ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਤ੍ਵਂ ਚ ਲੋਕਹਿਤਾਰ੍ਥਾਯ ਭੂਤਾਨਿ ਪਰਿषਿਞ੍ਚਸਿ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰ ਮਹਾਭਾਗ ਪ੍ਰਭੋ ਸ਼ੁਭਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਕ

ਤੂੰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਛਿੜਕਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਮਹਾਂਸ਼ਕਤੀ, ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਨਜ਼ਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।

ਆਜ੍ਞਾਪਯ ਵਯਂ ਨਾਥ ਕਰ੍ਤਾਰੋ ਵਚਨਂ ਤਵ ਭੂਤਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰੇषੁ ਰੂਪਕੋਟਿਸ਼ਤੇषੁ ਚ

ਆਸ ਦੇ, ਹੇ ਨਾਥ, ਅਸੀਂ ਤੇਰਾ ਹੁਕਮ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਾਂ। ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਜਾਤੀਆਂ ਅਤੇ ਰੂਪਾਂ ਦੇ ਸੈਂਕੜੇ ਵਿਚ—

ਅਨ੍ਤਂ ਗਨ੍ਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਤਾਃ ਸ੍ਮ ਦੇਵਦੇਵ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ

ਅਸੀਂ ਅੰਤ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।

ਤਤਸ੍ਤੁਤੋष ਭਗਵਾਨ੍ ਅਨੁਗृਹ੍ਯ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ ਸ੍ਤੁਤਿਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ੍ਤੁਤਸ੍ਤੇषਾਮ੍ ਇਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍

ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖੇ।

ਯਃ ਪਠੇਚ੍ਛृਣੁਯਾਦ੍ਵਾਪਿ ਯੁष੍ਮਾਭਿਃ ਕੀਰ੍ਤਿਤਂ ਸ੍ਤਵਮ੍ ਸ਼੍ਰਾਵਯੇਦ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍ਵਿਪ੍ਰੋ ਗਾਣਪਤ੍ਯਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍

ਜੋ ਕੋਈ ਇਹ ਸਤੁਤੀ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵੱਲੋਂ ਗਾਏ ਹੋਏ ਇਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਣਪਤੀ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਵੋ ਹਿਤਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਮੁਨਿਪੁਙ੍ਗਵਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਲਿਙ੍ਗਮਖਿਲਂ ਦੇਵੀ ਪ੍ਰਕृਤਿਰ੍ਮਮ ਦੇਹਜਾ

ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਲਾਭਦਾਇਕ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਗੱਲ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ: ਸਾਰੀ ਮਹਿਲਾ ਸ਼ਕਤੀ, ਦੇਵੀ, ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਜਨਮੀ ਹੈ।

ਪੁਂਲ੍ਲਿਙ੍ਗਂ ਪੁਰੁषੋ ਵਿਪ੍ਰਾ ਮਮ ਦੇਹਸਮੁਦ੍ਭਵਃ ਉਭਾਭ੍ਯਾਮੇਵ ਵੈ ਸृष੍ਟਿਰ੍ ਮਮ ਵਿਪ੍ਰਾ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ

ਪੁਰਸ਼ ਸ਼ਕਤੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਹੈ; ਦੋਹਾਂ ਰੂਪਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਮੇਰੀ ਸਿਰਜਣਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।

ਨ ਨਿਨ੍ਦੇਦ੍ਯਤਿਨਂ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਦਿਗ੍ਵਾਸਸਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ ਬਾਲੋਨ੍ਮਤ੍ਤਵਿਚੇष੍ਟਂ ਤੁ ਮਤ੍ਪਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦਿਨਮ੍

ਇਸ ਲਈ, ਯਤੀ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿਚ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲੇ, ਬੱਚੇ, ਪਾਗਲ, ਜਾਂ ਮੇਰੇ ਭਗਤ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ।

ਯੇ ਹਿ ਮਾਂ ਭਸ੍ਮਨਿਰਤਾ ਭਸ੍ਮਨਾ ਦਗ੍ਧਕਿਲ੍ਬਿषਾਃ ਯਥੋਕ੍ਤਕਾਰਿਣੋ ਦਾਨ੍ਤਾ ਵਿਪ੍ਰਾ ਧ੍ਯਾਨਪਰਾਯਣਾਃ

ਜੋ ਮੇਰੇ ਭਗਤ ਹਨ, ਰਾਖ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਰਾਖ ਨਾਲ ਸੜ ਗਏ, ਜੋ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਦੇ, ਸੰਯਮੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ—

ਮਹਾਦੇਵਪਰਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਚਰਨ੍ਤੋ ਹ੍ਯੂਰ੍ਧ੍ਵਰੇਤਸਃ ਅਰ੍ਚਯਨ੍ਤਿ ਮਹਾਦੇਵਂ ਵਾਙ੍ਮਨਃਕਾਯਸਂਯਤਾਃ

ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਹਾਦੇਵ ਵਿਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਰਧਵ ਰੇਤਸ ਵਾਲੇ, ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਬੋਲ, ਮਨ ਤੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿਚ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।

ਰੁਦ੍ਰਲੋਕਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਨ ਨਿਵਰ੍ਤਨ੍ਤਿ ਤੇ ਪੁਨਃ ਤਸ੍ਮਾਦੇਤਦ੍ਵ੍ਰਤਂ ਦਿਵ੍ਯਮ੍ ਅਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਵ੍ਯਕ੍ਤਲਿਙ੍ਗਿਨਃ

ਉਹ ਰੁਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ; ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਵਰਤ ਵਿਸ਼ੇਸ਼, ਅਦ੍ਰਿਸ਼, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਹੈ ਜੋ ਪ੍ਰਗਟ ਲਿੰਗ ਨਾਲ ਚਿੰਨ੍ਹੇ ਗਏ ਹਨ।

ਭਸ੍ਮਵ੍ਰਤਾਸ਼੍ ਚ ਮੁਣ੍ਡਾਸ਼੍ ਚ ਵ੍ਰਤਿਨੋ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਿਣਃ ਨ ਤਾਨ੍ਪਰਿਵਦੇਦ੍ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਨ ਚੈਤਾਨ੍ਨਾਭਿਲਙ੍ਘਯੇਤ੍

ਜੋ ਰਾਖ ਵਾਲਾ ਵ੍ਰਤ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਮੂੰਡੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਤੇ ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵ੍ਰਤ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਬੁਧੀਮਾਨ ਮਨੁੱਖ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਨਾ ਕਰੇ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਵੀ ਨਾ ਤਿਆਗੇ।

ਨ ਹਸੇਨ੍ਨਾਪ੍ਰਿਯਂ ਬ੍ਰੂਯਾਦ੍ ਅਮੁਤ੍ਰੇਹ ਹਿਤਾਰ੍ਥਵਾਨ੍ ਯਸ੍ਤਾਨ੍ਨਿਨ੍ਦਤਿ ਮੂਢਾਤ੍ਮਾ ਮਹਾਦੇਵਂ ਸ ਨਿਨ੍ਦਤਿ

ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਹੱਸਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਕਦੇ ਕੋਈ ਅਪ੍ਰੀਤਿ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਇੱਥੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਤੇ, ਕਿਸੇ ਨੁਕਸਾਨ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ; ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੂਰਖ ਆਪਣੀ ਆਤਮਾ ਨਾਲ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਯਸ੍ ਤ੍ਵੇਤਾਨ੍ ਪੂਜਯੇਨ੍ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ ਪੂਜਯਤਿ ਸ਼ਙ੍ਕਰਮ੍ ਏਵਮੇष ਮਹਾਦੇਵੋ ਲੋਕਾਨਾਂ ਹਿਤਕਾਮ੍ਯਯਾ

ਪਰ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਚਮੁਚ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਮਹਾਂਦੇਵ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ—

ਯੁਗੇ ਯੁਗੇ ਮਹਾਯੋਗੀ ਕ੍ਰੀਡਤੇ ਭਸ੍ਮਗੁਣ੍ਠਿਤਃ ਏਵਂ ਚਰਤ ਭਦ੍ਰਂ ਵਸ੍ ਤਤਃ ਸਿਦ੍ਧਿਮਵਾਪ੍ਸ੍ਯਥ

ਹਰ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਂ ਯੋਗੀ, ਜੋ ਰਾਖ ਨਾਲ ਲਿਪਤਾ ਹੈ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੇਡਦਾ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਲੋ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਿਧੀ ਮਿਲ ਜਾਵੇਗੀ।

