਆ ਹੈ—ਇਹ ਵਾਦ ਹਰ ਥਾਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅष੍ਟਾਨਾਂ ਲੋਕਪਾਲਾਨਾਂ ਵਪੁਰ੍ਧਾਰਯਤੇ ਨृਪਃ ਤਸ੍ਮਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਹ੍ਯਯਂ ਵਹ੍ਨਿਰ੍ ਯਮਸ਼੍ ਚ ਨਿਰृਤਿਸ੍ ਤਥਾ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਅੱਠ ਲੋਕਪਾਲਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਏ; ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਇੰਦਰ, ਅੱਗ, ਯਮ ਤੇ ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ ਵੀ ਹੈ।
ਵਰੁਣਸ਼੍ਚੈਵ ਵਾਯੁਸ਼੍ ਚ ਸੋਮੋ ਧਨਦ ਏਵ ਚ ਈਸ਼੍ਵਰੋ ऽਹਂ ਨ ਸਂਦੇਹੋ ਨਾਵਮਨ੍ਤਵ੍ਯ ਏਵ ਚ
ਵਰੁਣ, ਵਾਯੂ, ਸੋਮ ਤੇ ਧਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਵੀ; ਮੈਂ ਹੀ ਸਰਵਸੰਪੂਰਨ ਹਾਂ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ—ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਕਦੇ ਨਿੰਦਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ।
ਮਹਤੀ ਦੇਵਤਾ ਯਾ ਸਾ ਮਹਤਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸੁਵ੍ਰਤ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਮਹਾਭਾਗ ਚ੍ਯਾਵਨੇਯ ਸਦਾ ਹ੍ਯਹਮ੍
ਉਹ ਵੱਡੀ ਦੇਵੀ, ਹੇ ਸੁਵ੍ਰਤ, ਵੱਡੀ ਹੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਮੈਨੂੰ ਸਦਾ ਚਯਵਨ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਮੰਨਿਆ ਜਾਵੇ।
ਨਾਵਮਨ੍ਤਵ੍ਯ ਏਵੇਹ ਪੂਜਨੀਯਸ਼੍ ਚ ਸਰ੍ਵਥਾ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਥਾ ਮਤਂ ਤਸ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ੁਪਸ੍ਯ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ
ਇਥੇ ਉਸ ਦੀ ਕਦੇ ਵੀ ਉਣ-ਮੱਤ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ; ਹਰ ਵੇਲੇ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ ਦੇਖਿਆ।
ਦਧੀਚਸ਼੍ ਚ੍ਯਾਵਨਿਸ਼੍ ਚੋਗ੍ਰੋ ਗੌਰਵਾਦਾਤ੍ਮਨੋ ਦ੍ਵਿਜਃ ਅਤਾਡਯਤ੍ਕ੍ਸ਼ੁਪਂ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਦਧੀਚੋ ਵਾਮਮੁष੍ਟਿਨਾ ਚਿਛੇਦ ਵਜ੍ਰੇਣ ਚ ਤਂ ਦਧੀਚਂ ਬਲਵਾਨ੍ ਕ੍ਸ਼ੁਪਃ
ਦਧੀਚ, ਚਿਆਵਨੀ ਤੇ ਉਗ੍ਰ, ਇਹ ਤਿੰਨੋਂ ਉੱਚ ਦਰਜੇ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਰੁੱਖ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਵੱਜੇ। ਦਧੀਚ ਨੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਤੇ ਤਾਕਤਵਾਨ ਕਸ਼ੁਪ ਨੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਦਧੀਚ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੇ ਪੁਰਾਸੌ ਹਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਕ੍ਸ਼ੁਤਸਂਭਵਃ ਲਬ੍ਧਂ ਵਜ੍ਰਂ ਚ ਕਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਂ ਵਜ੍ਰਿਣਾ ਚੋਦਿਤਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਪਹਿਲਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਭੁੱਖ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਉਸ ਨੇ ਵਜਰ ਇਕ ਕੰਮ ਲਈ ਲਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਵਜਰ ਧਾਰੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਯੈਵ ਨਰੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਨਰਪਾਲੋ ਬਭੂਵ ਸਃ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਰਾਜਾ ਸ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਮ੍ ਅਜਯਦ੍ਵੈ ਮਹਾਬਲਃ
ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਬਣ ਗਿਆ ਤੇ ਰਾਜਾ ਬਣ ਕੇ ਰਾਜ ਕੀਤਾ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਂਬਲੀ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ।
ਯਥਾ ਵਜ੍ਰਧਰਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਬਲਵਾਂਸ੍ਤਮਸਾਨ੍ਵਿਤਃ ਪਪਾਤ ਭੂਮੌ ਨਿਹਤੋ ਵਜ੍ਰੇਣ ਦ੍ਵਿਜਪੁਙ੍ਗਵਃ
ਜਿਵੇਂ ਵਜਰ ਧਾਰੀ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੀ, ਵਜਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਜਾ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉੱਚ ਦਰਜੇ ਦਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ ਵਜਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਸਸ੍ਮਾਰ ਚ ਤਦਾ ਤਤ੍ਰ ਦੁਃਖਾਦ੍ਵੈ ਭਾਰ੍ਗਵਂ ਮੁਨਿਮ੍ ਸ਼ੁਕ੍ਰੋ ऽਪਿ ਸਂਧਯਾਮਾਸ ਤਾਡਿਤਂ ਕੁਲਿਸ਼ੇਨ ਤਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਭਾਰਗਵ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ; ਸ਼ੁਕਰ ਨੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਉਸ ਦੀ ਚੰਗੀ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਯੋਗਾਦੇਤ੍ਯ ਦਧੀਚਸ੍ਯ ਦੇਹਂ ਦੇਹਭृਤਾਂਵਰਃ ਸਂਧਾਯ ਪੂਰ੍ਵਵਦ੍ਦੇਹਂ ਦਧੀਚਸ੍ਯਾਹ ਭਾਰ੍ਗਵਃ
ਯੋਗ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਸਰੀਰ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਾਰਗਵ ਆਇਆ ਤੇ ਦਧੀਚ ਦਾ ਸਰੀਰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਠੀਕ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਭੋ ਦਧੀਚ ਮਹਾਭਾਗ ਦੇਵਦੇਵਮੁਮਾਪਤਿਮ੍ ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯ ਪੂਜ੍ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦ੍ਯੈਰ੍ ਦੇਵਦੇਵਂ ਨਿਰਞ੍ਜਨਮ੍
ਹੇ ਦਧੀਚ, ਵੱਡੀ ਕismet ਵਾਲੇ, ਜਦ ਤੂੰ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਉਮਾ ਦੇ ਪਤੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਨਿਰੰਜਨ ਦੇਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੀ—
ਅਵਧ੍ਯੋ ਭਵ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षੇ ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਤ੍ਰ੍ਯਮ੍ਬਕਸ੍ਯ ਤੁ ਮृਤਸਂਜੀਵਨਂ ਤਸ੍ਮਾਲ੍ ਲਬ੍ਧਮੇਤਨ੍ਮਯਾ ਦ੍ਵਿਜ
ਤੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਤ੍ਰਯੰਬਕ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਅਵਧ (ਅਮਰ) ਹੋ ਜਾ। ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਮਰੇ ਨੂੰ ਜੀਵਣ ਵਾਲੀ ਸ਼ਕਤੀ ਮਿਲੀ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਨਾਸ੍ਤਿ ਮृਤ੍ਯੁਭਯਂ ਸ਼ਂਭੋਰ੍ ਭਕ੍ਤਾਨਾਮਿਹ ਸਰ੍ਵਤਃ ਮृਤਸਂਜੀਵਨਂ ਚਾਪਿ ਸ਼ੈਵਮਦ੍ਯ ਵਦਾਮਿ ਤੇ
ਇਥੇ ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਮੌਤ ਦਾ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ; ਤੇ ਇਹ ਮਰੇ ਨੂੰ ਜੀਵਣ ਵਾਲੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਤ੍ਰਿਯਂਬਕਂ ਯਜਾਮਹੇ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਪਿਤਰਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍ ਤ੍ਰਿਮਣ੍ਡਲਸ੍ਯ ਪਿਤਰਂ ਤ੍ਰਿਗੁਣਸ੍ਯ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਅਸੀਂ ਤ੍ਰਯੰਬਕ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ, ਤਿੰਨ ਖੇਤਰਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ, ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਮਹਾਂਪਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਤ੍ਰਿਤਤ੍ਤ੍ਵਸ੍ਯ ਤ੍ਰਿਵਹ੍ਨੇਸ਼੍ ਚ ਤ੍ਰਿਧਾਭੂਤਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਤਃ ਤ੍ਰਿਵੇਦਸ੍ਯ ਮਹਾਦੇਵਂ ਸੁਗਨ੍ਧਿਂ ਪੁष੍ਟਿਵਰ੍ਧਨਮ੍
ਤਿੰਨ ਤੱਤਾਂ, ਤਿੰਨ ਅੱਗਾਂ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਤਿੰਨ ਭਾਵਾਂ, ਤਿੰਨ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਮਹਾਂਦੇਵ, ਸੁਗੰਧਤ, ਪੋਸ਼ਣ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ।
ਸਰ੍ਵਭੂਤੇषੁ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਤ੍ਰਿਗੁਣੇ ਪ੍ਰਕृਤੌ ਤਥਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯੇषੁ ਤਥਾਨ੍ਯੇषੁ ਦੇਵੇषੁ ਚ ਗਣੇषੁ ਚ
ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਥਾਂ, ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਵਿੱਚ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਾਂ ਤੇ ਗਣਾਂ ਵਿੱਚ—
ਪੁष੍ਪੇषੁ ਗਨ੍ਧਵਤ੍ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਃ ਸੁਗਨ੍ਧਿਃ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ ਪੁष੍ਟਿਸ਼੍ ਚ ਪ੍ਰਕृਤਿਰ੍ਯਸ੍ਮਾਤ੍ ਪੁਰੁषਸ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਫੁੱਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਸੁਗੰਧ ਵਾਂਗ ਬਹੁਤ ਨਜ਼ੁਕ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਸੁਗੰਧਤ ਹੈ; ਤੇ ਪੋਸ਼ਣ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਹੈ, ਹੇ ਉੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।