ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਰੁਦ੍ਰਲੋਕਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਨ ਨਿਵਰ੍ਤਨ੍ਤਿ ਤੇ ਪੁਨਃ ਤਸ੍ਮਾਦੇਤਦ੍ਵ੍ਰਤਂ ਦਿਵ੍ਯਮ੍ ਅਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਵ੍ਯਕ੍ਤਲਿਙ੍ਗਿਨਃ

ਉਹ ਰੁਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ; ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਵਰਤ ਵਿਸ਼ੇਸ਼, ਅਦ੍ਰਿਸ਼, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਹੈ ਜੋ ਪ੍ਰਗਟ ਲਿੰਗ ਨਾਲ ਚਿੰਨ੍ਹੇ ਗਏ ਹਨ।

ਭਸ੍ਮਵ੍ਰਤਾਸ਼੍ ਚ ਮੁਣ੍ਡਾਸ਼੍ ਚ ਵ੍ਰਤਿਨੋ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਿਣਃ ਨ ਤਾਨ੍ਪਰਿਵਦੇਦ੍ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਨ ਚੈਤਾਨ੍ਨਾਭਿਲਙ੍ਘਯੇਤ੍

ਜੋ ਰਾਖ ਵਾਲਾ ਵ੍ਰਤ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਮੂੰਡੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਤੇ ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵ੍ਰਤ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਬੁਧੀਮਾਨ ਮਨੁੱਖ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਨਾ ਕਰੇ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਵੀ ਨਾ ਤਿਆਗੇ।

ਨ ਹਸੇਨ੍ਨਾਪ੍ਰਿਯਂ ਬ੍ਰੂਯਾਦ੍ ਅਮੁਤ੍ਰੇਹ ਹਿਤਾਰ੍ਥਵਾਨ੍ ਯਸ੍ਤਾਨ੍ਨਿਨ੍ਦਤਿ ਮੂਢਾਤ੍ਮਾ ਮਹਾਦੇਵਂ ਸ ਨਿਨ੍ਦਤਿ

ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਹੱਸਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਕਦੇ ਕੋਈ ਅਪ੍ਰੀਤਿ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਇੱਥੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਤੇ, ਕਿਸੇ ਨੁਕਸਾਨ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ; ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੂਰਖ ਆਪਣੀ ਆਤਮਾ ਨਾਲ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਯਸ੍ ਤ੍ਵੇਤਾਨ੍ ਪੂਜਯੇਨ੍ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ ਪੂਜਯਤਿ ਸ਼ਙ੍ਕਰਮ੍ ਏਵਮੇष ਮਹਾਦੇਵੋ ਲੋਕਾਨਾਂ ਹਿਤਕਾਮ੍ਯਯਾ

ਪਰ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਚਮੁਚ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਮਹਾਂਦੇਵ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ—

ਯੁਗੇ ਯੁਗੇ ਮਹਾਯੋਗੀ ਕ੍ਰੀਡਤੇ ਭਸ੍ਮਗੁਣ੍ਠਿਤਃ ਏਵਂ ਚਰਤ ਭਦ੍ਰਂ ਵਸ੍ ਤਤਃ ਸਿਦ੍ਧਿਮਵਾਪ੍ਸ੍ਯਥ

ਹਰ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਂ ਯੋਗੀ, ਜੋ ਰਾਖ ਨਾਲ ਲਿਪਤਾ ਹੈ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੇਡਦਾ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਲੋ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਿਧੀ ਮਿਲ ਜਾਵੇਗੀ।

ਅਤੁਲਮਿਹ ਮਹਾਭਯਪ੍ਰਣਾਸ਼ਹੇਤੁਂ ਸ਼ਿਵਕਥਿਤਂ ਪਰਮਂ ਪਦਂ ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਵ੍ਯਪਗਤਭਵਲੋਭਮੋਹਚਿਤ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਣਿਪਤਿਤਾਃ ਸਹਸਾ ਸ਼ਿਰੋਭਿਰ੍ ਉਗ੍ਰਮ੍

ਇੱਥੇ ਜੋ ਬੇਮਿਸਾਲ ਤੇ ਵੱਡੇ ਡਰ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਿਵ ਵੱਲੋਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਸਰਵੋਤਮ ਦਰਜਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਲੋਭ, ਮੋਹ ਤੇ ਭਟਕਾਵਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਤਤਃ ਪ੍ਰਮੁਦਿਤਾ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਵਂ ਕਥਿਤਂ ਤਦਾ ਗਨ੍ਧੋਦਕੈਃ ਸੁਸ਼ੁਦ੍ਧੈਸ਼੍ ਚ ਕੁਸ਼ਪੁष੍ਪਵਿਮਿਸ਼੍ਰਿਤੈਃ

