ਭਸ੍ਮਸਾਦ੍ਵਿਹਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਪਵਿਤ੍ਰਮਿਦਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ ਭਸ੍ਮਨਾ ਵੀਰ੍ਯਮਾਸ੍ਥਾਯ ਭੂਤਾਨਿ ਪਰਿषਿਞ੍ਚਤਿ
ਸਾਰੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਭਸਮ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਭਸਮ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਇਸ ਨੂੰ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਛਿੜਕਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਗ੍ਨਿਕਾਰ੍ਯਂ ਚ ਯਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਤ੍ਰਿਯਾਯੁषਮ੍ ਭਸ੍ਮਨਾ ਮਮ ਵੀਰ੍ਯੇਣ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਕਿਲ੍ਬਿषੈਃ
ਜੋ ਅੱਗ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰ ਕੇ ਤਿੰਨ ਜਨਮਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਭਸਮ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭਾਸਤ ਇਤ੍ਯੇਵ ਯਦ੍ਭਸ੍ਮ ਸ਼ੁਭਂ ਭਾਵਯਤੇ ਚ ਯਤ੍ ਭਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ ਸਰ੍ਵਪਾਪਾਨਾਂ ਭਸ੍ਮੇਤਿ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍
ਜੋ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ 'ਭਸਮ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਭਸਮ ਹੀ ਹੈ; ਇਸ ਨੂੰ ਖਾਣ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਇਸ ਨੂੰ 'ਭਸਮ' ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਊष੍ਮਪਾਃ ਪਿਤਰੋ ਜ੍ਞੇਯਾ ਦੇਵਾ ਵੈ ਸੋਮਸਂਭਵਾਃ ਅਗ੍ਨੀषੋਮਾਤ੍ਮਕਂ ਸਰ੍ਵਂ ਜਗਤ੍ਸ੍ਥਾਵਰਜਙ੍ਗਮਮ੍
ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਾਪ (ਤਾਪ) ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਜਾਣੋ, ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ ਸੋਮ ਤੋਂ ਉਪਜੇ ਹਨ; ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ, ਚਲਦੀ ਤੇ ਅਚਲ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਸੋਮ ਦੇ ਸੁਭਾਵ ਦੀ ਹੈ।
ਅਹਮਗ੍ਨਿਰ੍ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸੋਮਸ਼੍ਚੈषਾ ਮਹਾਂਬਿਕਾ ਅਹਮਗ੍ਨਿਸ਼੍ ਚ ਸੋਮਸ਼੍ ਚ ਪ੍ਰਕृਤ੍ਯਾ ਪੁਰੁषਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਮੈਂ ਅੱਗ ਹਾਂ, ਵੱਡੀ ਜੋਤ ਵਾਲਾ; ਸੋਮ ਇਹ ਮਹਾਂ ਅੰਬਿਕਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਅੱਗ ਤੇ ਸੋਮ ਸੁਭਾਵਕ ਹੀ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਆਪ ਹੀ ਪੁਰਖ ਹਾਂ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਭਸ੍ਮ ਮਹਾਭਾਗਾ ਮਦ੍ਵੀਰ੍ਯਮਿਤਿ ਚੋਚ੍ਯਤੇ ਸ੍ਵਵੀਰ੍ਯਂ ਵਪੁषਾ ਚੈਵ ਧਾਰਯਾਮੀਤਿ ਵੈ ਸ੍ਥਿਤਿਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਓ ਵੱਡੀ ਭਾਗ ਵਾਲੋ, ਭਸਮ ਨੂੰ ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਰੂਪ ਉਸ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਟਿਕੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਤਦਾਪ੍ਰਭृਤਿ ਲੋਕੇषੁ ਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਮਸ਼ੁਭੇषੁ ਚ ਭਸ੍ਮਨਾ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਰਕ੍ਸ਼ਾ ਸੂਤਿਕਾਨਾਂ ਗृਹੇषੁ ਚ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ, ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਤੇ ਅਸ਼ੁਭ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾਅ ਲਈ, ਭਸਮ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਨਮ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ।
ਭਸ੍ਮਸ੍ਨਾਨਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਜਿਤਕ੍ਰੋਧੋ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ ਮਤ੍ਸਮੀਪਂ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਨ ਭੂਯੋ ਵਿਨਿਵਰ੍ਤਤੇ
ਜਿਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਭਸਮ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ।
ਵ੍ਰਤਂ ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਯੋਗਂ ਕਾਪਿਲਂ ਚੈਵ ਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍ ਪੂਰ੍ਵਂ ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਹ੍ਯੇਤਨ੍ ਨਿਰ੍ਮਿਤਂ ਤਦਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਵਰਤ ਅਤੇ ਕਪਿਲ ਯੋਗ ਬਣਾਏ ਗਏ; ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਵਰਤ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਸ਼ੇषਾਸ਼੍ਚਾਸ਼੍ਰਮਿਣਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਸृष੍ਟਾਃ ਸ੍ਵਯਂਭੁਵਾ ਸृष੍ਟਿਰੇषਾ ਮਯਾ ਸृष੍ਟਾ ਲਜ੍ਜਾਮੋਹਭਯਾਤ੍ਮਿਕਾ
ਬਾਕੀ ਸਾਰੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਾਸੀ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਸਵੈਭੂ ਨੇ ਬਣਾਏ; ਇਹ ਰਚਨਾ ਮੈਂ ਬਣਾਈ, ਜੋ ਲੱਜਾ, ਮੋਹ ਤੇ ਡਰ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਨਗ੍ਨਾ ਏਵ ਹਿ ਜਾਯਨ੍ਤੇ ਦੇਵਤਾ ਮੁਨਯਸ੍ ਤਥਾ ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਮਾਨਵਾ ਲੋਕੇ ਸਰ੍ਵੇ ਜਾਯਨ੍ਤ੍ਯਵਾਸਸਃ
ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੰਗੇ ਹੀ ਜੰਮਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਬਿਨਾ ਕਪੜਿਆਂ ਦੇ ਜੰਮਦੇ ਹਨ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯੈਰਜਿਤੈਰ੍ਨਗ੍ਨੋ ਦੁਕੂਲੇਨਾਪਿ ਸਂਵृਤਃ ਤੈਰੇਵ ਸਂਵृਤੈਰ੍ਗੁਪ੍ਤੋ ਨ ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਕਾਰਣਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਜਿਸ ਦੇ ਇੰਦ੍ਰੇ ਜਿੱਤੇ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਕਪੜੇ ਪਾ ਕੇ ਵੀ ਨੰਗਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੋ ਸਵੈ-ਨਿਯੰਤਰਣ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹੀ ਸਚਮੁਚ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ—ਕਪੜਾ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ।
ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਧृਤਿਰਹਿਂਸਾ ਚ ਵੈਰਾਗ੍ਯਂ ਚੈਵ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ ਤੁਲ੍ਯੌ ਮਾਨਾਵਮਾਨੌ ਚ ਤਦਾਵਰਣਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਸਬਰ, ਡਟਣਾ, ਅਹਿੰਸਾ ਤੇ ਪੂਰੀ ਵੈਰਾਗਤਾ, ਅਤੇ ਮਾਣ-ਅਪਮਾਣ ਨੂੰ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਮੰਨਣਾ—ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਢੱਕਣ ਹਨ।
ਭਸ੍ਮਸ੍ਨਾਨੇਨ ਦਿਗ੍ਧਾਙ੍ਗੋ ਧ੍ਯਾਯਤੇ ਮਨਸਾ ਭਵਮ੍ ਯਦ੍ਯਕਾਰ੍ਯਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਯਃ ਸ੍ਨਾਤਿ ਭਸ੍ਮਨਾ
ਭਸਮ ਨਾਲ ਲਗਾ ਕੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਭਵ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਗਲਤ ਕੰਮ ਕੀਤੇ ਹੋਣ, ਜੋ ਭਸਮ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਦਹਤੇ ਭਸ੍ਮ ਯਥਾਗ੍ਨਿਸ੍ਤੇਜਸਾ ਵਨਮ੍ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਯਤ੍ਨਪਰੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਤ੍ਰਿਕਾਲਮਪਿ ਯਃ ਸਦਾ
ਭਸਮ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਆਪਣੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਭਸਮ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਭਸ੍ਮਨਾ ਕੁਰੁਤੇ ਸ੍ਨਾਨਂ ਗਾਣਪਤ੍ਯਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ ਸਮਾਹृਤ੍ਯ ਕ੍ਰਤੂਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਵ੍ਰਤਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਭਸਮ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਗਣੇਸ਼ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਯਗਿਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਰਤ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਤਿ ਯੇ ਮਹਾਦੇਵਂ ਲੀਲਾਸਦ੍ਭਾਵਭਾਵਿਤਾਃ ਉਤ੍ਤਰੇਣਾਰ੍ਯਪਨ੍ਥਾਨਂ ਤੇ ऽਮृਤਤ੍ਵਮਵਾਪ੍ਨੁਯੁਃ