ਅਤੁਲਮਿਹ ਮਹਾਭਯਪ੍ਰਣਾਸ਼ਹੇਤੁਂ ਸ਼ਿਵਕਥਿਤਂ ਪਰਮਂ ਪਦਂ ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਵ੍ਯਪਗਤਭਵਲੋਭਮੋਹਚਿਤ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਣਿਪਤਿਤਾਃ ਸਹਸਾ ਸ਼ਿਰੋਭਿਰ੍ ਉਗ੍ਰਮ੍

ਇੱਥੇ ਜੋ ਬੇਮਿਸਾਲ ਤੇ ਵੱਡੇ ਡਰ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਿਵ ਵੱਲੋਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਸਰਵੋਤਮ ਦਰਜਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਲੋਭ, ਮੋਹ ਤੇ ਭਟਕਾਵਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਤਤਃ ਪ੍ਰਮੁਦਿਤਾ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਵਂ ਕਥਿਤਂ ਤਦਾ ਗਨ੍ਧੋਦਕੈਃ ਸੁਸ਼ੁਦ੍ਧੈਸ਼੍ ਚ ਕੁਸ਼ਪੁष੍ਪਵਿਮਿਸ਼੍ਰਿਤੈਃ

ਫਿਰ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੁਚੱਜੇ ਚੰਦਨ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ, ਕੁਸ਼ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ—

ਸ੍ਨਾਪਯਨ੍ਤਿ ਮਹਾਕੁਮ੍ਭੈਰ੍ ਅਦ੍ਭਿਰ੍ ਏਵ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਗਾਯਨ੍ਤਿ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਗੁਹ੍ਯੈਰ੍ ਹੁਂਕਾਰੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸੁਸ੍ਵਰੈਃ

ਵੱਡੀਆਂ ਕਾਂਡੀਆਂ ਵਿਚ ਪਾਣੀ ਪਾ ਕੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਵਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗੁਪਤ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ, ਸੁਰੀਲੇ 'ਹੁੰ' ਉਚਾਰਣ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ।

ਨਮੋ ਦੇਵਾਧਿਦੇਵਾਯ ਮਹਾਦੇਵਾਯ ਵੈ ਨਮਃ ਅਰ੍ਧਨਾਰੀਸ਼ਰੀਰਾਯ ਸਾਂਖ੍ਯਯੋਗਪ੍ਰਵਰ੍ਤਿਨੇ

ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਮਹਾਂਦੇਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਅਰਧ-ਨਾਰੀ ਦੇਹ ਵਾਲੇ, ਸਾਂਖਯ ਤੇ ਯੋਗ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।

ਮੇਘਵਾਹਨਕृष੍ਣਾਯ ਗਜਚਰ੍ਮਨਿਵਾਸਿਨੇ ਕृष੍ਣਾਜਿਨੋਤ੍ਤਰੀਯਾਯ ਵ੍ਯਾਲਯਜ੍ਞੋਪਵੀਤਿਨੇ

ਬੱਦਲਾਂ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਕਾਲੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ, ਹਾਥੀ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲੇ, ਕਾਲੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮਿਰਗ ਦੀ ਖਾਲ ਉਪਰ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਸੱਪ ਨੂੰ ਯਜਨੋਪਵੀਤ ਵਜੋਂ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲੇ—

ਸੁਰਚਿਤਸੁਵਿਚਿਤ੍ਰਕੁਣ੍ਡਲਾਯ ਸੁਰਚਿਤਮਾਲ੍ਯਵਿਭੂषਣਾਯ ਤੁਭ੍ਯਮ੍ ਮृਗਪਤਿਵਰਚਰ੍ਮਵਾਸਸੇ ਚ ਪ੍ਰਥਿਤਯਸ਼ਸੇ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਸ਼ਙ੍ਕਰਾਯ

ਤੇਰੇ ਲਈ, ਜੋ ਸੁੰਦਰ ਬਣੇ ਕੁੰਡਲ ਤੇ ਦੇਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਬਣੇ ਮਾਲਾ-ਭੂਸ਼ਣ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਿਰਗ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਹਰ ਥਾਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ—ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।

ਤਤਸ੍ ਤਾਨ੍ ਸ ਮੁਨੀਨ੍ ਪ੍ਰੀਤਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ ਪ੍ਰੀਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਤਪਸਾ ਯੁष੍ਮਾਨ੍ ਵਰਂ ਵृਣੁਤ ਸੁਵ੍ਰਤਾਃ

ਫਿਰ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਮੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਤਪस्या ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ; ਨੇਕ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਦਾ ਵਰ ਮੰਗੋ।'

ਤਤਸ੍ਤੇ ਮੁਨਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਭृਗ੍ਵਙ੍ਗਿਰਾ ਵਸਿष੍ਠਸ਼੍ ਚ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਸ੍ਤਥੈਵ ਚ

ਇਸ ਉਪਰੰਤ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਮੁਨੀ—ਭ੍ਰਿਗੂ, ਅੰਗਿਰਸ, ਵਸੀਸ਼ਠ, ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ—ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਗੌਤਮੋ ऽਤ੍ਰਿਃ ਸੁਕੇਸ਼ਸ਼੍ ਚ ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯਃ ਪੁਲਹਃ ਕ੍ਰਤੁਃ ਮਰੀਚਿਃ ਕਸ਼੍ਯਪਃ ਕਣ੍ਵਃ ਸਂਵਰ੍ਤਸ਼੍ ਚ ਮਹਾਤਪਾਃ

ਗੌਤਮ, ਅਤ੍ਰੀ, ਸੁਕੇਸ਼, ਪੁਲਸਤਿਆ, ਪੁਲਹ, ਕ੍ਰਤੁ, ਮਰੀਚੀ, ਕਸ਼ਯਪ, ਕਣਵ ਅਤੇ ਮਹਾ ਤਪਸਵੀ ਸੰਵਰਤ—

ਤੇ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਮਹਾਦੇਵਮ੍ ਇਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰੁਵਨ੍ ਭਸ੍ਮਸ੍ਨਾਨਂ ਚ ਨਗ੍ਨਤ੍ਵਂ ਵਾਮਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤਿਲੋਮਤਾ

ਉਹ ਸਭ ਮਹਾਦੇਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਆਖਦੇ ਹਨ: 'ਅਸੀਂ ਰਾਖ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਨੰਗੇ ਹੋਣ, ਵਾਮ ਮਾਰਗ, ਤੇ ਉਲਟ ਚਲਣ ਬਾਰੇ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ—ਕਿਹੜਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕਿਹੜਾ ਨਹੀਂ?'

ਸੇਵ੍ਯਾਸੇਵ੍ਯਤ੍ਵਮੇਵਂ ਚ ਹ੍ਯ੍ ਏਤਦਿਚ੍ਛਾਮ ਵੇਦਿਤੁਮ੍ ਤਤਸ੍ਤੇषਾਂ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭਗਵਾਨ੍ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ

ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ—

ਸਸ੍ਮਿਤਂ ਪ੍ਰਾਹ ਸਮ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਮੁਨਿਵਰਾਂਸ੍ਤਦਾ

ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਤੱਕ ਕੇ, ਫਿਰ ਆਖਿਆ।

ਏਤਦ੍ਵਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕਥਾ ਸਰ੍ਵਸ੍ਵਮਦ੍ਯ ਵੈ ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਹ੍ਯਹਂ ਸੋਮਕਰ੍ਤਾ ਸੋਮਸ਼੍ਚਾਗ੍ਨਿਮੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤਃ

ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਕਥਾ, ਆਪਣਾ ਸਭ ਕੁਝ, ਅੱਜ ਦੱਸਾਂਗਾ: ਮੈਂ ਅੱਗ ਹਾਂ, ਸੋਮ ਦਾ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਸੋਮ ਅੱਗ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੈ।

ਕृਤਮੇਤਦ੍ਵਹਤ੍ਯਗ੍ਨਿਰ੍ ਭੂਯੋ ਲੋਕਸਮਾਸ਼੍ਰਯਾਤ੍ ਅਸਕृਤ੍ਤ੍ਵਗ੍ਨਿਨਾ ਦਗ੍ਧਂ ਜਗਤ੍ ਸ੍ਥਾਵਰਜਙ੍ਗਮਮ੍

ਇਹ ਰਚਨਾ ਅੱਗ ਨੇ ਉਠਾਈ ਹੈ, ਤੇ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਅੱਗ ਨੇ ਕਈ ਵਾਰ ਸਥਾਵਰ ਤੇ ਜੰਗਮ ਜਗਤ ਨੂੰ ਸਾੜਿਆ ਹੈ।