ਫਿਰ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੁਚੱਜੇ ਚੰਦਨ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ, ਕੁਸ਼ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ—

ਸ੍ਨਾਪਯਨ੍ਤਿ ਮਹਾਕੁਮ੍ਭੈਰ੍ ਅਦ੍ਭਿਰ੍ ਏਵ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਗਾਯਨ੍ਤਿ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਗੁਹ੍ਯੈਰ੍ ਹੁਂਕਾਰੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸੁਸ੍ਵਰੈਃ

ਵੱਡੀਆਂ ਕਾਂਡੀਆਂ ਵਿਚ ਪਾਣੀ ਪਾ ਕੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਵਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗੁਪਤ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ, ਸੁਰੀਲੇ 'ਹੁੰ' ਉਚਾਰਣ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ।

ਨਮੋ ਦੇਵਾਧਿਦੇਵਾਯ ਮਹਾਦੇਵਾਯ ਵੈ ਨਮਃ ਅਰ੍ਧਨਾਰੀਸ਼ਰੀਰਾਯ ਸਾਂਖ੍ਯਯੋਗਪ੍ਰਵਰ੍ਤਿਨੇ

ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਮਹਾਂਦੇਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਅਰਧ-ਨਾਰੀ ਦੇਹ ਵਾਲੇ, ਸਾਂਖਯ ਤੇ ਯੋਗ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।

ਮੇਘਵਾਹਨਕृष੍ਣਾਯ ਗਜਚਰ੍ਮਨਿਵਾਸਿਨੇ ਕृष੍ਣਾਜਿਨੋਤ੍ਤਰੀਯਾਯ ਵ੍ਯਾਲਯਜ੍ਞੋਪਵੀਤਿਨੇ

ਬੱਦਲਾਂ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਕਾਲੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ, ਹਾਥੀ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲੇ, ਕਾਲੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮਿਰਗ ਦੀ ਖਾਲ ਉਪਰ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਸੱਪ ਨੂੰ ਯਜਨੋਪਵੀਤ ਵਜੋਂ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲੇ—

ਸੁਰਚਿਤਸੁਵਿਚਿਤ੍ਰਕੁਣ੍ਡਲਾਯ ਸੁਰਚਿਤਮਾਲ੍ਯਵਿਭੂषਣਾਯ ਤੁਭ੍ਯਮ੍ ਮृਗਪਤਿਵਰਚਰ੍ਮਵਾਸਸੇ ਚ ਪ੍ਰਥਿਤਯਸ਼ਸੇ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਸ਼ਙ੍ਕਰਾਯ

ਤੇਰੇ ਲਈ, ਜੋ ਸੁੰਦਰ ਬਣੇ ਕੁੰਡਲ ਤੇ ਦੇਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਬਣੇ ਮਾਲਾ-ਭੂਸ਼ਣ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਿਰਗ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਹਰ ਥਾਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ—ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।

ਤਤਸ੍ ਤਾਨ੍ ਸ ਮੁਨੀਨ੍ ਪ੍ਰੀਤਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ ਪ੍ਰੀਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਤਪਸਾ ਯੁष੍ਮਾਨ੍ ਵਰਂ ਵृਣੁਤ ਸੁਵ੍ਰਤਾਃ

ਫਿਰ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਮੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਤਪस्या ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ; ਨੇਕ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਦਾ ਵਰ ਮੰਗੋ।'

ਤਤਸ੍ਤੇ ਮੁਨਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਭृਗ੍ਵਙ੍ਗਿਰਾ ਵਸਿष੍ਠਸ਼੍ ਚ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਸ੍ਤਥੈਵ ਚ

ਇਸ ਉਪਰੰਤ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਮੁਨੀ—ਭ੍ਰਿਗੂ, ਅੰਗਿਰਸ, ਵਸੀਸ਼ਠ, ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ—ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਗੌਤਮੋ ऽਤ੍ਰਿਃ ਸੁਕੇਸ਼ਸ਼੍ ਚ ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯਃ ਪੁਲਹਃ ਕ੍ਰਤੁਃ ਮਰੀਚਿਃ ਕਸ਼੍ਯਪਃ ਕਣ੍ਵਃ ਸਂਵਰ੍ਤਸ਼੍ ਚ ਮਹਾਤਪਾਃ

ਗੌਤਮ, ਅਤ੍ਰੀ, ਸੁਕੇਸ਼, ਪੁਲਸਤਿਆ, ਪੁਲਹ, ਕ੍ਰਤੁ, ਮਰੀਚੀ, ਕਸ਼ਯਪ, ਕਣਵ ਅਤੇ ਮਹਾ ਤਪਸਵੀ ਸੰਵਰਤ—

ਤੇ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਮਹਾਦੇਵਮ੍ ਇਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰੁਵਨ੍ ਭਸ੍ਮਸ੍ਨਾਨਂ ਚ ਨਗ੍ਨਤ੍ਵਂ ਵਾਮਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤਿਲੋਮਤਾ

ਉਹ ਸਭ ਮਹਾਦੇਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਆਖਦੇ ਹਨ: 'ਅਸੀਂ ਰਾਖ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਨੰਗੇ ਹੋਣ, ਵਾਮ ਮਾਰਗ, ਤੇ ਉਲਟ ਚਲਣ ਬਾਰੇ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ—ਕਿਹੜਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕਿਹੜਾ ਨਹੀਂ?'

ਸੇਵ੍ਯਾਸੇਵ੍ਯਤ੍ਵਮੇਵਂ ਚ ਹ੍ਯ੍ ਏਤਦਿਚ੍ਛਾਮ ਵੇਦਿਤੁਮ੍ ਤਤਸ੍ਤੇषਾਂ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭਗਵਾਨ੍ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ

ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ—

ਸਸ੍ਮਿਤਂ ਪ੍ਰਾਹ ਸਮ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਮੁਨਿਵਰਾਂਸ੍ਤਦਾ

ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਤੱਕ ਕੇ, ਫਿਰ ਆਖਿਆ।

ਏਤਦ੍ਵਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕਥਾ ਸਰ੍ਵਸ੍ਵਮਦ੍ਯ ਵੈ ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਹ੍ਯਹਂ ਸੋਮਕਰ੍ਤਾ ਸੋਮਸ਼੍ਚਾਗ੍ਨਿਮੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤਃ

ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਕਥਾ, ਆਪਣਾ ਸਭ ਕੁਝ, ਅੱਜ ਦੱਸਾਂਗਾ: ਮੈਂ ਅੱਗ ਹਾਂ, ਸੋਮ ਦਾ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਸੋਮ ਅੱਗ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੈ।

ਕृਤਮੇਤਦ੍ਵਹਤ੍ਯਗ੍ਨਿਰ੍ ਭੂਯੋ ਲੋਕਸਮਾਸ਼੍ਰਯਾਤ੍ ਅਸਕृਤ੍ਤ੍ਵਗ੍ਨਿਨਾ ਦਗ੍ਧਂ ਜਗਤ੍ ਸ੍ਥਾਵਰਜਙ੍ਗਮਮ੍

ਇਹ ਰਚਨਾ ਅੱਗ ਨੇ ਉਠਾਈ ਹੈ, ਤੇ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਅੱਗ ਨੇ ਕਈ ਵਾਰ ਸਥਾਵਰ ਤੇ ਜੰਗਮ ਜਗਤ ਨੂੰ ਸਾੜਿਆ ਹੈ।

ਭਸ੍ਮਸਾਦ੍ਵਿਹਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਪਵਿਤ੍ਰਮਿਦਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ ਭਸ੍ਮਨਾ ਵੀਰ੍ਯਮਾਸ੍ਥਾਯ ਭੂਤਾਨਿ ਪਰਿषਿਞ੍ਚਤਿ

ਸਾਰੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਭਸਮ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਭਸਮ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਇਸ ਨੂੰ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਛਿੜਕਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਅਗ੍ਨਿਕਾਰ੍ਯਂ ਚ ਯਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਤ੍ਰਿਯਾਯੁषਮ੍ ਭਸ੍ਮਨਾ ਮਮ ਵੀਰ੍ਯੇਣ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਕਿਲ੍ਬਿषੈਃ

ਜੋ ਅੱਗ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰ ਕੇ ਤਿੰਨ ਜਨਮਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਭਸਮ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਭਾਸਤ ਇਤ੍ਯੇਵ ਯਦ੍ਭਸ੍ਮ ਸ਼ੁਭਂ ਭਾਵਯਤੇ ਚ ਯਤ੍ ਭਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ ਸਰ੍ਵਪਾਪਾਨਾਂ ਭਸ੍ਮੇਤਿ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍

ਜੋ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ 'ਭਸਮ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਭਸਮ ਹੀ ਹੈ; ਇਸ ਨੂੰ ਖਾਣ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਇਸ ਨੂੰ 'ਭਸਮ' ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ।

ਊष੍ਮਪਾਃ ਪਿਤਰੋ ਜ੍ਞੇਯਾ ਦੇਵਾ ਵੈ ਸੋਮਸਂਭਵਾਃ ਅਗ੍ਨੀषੋਮਾਤ੍ਮਕਂ ਸਰ੍ਵਂ ਜਗਤ੍ਸ੍ਥਾਵਰਜਙ੍ਗਮਮ੍

ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਾਪ (ਤਾਪ) ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਜਾਣੋ, ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ ਸੋਮ ਤੋਂ ਉਪਜੇ ਹਨ; ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ, ਚਲਦੀ ਤੇ ਅਚਲ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਸੋਮ ਦੇ ਸੁਭਾਵ ਦੀ ਹੈ।

ਅਹਮਗ੍ਨਿਰ੍ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸੋਮਸ਼੍ਚੈषਾ ਮਹਾਂਬਿਕਾ ਅਹਮਗ੍ਨਿਸ਼੍ ਚ ਸੋਮਸ਼੍ ਚ ਪ੍ਰਕृਤ੍ਯਾ ਪੁਰੁषਃ ਸ੍ਵਯਮ੍

ਮੈਂ ਅੱਗ ਹਾਂ, ਵੱਡੀ ਜੋਤ ਵਾਲਾ; ਸੋਮ ਇਹ ਮਹਾਂ ਅੰਬਿਕਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਅੱਗ ਤੇ ਸੋਮ ਸੁਭਾਵਕ ਹੀ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਆਪ ਹੀ ਪੁਰਖ ਹਾਂ।

ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਭਸ੍ਮ ਮਹਾਭਾਗਾ ਮਦ੍ਵੀਰ੍ਯਮਿਤਿ ਚੋਚ੍ਯਤੇ ਸ੍ਵਵੀਰ੍ਯਂ ਵਪੁषਾ ਚੈਵ ਧਾਰਯਾਮੀਤਿ ਵੈ ਸ੍ਥਿਤਿਃ

ਇਸ ਕਰਕੇ, ਓ ਵੱਡੀ ਭਾਗ ਵਾਲੋ, ਭਸਮ ਨੂੰ ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਰੂਪ ਉਸ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਟਿਕੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।

ਤਦਾਪ੍ਰਭृਤਿ ਲੋਕੇषੁ ਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਮਸ਼ੁਭੇषੁ ਚ ਭਸ੍ਮਨਾ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਰਕ੍ਸ਼ਾ ਸੂਤਿਕਾਨਾਂ ਗृਹੇषੁ ਚ

ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ, ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਤੇ ਅਸ਼ੁਭ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾਅ ਲਈ, ਭਸਮ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਨਮ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ।

ਭਸ੍ਮਸ੍ਨਾਨਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਜਿਤਕ੍ਰੋਧੋ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ ਮਤ੍ਸਮੀਪਂ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਨ ਭੂਯੋ ਵਿਨਿਵਰ੍ਤਤੇ

ਜਿਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਭਸਮ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ।

ਵ੍ਰਤਂ ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਯੋਗਂ ਕਾਪਿਲਂ ਚੈਵ ਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍ ਪੂਰ੍ਵਂ ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਹ੍ਯੇਤਨ੍ ਨਿਰ੍ਮਿਤਂ ਤਦਨੁਤ੍ਤਮਮ੍

ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਵਰਤ ਅਤੇ ਕਪਿਲ ਯੋਗ ਬਣਾਏ ਗਏ; ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਵਰਤ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।

ਸ਼ੇषਾਸ਼੍ਚਾਸ਼੍ਰਮਿਣਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਸृष੍ਟਾਃ ਸ੍ਵਯਂਭੁਵਾ ਸृष੍ਟਿਰੇषਾ ਮਯਾ ਸृष੍ਟਾ ਲਜ੍ਜਾਮੋਹਭਯਾਤ੍ਮਿਕਾ

ਬਾਕੀ ਸਾਰੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਾਸੀ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਸਵੈਭੂ ਨੇ ਬਣਾਏ; ਇਹ ਰਚਨਾ ਮੈਂ ਬਣਾਈ, ਜੋ ਲੱਜਾ, ਮੋਹ ਤੇ ਡਰ ਵਾਲੀ ਹੈ।