ਜੋ ਮਹਾਦੇਵ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਦੀ ਲੀਲਾ ਦੇ ਸੱਚ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਉੱਤਰੀ, ਉੱਚ ਰਸਤੇ ਨਾਲ ਅਮਰਤਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇਨ ਚ ਪਨ੍ਥਾਨਂ ਯੇ ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨਾਨਿ ਭੇਜਿਰੇ ਅਣਿਮਾ ਗਰਿਮਾ ਚੈਵ ਲਘਿਮਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਰੇਵ ਚ
ਅਤੇ ਜੋ ਦੱਖਣੀ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚਲੇ, ਜੋ ਸ਼ਮਸ਼ਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਰਹੇ, ਉਹ ਅਣੁਤਾ, ਭਾਰੀਪਣ, ਹਲਕਾਪਣ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਇਚ੍ਛਾ ਕਾਮਾਵਸਾਯਿਤ੍ਵਂ ਤਥਾ ਪ੍ਰਾਕਾਮ੍ਯਮੇਵ ਚ ਈਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਚ ਪਨ੍ਥਾਨਂ ਯੇ ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨਾਨਿ ਭੇਜਿਰੇ ਅਣਿਮਾ ਗਰਿਮਾ ਚੈਵ ਲਘਿਮਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਰੇਵ ਚ
ਇੱਛਾ, ਇੱਛਾਵਾਂ, ਦ੍ਰਿੜਤਾ ਅਤੇ ਮਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਚਾਹੋ, ਉਹ ਪਾ ਲੈਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ—ਇਹ ਉਹ ਰਸਤੇ ਹਨ ਜੋ ਉਹ ਲੋਕ ਚਿਤਾ ਘਾਟਾਂ ਵਿਚ ਗਏ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਹੀ, ਬਹੁਤ ਛੋਟਾ ਹੋ ਜਾਣਾ, ਭਾਰੀ ਹੋ ਜਾਣਾ, ਹਲਕਾ ਹੋ ਜਾਣਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਪਤੀ—ਇਹ ਸਭ ਕਲਾਵਾਂ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀਆਂ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਦਯਸ੍ ਤਥਾ ਦੇਵਾਃ ਕਾਮਿਕਵ੍ਰਤਮਾਸ੍ਥਿਤਾਃ ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਪਰਮਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਥਿਤਤੇਜਸਃ
ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ, ਕਾਮਿਕ ਵ੍ਰਤ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਨੇ ਉੱਚਾ ਸਰਵਸੰਪੂਰਨ ਅਧਿਕਾਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜੋਤਿ ਹਰ ਥਾਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਈ।
ਵ੍ਯਪਗਤਮਦਮੋਹਮੁਕ੍ਤਰਾਗਸ੍ ਤਮੋਰਜੋਦੋषਵਿਵਰ੍ਜਿਤਸ੍ਵਭਾਵਃ ਪਰਿਭਵਮਿਦਮੁਤ੍ਤਮਂ ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਪਸ਼ੁਪਤਿਯੋਗਪਰੋ ਭਵੇਤ੍ਸਦੈਵ
ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਸਭਾਵਿਕਤਾ ਅਹੰਕਾਰ, ਮੋਹ, ਲਗAttachment, ਤੇ ਅਗਿਆਨ ਦੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਇਹ ਉੱਤਮ ਰਸਤਾ ਜਾਣ ਕੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਸ਼ੁਪਤੀ ਦੇ ਯੋਗ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇ।
ਇਮਂ ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਧ੍ਯਾਯਨ੍ ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਨਮ੍ ਯਃ ਪਠੇਚ੍ਚ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਰਦ੍ਦਧਾਨੋ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪਵਿੱਤਰ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਹੋ ਕੇ, ਇਸ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਵ੍ਰਤ ਨੂੰ ਧਿਆਉਂਦਾ ਤੇ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਰੁਦ੍ਰਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਮੁਨਯਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਸਿष੍ਠਾਦ੍ਯਾ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਰੁਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ; ਵਸੀਸ਼ਠ ਤੇ ਹੋਰ ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ—
ਭਸ੍ਮਪਾਣ੍ਡੁਰਦਿਗ੍ਧਾਙ੍ਗਾ ਬਭੂਵੁਰ੍ਵਿਗਤਸ੍ਪृਹਾਃ ਰੁਦ੍ਰਲੋਕਾਯ ਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤੇ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ ਸ਼ਿਵਤੇਜਸਾ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਭਸਮ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ, ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਉਹ ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਰੁਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਜੋਤਿ ਨਾਲ ਸਥਿਰ ਰਹੇ।
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਨਿਨ੍ਦ੍ਯਾਃ ਪੂਜ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਵਿਕृਤਾ ਮਲਿਨਾ ਅਪਿ ਰੂਪਾਨ੍ਵਿਤਾਸ਼੍ ਚ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ ਸਦਾ ਯੋਗੀਨ੍ਦ੍ਰਸ਼ਙ੍ਕਯਾ
ਇਸ ਲਈ, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਪ੍ਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵਿਕਲਾਂਗ ਜਾਂ ਮੈਲੇ ਵੀ ਹੋਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਿੰਦਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਸਦਾ ਆਦਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਵੱਡੇ ਯੋਗੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਬਹੁਨਾ ਕਿਂ ਪ੍ਰਲਾਪੇਨ ਭਵਭਕ੍ਤਾ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ ਸਂਪੂਜ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵਯਤ੍ਨੇਨ ਸ਼ਿਵਵਨ੍ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਹੁਣ ਹੋਰ ਵਧ ਕੇ ਕੀ ਕਹਿਣਾ? ਹੇ ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਭਵ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੇ ਯਤਨ ਨਾਲ ਪੂਜਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਮਲਿਨਾਸ਼੍ਚੈਵ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਭਵਭਕ੍ਤਾ ਦृਢਵ੍ਰਤਾਃ ਦਧੀਚਸ੍ਤੁ ਯਥਾ ਦੇਵਦੇਵਂ ਜਿਤ੍ਵਾ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਮੈਲੇ ਵਿਪ੍ਰ ਵੀ, ਜੇਕਰ ਭਵ ਦੇ ਭਗਤ ਤੇ ਦ੍ਰਿੜ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਦਧੀਚਿ ਨੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਅਡੋਲ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।
ਨਾਰਾਯਣਂ ਤਥਾ ਲੋਕੇ ਰੁਦ੍ਰਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਭਸ੍ਮਦਿਗ੍ਧਤਨੂਰੁਹਾਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਵੀ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਰੁਦਰ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ—ਇਸ ਲਈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਭਸਮ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੇ ਯਤਨ ਨਾਲ—
ਜਟਿਨੋ ਮੁਣ੍ਡਿਨਸ਼੍ਚੈਵ ਨਗ੍ਨਾ ਨਾਨਾਪ੍ਰਕਾਰਿਣਃ ਸਂਪੂਜ੍ਯਾਃ ਸ਼ਿਵਵਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਮਨਸਾ ਕਰ੍ਮਣਾ ਗਿਰਾ
ਜੋ ਜਟਾਧਾਰੀ, ਮੁੰਡਿਤ, ਨੰਗੇ ਜਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਵਾਂਗ, ਮਨ, ਬੋਲ ਤੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਆਦਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕਥਂ ਜਘਾਨ ਰਾਜਾਨਂ ਕ੍ਸ਼ੁਪਂ ਪਾਦੇਨ ਸੁਵ੍ਰਤ ਦਧੀਚਃ ਸਮਰੇ ਜਿਤ੍ਵਾ ਦੇਵਦੇਵਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍
ਦਧੀਚਿ ਨੇ, ਹੇ ਸੁਵ੍ਰਤ, ਜਨਾਰਦਨ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਕਸ਼ੁਪ ਨੂੰ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਪੈਰ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਮਾਰਿਆ?