ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਸੁਰਚਿਤਸੁਵਿਚਿਤ੍ਰਕੁਣ੍ਡਲਾਯ ਸੁਰਚਿਤਮਾਲ੍ਯਵਿਭੂषਣਾਯ ਤੁਭ੍ਯਮ੍ ਮृਗਪਤਿਵਰਚਰ੍ਮਵਾਸਸੇ ਚ ਪ੍ਰਥਿਤਯਸ਼ਸੇ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਸ਼ਙ੍ਕਰਾਯ

ਤੇਰੇ ਲਈ, ਜੋ ਸੁੰਦਰ ਬਣੇ ਕੁੰਡਲ ਤੇ ਦੇਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਬਣੇ ਮਾਲਾ-ਭੂਸ਼ਣ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਿਰਗ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਹਰ ਥਾਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ—ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।

ਤਤਸ੍ ਤਾਨ੍ ਸ ਮੁਨੀਨ੍ ਪ੍ਰੀਤਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ ਪ੍ਰੀਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਤਪਸਾ ਯੁष੍ਮਾਨ੍ ਵਰਂ ਵृਣੁਤ ਸੁਵ੍ਰਤਾਃ

ਫਿਰ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਮੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਤਪस्या ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ; ਨੇਕ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਦਾ ਵਰ ਮੰਗੋ।'

ਤਤਸ੍ਤੇ ਮੁਨਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਭृਗ੍ਵਙ੍ਗਿਰਾ ਵਸਿष੍ਠਸ਼੍ ਚ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਸ੍ਤਥੈਵ ਚ

ਇਸ ਉਪਰੰਤ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਮੁਨੀ—ਭ੍ਰਿਗੂ, ਅੰਗਿਰਸ, ਵਸੀਸ਼ਠ, ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ—ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਗੌਤਮੋ ऽਤ੍ਰਿਃ ਸੁਕੇਸ਼ਸ਼੍ ਚ ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯਃ ਪੁਲਹਃ ਕ੍ਰਤੁਃ ਮਰੀਚਿਃ ਕਸ਼੍ਯਪਃ ਕਣ੍ਵਃ ਸਂਵਰ੍ਤਸ਼੍ ਚ ਮਹਾਤਪਾਃ

ਗੌਤਮ, ਅਤ੍ਰੀ, ਸੁਕੇਸ਼, ਪੁਲਸਤਿਆ, ਪੁਲਹ, ਕ੍ਰਤੁ, ਮਰੀਚੀ, ਕਸ਼ਯਪ, ਕਣਵ ਅਤੇ ਮਹਾ ਤਪਸਵੀ ਸੰਵਰਤ—

ਤੇ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਮਹਾਦੇਵਮ੍ ਇਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰੁਵਨ੍ ਭਸ੍ਮਸ੍ਨਾਨਂ ਚ ਨਗ੍ਨਤ੍ਵਂ ਵਾਮਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤਿਲੋਮਤਾ

ਉਹ ਸਭ ਮਹਾਦੇਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਆਖਦੇ ਹਨ: 'ਅਸੀਂ ਰਾਖ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਨੰਗੇ ਹੋਣ, ਵਾਮ ਮਾਰਗ, ਤੇ ਉਲਟ ਚਲਣ ਬਾਰੇ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ—ਕਿਹੜਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕਿਹੜਾ ਨਹੀਂ?'

ਸੇਵ੍ਯਾਸੇਵ੍ਯਤ੍ਵਮੇਵਂ ਚ ਹ੍ਯ੍ ਏਤਦਿਚ੍ਛਾਮ ਵੇਦਿਤੁਮ੍ ਤਤਸ੍ਤੇषਾਂ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭਗਵਾਨ੍ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ

ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ—

ਸਸ੍ਮਿਤਂ ਪ੍ਰਾਹ ਸਮ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਮੁਨਿਵਰਾਂਸ੍ਤਦਾ

ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਤੱਕ ਕੇ, ਫਿਰ ਆਖਿਆ।

ਏਤਦ੍ਵਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕਥਾ ਸਰ੍ਵਸ੍ਵਮਦ੍ਯ ਵੈ ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਹ੍ਯਹਂ ਸੋਮਕਰ੍ਤਾ ਸੋਮਸ਼੍ਚਾਗ੍ਨਿਮੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤਃ

ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਕਥਾ, ਆਪਣਾ ਸਭ ਕੁਝ, ਅੱਜ ਦੱਸਾਂਗਾ: ਮੈਂ ਅੱਗ ਹਾਂ, ਸੋਮ ਦਾ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਸੋਮ ਅੱਗ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੈ।

ਕृਤਮੇਤਦ੍ਵਹਤ੍ਯਗ੍ਨਿਰ੍ ਭੂਯੋ ਲੋਕਸਮਾਸ਼੍ਰਯਾਤ੍ ਅਸਕृਤ੍ਤ੍ਵਗ੍ਨਿਨਾ ਦਗ੍ਧਂ ਜਗਤ੍ ਸ੍ਥਾਵਰਜਙ੍ਗਮਮ੍

ਇਹ ਰਚਨਾ ਅੱਗ ਨੇ ਉਠਾਈ ਹੈ, ਤੇ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਅੱਗ ਨੇ ਕਈ ਵਾਰ ਸਥਾਵਰ ਤੇ ਜੰਗਮ ਜਗਤ ਨੂੰ ਸਾੜਿਆ ਹੈ।

ਭਸ੍ਮਸਾਦ੍ਵਿਹਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਪਵਿਤ੍ਰਮਿਦਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ ਭਸ੍ਮਨਾ ਵੀਰ੍ਯਮਾਸ੍ਥਾਯ ਭੂਤਾਨਿ ਪਰਿषਿਞ੍ਚਤਿ

ਸਾਰੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਭਸਮ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਭਸਮ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਇਸ ਨੂੰ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਛਿੜਕਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਅਗ੍ਨਿਕਾਰ੍ਯਂ ਚ ਯਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਤ੍ਰਿਯਾਯੁषਮ੍ ਭਸ੍ਮਨਾ ਮਮ ਵੀਰ੍ਯੇਣ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਕਿਲ੍ਬਿषੈਃ

ਜੋ ਅੱਗ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰ ਕੇ ਤਿੰਨ ਜਨਮਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਭਸਮ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਭਾਸਤ ਇਤ੍ਯੇਵ ਯਦ੍ਭਸ੍ਮ ਸ਼ੁਭਂ ਭਾਵਯਤੇ ਚ ਯਤ੍ ਭਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ ਸਰ੍ਵਪਾਪਾਨਾਂ ਭਸ੍ਮੇਤਿ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍

ਜੋ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ 'ਭਸਮ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਭਸਮ ਹੀ ਹੈ; ਇਸ ਨੂੰ ਖਾਣ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਇਸ ਨੂੰ 'ਭਸਮ' ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ।

ਊष੍ਮਪਾਃ ਪਿਤਰੋ ਜ੍ਞੇਯਾ ਦੇਵਾ ਵੈ ਸੋਮਸਂਭਵਾਃ ਅਗ੍ਨੀषੋਮਾਤ੍ਮਕਂ ਸਰ੍ਵਂ ਜਗਤ੍ਸ੍ਥਾਵਰਜਙ੍ਗਮਮ੍

ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਾਪ (ਤਾਪ) ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਜਾਣੋ, ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ ਸੋਮ ਤੋਂ ਉਪਜੇ ਹਨ; ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ, ਚਲਦੀ ਤੇ ਅਚਲ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਸੋਮ ਦੇ ਸੁਭਾਵ ਦੀ ਹੈ।

ਅਹਮਗ੍ਨਿਰ੍ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸੋਮਸ਼੍ਚੈषਾ ਮਹਾਂਬਿਕਾ ਅਹਮਗ੍ਨਿਸ਼੍ ਚ ਸੋਮਸ਼੍ ਚ ਪ੍ਰਕृਤ੍ਯਾ ਪੁਰੁषਃ ਸ੍ਵਯਮ੍

ਮੈਂ ਅੱਗ ਹਾਂ, ਵੱਡੀ ਜੋਤ ਵਾਲਾ; ਸੋਮ ਇਹ ਮਹਾਂ ਅੰਬਿਕਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਅੱਗ ਤੇ ਸੋਮ ਸੁਭਾਵਕ ਹੀ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਆਪ ਹੀ ਪੁਰਖ ਹਾਂ।

ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਭਸ੍ਮ ਮਹਾਭਾਗਾ ਮਦ੍ਵੀਰ੍ਯਮਿਤਿ ਚੋਚ੍ਯਤੇ ਸ੍ਵਵੀਰ੍ਯਂ ਵਪੁषਾ ਚੈਵ ਧਾਰਯਾਮੀਤਿ ਵੈ ਸ੍ਥਿਤਿਃ

ਇਸ ਕਰਕੇ, ਓ ਵੱਡੀ ਭਾਗ ਵਾਲੋ, ਭਸਮ ਨੂੰ ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਰੂਪ ਉਸ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਟਿਕੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।

ਤਦਾਪ੍ਰਭृਤਿ ਲੋਕੇषੁ ਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਮਸ਼ੁਭੇषੁ ਚ ਭਸ੍ਮਨਾ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਰਕ੍ਸ਼ਾ ਸੂਤਿਕਾਨਾਂ ਗृਹੇषੁ ਚ

ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ, ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਤੇ ਅਸ਼ੁਭ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾਅ ਲਈ, ਭਸਮ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਨਮ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ।

ਭਸ੍ਮਸ੍ਨਾਨਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਜਿਤਕ੍ਰੋਧੋ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ ਮਤ੍ਸਮੀਪਂ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਨ ਭੂਯੋ ਵਿਨਿਵਰ੍ਤਤੇ

ਜਿਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਭਸਮ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ।

ਵ੍ਰਤਂ ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਯੋਗਂ ਕਾਪਿਲਂ ਚੈਵ ਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍ ਪੂਰ੍ਵਂ ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਹ੍ਯੇਤਨ੍ ਨਿਰ੍ਮਿਤਂ ਤਦਨੁਤ੍ਤਮਮ੍

ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਵਰਤ ਅਤੇ ਕਪਿਲ ਯੋਗ ਬਣਾਏ ਗਏ; ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਵਰਤ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।

ਸ਼ੇषਾਸ਼੍ਚਾਸ਼੍ਰਮਿਣਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਸृष੍ਟਾਃ ਸ੍ਵਯਂਭੁਵਾ ਸृष੍ਟਿਰੇषਾ ਮਯਾ ਸृष੍ਟਾ ਲਜ੍ਜਾਮੋਹਭਯਾਤ੍ਮਿਕਾ

ਬਾਕੀ ਸਾਰੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਾਸੀ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਸਵੈਭੂ ਨੇ ਬਣਾਏ; ਇਹ ਰਚਨਾ ਮੈਂ ਬਣਾਈ, ਜੋ ਲੱਜਾ, ਮੋਹ ਤੇ ਡਰ ਵਾਲੀ ਹੈ।

ਨਗ੍ਨਾ ਏਵ ਹਿ ਜਾਯਨ੍ਤੇ ਦੇਵਤਾ ਮੁਨਯਸ੍ ਤਥਾ ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਮਾਨਵਾ ਲੋਕੇ ਸਰ੍ਵੇ ਜਾਯਨ੍ਤ੍ਯਵਾਸਸਃ

ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੰਗੇ ਹੀ ਜੰਮਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਬਿਨਾ ਕਪੜਿਆਂ ਦੇ ਜੰਮਦੇ ਹਨ।

ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯੈਰਜਿਤੈਰ੍ਨਗ੍ਨੋ ਦੁਕੂਲੇਨਾਪਿ ਸਂਵृਤਃ ਤੈਰੇਵ ਸਂਵृਤੈਰ੍ਗੁਪ੍ਤੋ ਨ ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਕਾਰਣਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍

ਜਿਸ ਦੇ ਇੰਦ੍ਰੇ ਜਿੱਤੇ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਕਪੜੇ ਪਾ ਕੇ ਵੀ ਨੰਗਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੋ ਸਵੈ-ਨਿਯੰਤਰਣ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹੀ ਸਚਮੁਚ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ—ਕਪੜਾ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ।

ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਧृਤਿਰਹਿਂਸਾ ਚ ਵੈਰਾਗ੍ਯਂ ਚੈਵ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ ਤੁਲ੍ਯੌ ਮਾਨਾਵਮਾਨੌ ਚ ਤਦਾਵਰਣਮੁਤ੍ਤਮਮ੍

ਸਬਰ, ਡਟਣਾ, ਅਹਿੰਸਾ ਤੇ ਪੂਰੀ ਵੈਰਾਗਤਾ, ਅਤੇ ਮਾਣ-ਅਪਮਾਣ ਨੂੰ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਮੰਨਣਾ—ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਢੱਕਣ ਹਨ।

ਭਸ੍ਮਸ੍ਨਾਨੇਨ ਦਿਗ੍ਧਾਙ੍ਗੋ ਧ੍ਯਾਯਤੇ ਮਨਸਾ ਭਵਮ੍ ਯਦ੍ਯਕਾਰ੍ਯਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਯਃ ਸ੍ਨਾਤਿ ਭਸ੍ਮਨਾ

ਭਸਮ ਨਾਲ ਲਗਾ ਕੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਭਵ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਗਲਤ ਕੰਮ ਕੀਤੇ ਹੋਣ, ਜੋ ਭਸਮ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—

ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਦਹਤੇ ਭਸ੍ਮ ਯਥਾਗ੍ਨਿਸ੍ਤੇਜਸਾ ਵਨਮ੍ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਯਤ੍ਨਪਰੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਤ੍ਰਿਕਾਲਮਪਿ ਯਃ ਸਦਾ

ਭਸਮ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਆਪਣੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਭਸਮ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—

ਭਸ੍ਮਨਾ ਕੁਰੁਤੇ ਸ੍ਨਾਨਂ ਗਾਣਪਤ੍ਯਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ ਸਮਾਹृਤ੍ਯ ਕ੍ਰਤੂਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਵ੍ਰਤਮੁਤ੍ਤਮਮ੍

ਭਸਮ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਗਣੇਸ਼ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਯਗਿਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਰਤ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਤਿ ਯੇ ਮਹਾਦੇਵਂ ਲੀਲਾਸਦ੍ਭਾਵਭਾਵਿਤਾਃ ਉਤ੍ਤਰੇਣਾਰ੍ਯਪਨ੍ਥਾਨਂ ਤੇ ऽਮृਤਤ੍ਵਮਵਾਪ੍ਨੁਯੁਃ

ਜੋ ਮਹਾਦੇਵ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਦੀ ਲੀਲਾ ਦੇ ਸੱਚ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਉੱਤਰੀ, ਉੱਚ ਰਸਤੇ ਨਾਲ ਅਮਰਤਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।

ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇਨ ਚ ਪਨ੍ਥਾਨਂ ਯੇ ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨਾਨਿ ਭੇਜਿਰੇ ਅਣਿਮਾ ਗਰਿਮਾ ਚੈਵ ਲਘਿਮਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਰੇਵ ਚ

ਅਤੇ ਜੋ ਦੱਖਣੀ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚਲੇ, ਜੋ ਸ਼ਮਸ਼ਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਰਹੇ, ਉਹ ਅਣੁਤਾ, ਭਾਰੀਪਣ, ਹਲਕਾਪਣ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।

ਇਚ੍ਛਾ ਕਾਮਾਵਸਾਯਿਤ੍ਵਂ ਤਥਾ ਪ੍ਰਾਕਾਮ੍ਯਮੇਵ ਚ ਈਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਚ ਪਨ੍ਥਾਨਂ ਯੇ ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨਾਨਿ ਭੇਜਿਰੇ ਅਣਿਮਾ ਗਰਿਮਾ ਚੈਵ ਲਘਿਮਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਰੇਵ ਚ

ਇੱਛਾ, ਇੱਛਾਵਾਂ, ਦ੍ਰਿੜਤਾ ਅਤੇ ਮਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਚਾਹੋ, ਉਹ ਪਾ ਲੈਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ—ਇਹ ਉਹ ਰਸਤੇ ਹਨ ਜੋ ਉਹ ਲੋਕ ਚਿਤਾ ਘਾਟਾਂ ਵਿਚ ਗਏ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਹੀ, ਬਹੁਤ ਛੋਟਾ ਹੋ ਜਾਣਾ, ਭਾਰੀ ਹੋ ਜਾਣਾ, ਹਲਕਾ ਹੋ ਜਾਣਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਪਤੀ—ਇਹ ਸਭ ਕਲਾਵਾਂ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀਆਂ।

ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਦਯਸ੍ ਤਥਾ ਦੇਵਾਃ ਕਾਮਿਕਵ੍ਰਤਮਾਸ੍ਥਿਤਾਃ ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਪਰਮਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਥਿਤਤੇਜਸਃ

ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ, ਕਾਮਿਕ ਵ੍ਰਤ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਨੇ ਉੱਚਾ ਸਰਵਸੰਪੂਰਨ ਅਧਿਕਾਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜੋਤਿ ਹਰ ਥਾਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਈ।