ਨਗ੍ਨਾ ਏਵ ਹਿ ਜਾਯਨ੍ਤੇ ਦੇਵਤਾ ਮੁਨਯਸ੍ ਤਥਾ ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਮਾਨਵਾ ਲੋਕੇ ਸਰ੍ਵੇ ਜਾਯਨ੍ਤ੍ਯਵਾਸਸਃ
ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੰਗੇ ਹੀ ਜੰਮਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਬਿਨਾ ਕਪੜਿਆਂ ਦੇ ਜੰਮਦੇ ਹਨ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯੈਰਜਿਤੈਰ੍ਨਗ੍ਨੋ ਦੁਕੂਲੇਨਾਪਿ ਸਂਵृਤਃ ਤੈਰੇਵ ਸਂਵृਤੈਰ੍ਗੁਪ੍ਤੋ ਨ ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਕਾਰਣਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਜਿਸ ਦੇ ਇੰਦ੍ਰੇ ਜਿੱਤੇ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਕਪੜੇ ਪਾ ਕੇ ਵੀ ਨੰਗਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੋ ਸਵੈ-ਨਿਯੰਤਰਣ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹੀ ਸਚਮੁਚ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ—ਕਪੜਾ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ।
ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਧृਤਿਰਹਿਂਸਾ ਚ ਵੈਰਾਗ੍ਯਂ ਚੈਵ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ ਤੁਲ੍ਯੌ ਮਾਨਾਵਮਾਨੌ ਚ ਤਦਾਵਰਣਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਸਬਰ, ਡਟਣਾ, ਅਹਿੰਸਾ ਤੇ ਪੂਰੀ ਵੈਰਾਗਤਾ, ਅਤੇ ਮਾਣ-ਅਪਮਾਣ ਨੂੰ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਮੰਨਣਾ—ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਢੱਕਣ ਹਨ।
ਭਸ੍ਮਸ੍ਨਾਨੇਨ ਦਿਗ੍ਧਾਙ੍ਗੋ ਧ੍ਯਾਯਤੇ ਮਨਸਾ ਭਵਮ੍ ਯਦ੍ਯਕਾਰ੍ਯਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਯਃ ਸ੍ਨਾਤਿ ਭਸ੍ਮਨਾ
ਭਸਮ ਨਾਲ ਲਗਾ ਕੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਭਵ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਗਲਤ ਕੰਮ ਕੀਤੇ ਹੋਣ, ਜੋ ਭਸਮ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਦਹਤੇ ਭਸ੍ਮ ਯਥਾਗ੍ਨਿਸ੍ਤੇਜਸਾ ਵਨਮ੍ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਯਤ੍ਨਪਰੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਤ੍ਰਿਕਾਲਮਪਿ ਯਃ ਸਦਾ
ਭਸਮ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਆਪਣੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਭਸਮ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਭਸ੍ਮਨਾ ਕੁਰੁਤੇ ਸ੍ਨਾਨਂ ਗਾਣਪਤ੍ਯਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ ਸਮਾਹृਤ੍ਯ ਕ੍ਰਤੂਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਵ੍ਰਤਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਭਸਮ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਗਣੇਸ਼ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਯਗਿਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਰਤ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਤਿ ਯੇ ਮਹਾਦੇਵਂ ਲੀਲਾਸਦ੍ਭਾਵਭਾਵਿਤਾਃ ਉਤ੍ਤਰੇਣਾਰ੍ਯਪਨ੍ਥਾਨਂ ਤੇ ऽਮृਤਤ੍ਵਮਵਾਪ੍ਨੁਯੁਃ
ਜੋ ਮਹਾਦੇਵ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਦੀ ਲੀਲਾ ਦੇ ਸੱਚ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਉੱਤਰੀ, ਉੱਚ ਰਸਤੇ ਨਾਲ ਅਮਰਤਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇਨ ਚ ਪਨ੍ਥਾਨਂ ਯੇ ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨਾਨਿ ਭੇਜਿਰੇ ਅਣਿਮਾ ਗਰਿਮਾ ਚੈਵ ਲਘਿਮਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਰੇਵ ਚ
ਅਤੇ ਜੋ ਦੱਖਣੀ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚਲੇ, ਜੋ ਸ਼ਮਸ਼ਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਰਹੇ, ਉਹ ਅਣੁਤਾ, ਭਾਰੀਪਣ, ਹਲਕਾਪਣ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਇਚ੍ਛਾ ਕਾਮਾਵਸਾਯਿਤ੍ਵਂ ਤਥਾ ਪ੍ਰਾਕਾਮ੍ਯਮੇਵ ਚ ਈਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਚ ਪਨ੍ਥਾਨਂ ਯੇ ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨਾਨਿ ਭੇਜਿਰੇ ਅਣਿਮਾ ਗਰਿਮਾ ਚੈਵ ਲਘਿਮਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਰੇਵ ਚ
ਇੱਛਾ, ਇੱਛਾਵਾਂ, ਦ੍ਰਿੜਤਾ ਅਤੇ ਮਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਚਾਹੋ, ਉਹ ਪਾ ਲੈਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ—ਇਹ ਉਹ ਰਸਤੇ ਹਨ ਜੋ ਉਹ ਲੋਕ ਚਿਤਾ ਘਾਟਾਂ ਵਿਚ ਗਏ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਹੀ, ਬਹੁਤ ਛੋਟਾ ਹੋ ਜਾਣਾ, ਭਾਰੀ ਹੋ ਜਾਣਾ, ਹਲਕਾ ਹੋ ਜਾਣਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਪਤੀ—ਇਹ ਸਭ ਕਲਾਵਾਂ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀਆਂ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਦਯਸ੍ ਤਥਾ ਦੇਵਾਃ ਕਾਮਿਕਵ੍ਰਤਮਾਸ੍ਥਿਤਾਃ ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਪਰਮਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਥਿਤਤੇਜਸਃ
ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ, ਕਾਮਿਕ ਵ੍ਰਤ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਨੇ ਉੱਚਾ ਸਰਵਸੰਪੂਰਨ ਅਧਿਕਾਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜੋਤਿ ਹਰ ਥਾਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਈ।
ਵ੍ਯਪਗਤਮਦਮੋਹਮੁਕ੍ਤਰਾਗਸ੍ ਤਮੋਰਜੋਦੋषਵਿਵਰ੍ਜਿਤਸ੍ਵਭਾਵਃ ਪਰਿਭਵਮਿਦਮੁਤ੍ਤਮਂ ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਪਸ਼ੁਪਤਿਯੋਗਪਰੋ ਭਵੇਤ੍ਸਦੈਵ
ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਸਭਾਵਿਕਤਾ ਅਹੰਕਾਰ, ਮੋਹ, ਲਗAttachment, ਤੇ ਅਗਿਆਨ ਦੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਇਹ ਉੱਤਮ ਰਸਤਾ ਜਾਣ ਕੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਸ਼ੁਪਤੀ ਦੇ ਯੋਗ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇ।
ਇਮਂ ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਧ੍ਯਾਯਨ੍ ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਨਮ੍ ਯਃ ਪਠੇਚ੍ਚ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਰਦ੍ਦਧਾਨੋ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪਵਿੱਤਰ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਹੋ ਕੇ, ਇਸ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਵ੍ਰਤ ਨੂੰ ਧਿਆਉਂਦਾ ਤੇ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਰੁਦ੍ਰਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਮੁਨਯਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਸਿष੍ਠਾਦ੍ਯਾ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਰੁਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ; ਵਸੀਸ਼ਠ ਤੇ ਹੋਰ ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ—
ਭਸ੍ਮਪਾਣ੍ਡੁਰਦਿਗ੍ਧਾਙ੍ਗਾ ਬਭੂਵੁਰ੍ਵਿਗਤਸ੍ਪृਹਾਃ ਰੁਦ੍ਰਲੋਕਾਯ ਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤੇ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ ਸ਼ਿਵਤੇਜਸਾ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਭਸਮ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ, ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਉਹ ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਰੁਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਜੋਤਿ ਨਾਲ ਸਥਿਰ ਰਹੇ।
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਨਿਨ੍ਦ੍ਯਾਃ ਪੂਜ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਵਿਕृਤਾ ਮਲਿਨਾ ਅਪਿ ਰੂਪਾਨ੍ਵਿਤਾਸ਼੍ ਚ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ ਸਦਾ ਯੋਗੀਨ੍ਦ੍ਰਸ਼ਙ੍ਕਯਾ
ਇਸ ਲਈ, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਪ੍ਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵਿਕਲਾਂਗ ਜਾਂ ਮੈਲੇ ਵੀ ਹੋਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਿੰਦਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਸਦਾ ਆਦਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਵੱਡੇ ਯੋਗੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਬਹੁਨਾ ਕਿਂ ਪ੍ਰਲਾਪੇਨ ਭਵਭਕ੍ਤਾ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ ਸਂਪੂਜ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵਯਤ੍ਨੇਨ ਸ਼ਿਵਵਨ੍ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਹੁਣ ਹੋਰ ਵਧ ਕੇ ਕੀ ਕਹਿਣਾ? ਹੇ ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਭਵ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੇ ਯਤਨ ਨਾਲ ਪੂਜਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਮਲਿਨਾਸ਼੍ਚੈਵ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਭਵਭਕ੍ਤਾ ਦृਢਵ੍ਰਤਾਃ ਦਧੀਚਸ੍ਤੁ ਯਥਾ ਦੇਵਦੇਵਂ ਜਿਤ੍ਵਾ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਮੈਲੇ ਵਿਪ੍ਰ ਵੀ, ਜੇਕਰ ਭਵ ਦੇ ਭਗਤ ਤੇ ਦ੍ਰਿੜ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਦਧੀਚਿ ਨੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਅਡੋਲ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।
ਨਾਰਾਯਣਂ ਤਥਾ ਲੋਕੇ ਰੁਦ੍ਰਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਭਸ੍ਮਦਿਗ੍ਧਤਨੂਰੁਹਾਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਵੀ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਰੁਦਰ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ—ਇਸ ਲਈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਭਸਮ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੇ ਯਤਨ ਨਾਲ—
ਜਟਿਨੋ ਮੁਣ੍ਡਿਨਸ਼੍ਚੈਵ ਨਗ੍ਨਾ ਨਾਨਾਪ੍ਰਕਾਰਿਣਃ ਸਂਪੂਜ੍ਯਾਃ ਸ਼ਿਵਵਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਮਨਸਾ ਕਰ੍ਮਣਾ ਗਿਰਾ
ਜੋ ਜਟਾਧਾਰੀ, ਮੁੰਡਿਤ, ਨੰਗੇ ਜਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਵਾਂਗ, ਮਨ, ਬੋਲ ਤੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਆਦਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕਥਂ ਜਘਾਨ ਰਾਜਾਨਂ ਕ੍ਸ਼ੁਪਂ ਪਾਦੇਨ ਸੁਵ੍ਰਤ ਦਧੀਚਃ ਸਮਰੇ ਜਿਤ੍ਵਾ ਦੇਵਦੇਵਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍
ਦਧੀਚਿ ਨੇ, ਹੇ ਸੁਵ੍ਰਤ, ਜਨਾਰਦਨ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਕਸ਼ੁਪ ਨੂੰ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਪੈਰ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਮਾਰਿਆ?
ਵਜ੍ਰਾਸ੍ਥਿਤ੍ਵਂ ਕਥਂ ਲੇਭੇ ਮਹਾਦੇਵਾਨ੍ਮਹਾਤਪਾਃ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਸ਼ੈਲਾਦੇ ਜਿਤੋ ਮृਤ੍ਯੁਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਯਥਾ
ਦਧੀਚਿ ਮਹਾਤਪਸੀ ਨੇ ਮਹਾਦੇਵ ਤੋਂ ਵਜਰ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ? ਇਹ ਤੂੰ ਦੱਸ, ਹੇ ਸ਼ੈਲਾਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਮੌਤ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਾਤੇਜਾ ਰਾਜਾ ਕ੍ਸ਼ੁਪ ਇਤਿ ਸ੍ਮृਤਃ ਅਭੂਨ੍ਮਿਤ੍ਰੋ ਦਧੀਚਸ੍ਯ ਮੁਨੀਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਜਨੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਕਸ਼ੁਪ ਨਾਮ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਮਹਾਨ ਜੋਤਿ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਹ ਦਧੀਚਿ ਮੁਨੀ ਦੇ ਦੋਸਤ ਬਣ ਗਿਆ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਸਰਤਾਜ ਸੀ।
ਚਿਰਾਤ੍ਤਯੋਃ ਪ੍ਰਸਂਗਾਦ੍ਵੈ ਵਾਦਃ ਕ੍ਸ਼ੁਪਦਧੀਚਯੋਃ ਅਭਵਤ੍ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਵਿਪ੍ਰ ਏਵੇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ
ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਕਸ਼ੁਪ ਤੇ ਦਧੀਚਿ ਵਿਚ ਇਹ ਵਾਦ ਉਠਿਆ ਕਿ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੌਣ ਵਧੀਆ ਹੈ—ਇਹ ਵਾਦ ਹਰ ਥਾਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅष੍ਟਾਨਾਂ ਲੋਕਪਾਲਾਨਾਂ ਵਪੁਰ੍ਧਾਰਯਤੇ ਨृਪਃ ਤਸ੍ਮਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਹ੍ਯਯਂ ਵਹ੍ਨਿਰ੍ ਯਮਸ਼੍ ਚ ਨਿਰृਤਿਸ੍ ਤਥਾ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਅੱਠ ਲੋਕਪਾਲਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਏ; ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਇੰਦਰ, ਅੱਗ, ਯਮ ਤੇ ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ ਵੀ ਹੈ।
ਵਰੁਣਸ਼੍ਚੈਵ ਵਾਯੁਸ਼੍ ਚ ਸੋਮੋ ਧਨਦ ਏਵ ਚ ਈਸ਼੍ਵਰੋ ऽਹਂ ਨ ਸਂਦੇਹੋ ਨਾਵਮਨ੍ਤਵ੍ਯ ਏਵ ਚ
ਵਰੁਣ, ਵਾਯੂ, ਸੋਮ ਤੇ ਧਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਵੀ; ਮੈਂ ਹੀ ਸਰਵਸੰਪੂਰਨ ਹਾਂ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ—ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਕਦੇ ਨਿੰਦਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ।
ਮਹਤੀ ਦੇਵਤਾ ਯਾ ਸਾ ਮਹਤਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸੁਵ੍ਰਤ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਮਹਾਭਾਗ ਚ੍ਯਾਵਨੇਯ ਸਦਾ ਹ੍ਯਹਮ੍
ਉਹ ਵੱਡੀ ਦੇਵੀ, ਹੇ ਸੁਵ੍ਰਤ, ਵੱਡੀ ਹੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਮੈਨੂੰ ਸਦਾ ਚਯਵਨ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਮੰਨਿਆ ਜਾਵੇ।
ਨਾਵਮਨ੍ਤਵ੍ਯ ਏਵੇਹ ਪੂਜਨੀਯਸ਼੍ ਚ ਸਰ੍ਵਥਾ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਥਾ ਮਤਂ ਤਸ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ੁਪਸ੍ਯ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ
ਇਥੇ ਉਸ ਦੀ ਕਦੇ ਵੀ ਉਣ-ਮੱਤ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ; ਹਰ ਵੇਲੇ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ ਦੇਖਿਆ।
ਦਧੀਚਸ਼੍ ਚ੍ਯਾਵਨਿਸ਼੍ ਚੋਗ੍ਰੋ ਗੌਰਵਾਦਾਤ੍ਮਨੋ ਦ੍ਵਿਜਃ ਅਤਾਡਯਤ੍ਕ੍ਸ਼ੁਪਂ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਦਧੀਚੋ ਵਾਮਮੁष੍ਟਿਨਾ ਚਿਛੇਦ ਵਜ੍ਰੇਣ ਚ ਤਂ ਦਧੀਚਂ ਬਲਵਾਨ੍ ਕ੍ਸ਼ੁਪਃ
ਦਧੀਚ, ਚਿਆਵਨੀ ਤੇ ਉਗ੍ਰ, ਇਹ ਤਿੰਨੋਂ ਉੱਚ ਦਰਜੇ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਰੁੱਖ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਵੱਜੇ। ਦਧੀਚ ਨੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਤੇ ਤਾਕਤਵਾਨ ਕਸ਼ੁਪ ਨੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਦਧੀਚ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੇ ਪੁਰਾਸੌ ਹਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਕ੍ਸ਼ੁਤਸਂਭਵਃ ਲਬ੍ਧਂ ਵਜ੍ਰਂ ਚ ਕਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਂ ਵਜ੍ਰਿਣਾ ਚੋਦਿਤਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਪਹਿਲਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਭੁੱਖ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਉਸ ਨੇ ਵਜਰ ਇਕ ਕੰਮ ਲਈ ਲਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਵਜਰ ਧਾਰੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਯੈਵ ਨਰੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਨਰਪਾਲੋ ਬਭੂਵ ਸਃ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਰਾਜਾ ਸ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਮ੍ ਅਜਯਦ੍ਵੈ ਮਹਾਬਲਃ
ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਬਣ ਗਿਆ ਤੇ ਰਾਜਾ ਬਣ ਕੇ ਰਾਜ ਕੀਤਾ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਂਬਲੀ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ।