ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਸ਼ਙ੍ਕਰਾਯ ਵृषਾਙ੍ਕਾਯ ਗਣਾਨਾਂ ਪਤਯੇ ਨਮਃ ਦਣ੍ਡਹਸ੍ਤਾਯ ਕਾਲਾਯ ਪਾਸ਼ਹਸ੍ਤਾਯ ਵੈ ਨਮਃ

ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ, ਬਲਦ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਡੰਡਾ ਫੜਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਸਮੇਂ ਨੂੰ, ਫੰਨ੍ਹਾ ਫੜਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।

ਵੇਦਮਨ੍ਤ੍ਰਪ੍ਰਧਾਨਾਯ ਸ਼ਤਜਿਹ੍ਵਾਯ ਵੈ ਨਮਃ ਭੂਤਂ ਭਵ੍ਯਂ ਭਵਿष੍ਯਂ ਚ ਸ੍ਥਾਵਰਂ ਜਙ੍ਗਮਂ ਚ ਯਤ੍

ਵੇਦ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸੌ ਜੀਭਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਜੋ ਕੁਝ ਪੁਰਾਣਾ, ਵਰਤਮਾਨ, ਭਵਿੱਖ, ਜੋ ਕੁਝ ਅਡੋਲ ਜਾਂ ਚਲਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹਨ—ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।

ਤਵ ਦੇਹਾਤ੍ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਂ ਦੇਵ ਸਰ੍ਵਮਿਦਂ ਜਗਤ੍ ਪਾਸਿ ਹਂਸਿ ਚ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਪ੍ਰਸੀਦ ਭਗਵਂਸ੍ਤਤਃ

ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ; ਤੂੰ ਇਸ ਨੂੰ ਬਚਾਉਂਦਾ ਅਤੇ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈਂ—ਤੇਰੀ ਮੰਗਲ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਕਿਰਪਾ ਕਰ।

ਅਜ੍ਞਾਨਾਦ੍ਯਦਿ ਵਿਜ੍ਞਾਨਾਦ੍ ਯਤ੍ ਕਿਂਚਿਤ੍ ਕੁਰੁਤੇ ਨਰਃ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਭਗਵਾਨੇਵ ਕੁਰੁਤੇ ਯੋਗਮਾਯਯਾ

ਇਨਸਾਨ ਜੋ ਕੁਝ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਅਗਿਆਨ ਨਾਲ ਜਾਂ ਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ, ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਤੇਰੀ ਯੋਗ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਏਵਂ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਮੁਨਯਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟੈਰਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਭਿਃ ਯਾਚਨ੍ਤ ਤਪਸਾ ਯੁਕ੍ਤਾਃ ਪਸ਼੍ਯਾਮਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਯਥਾਪੁਰਾ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਰੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਤਪ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ: 'ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਵੇਖੀਏ।'

ਤਤੋ ਦੇਵਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਤ੍ਮਾ ਸ੍ਵਮੇਵਾਸ੍ਥਾਯ ਸ਼ਙ੍ਕਰਃ ਰੂਪਂ ਤ੍ਰ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਸਂਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰਦਾਤ੍ਪ੍ਰਭੁਃ

ਫਿਰ ਸ਼ੰਕਰ, ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ, ਆਪਣਾ ਸਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਵੇਖਣ ਲਈ ਦਿਵਿਆ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਿੱਤੀ।

ਲਬ੍ਧਦृष੍ਟ੍ਯਾ ਤਯਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਦੇਵਂ ਤ੍ਰਿਯਂਬਕਮ੍ ਪੁਨਸ੍ਤੁष੍ਟੁਵੁਰੀਸ਼ਾਨਂ ਦੇਵਦਾਰੁਵਨੌਕਸਃ

ਉਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਤ੍ਰਯੰਬਕ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਦਰੂ ਜੰਗਲ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ।

ਨਮੋ ਦਿਗ੍ਵਾਸਸੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕृਤਾਨ੍ਤਾਯ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਿਨੇ ਵਿਕਟਾਯ ਕਰਾਲਾਯ ਕਰਾਲਵਦਨਾਯ ਚ

ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਿਸਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਮੌਤ ਨੂੰ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਫੜਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਡਰਾਉਣੇ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਨੂੰ, ਡਰਾਉਣੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।

ਅਰੂਪਾਯ ਸੁਰੂਪਾਯ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਾਯ ਤੇ ਨਮਃ ਕਟਙ੍ਕਟਾਯ ਰੁਦ੍ਰਾਯ ਸ੍ਵਾਹਾਕਾਰਾਯ ਵੈ ਨਮਃ

ਰੂਪ ਰਹਿਤ, ਸੋਹਣੇ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਵਾਲੇ, ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ, ਸਵਾਹਾ ਦੇ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।

ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਣਤਦੇਹਾਯ ਸ੍ਵਯਂ ਚ ਪ੍ਰਣਤਾਤ੍ਮਨੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨੀਲਸ਼ਿਖਣ੍ਡਾਯ ਸ਼੍ਰੀਕਣ੍ਠਾਯ ਨਮੋਨਮਃ

ਜਿਸਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸਭ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਆਪ ਵੀ ਆਪਣੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੀਲੇ ਪੰਛੀ ਵਾਲੇ, ਸ਼੍ਰੀਕੰਠ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਨਮਸਕਾਰ।

ਨੀਲਕਣ੍ਠਾਯ ਦੇਵਾਯ ਚਿਤਾਭਸ੍ਮਾਙ੍ਗਧਾਰਿਣੇ ਤ੍ਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਨਾਂ ਰੁਦ੍ਰਾਣਾਂ ਨੀਲਲੋਹਿਤਃ

ਨੀਲੇ ਗਲੇ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ, ਚਿਤਾ ਦੀ ਰਾਖ ਲਗਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ; ਤੂੰ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੈਂ, ਅਤੇ ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨੀਲਾ-ਲਾਲ ਹੈਂ।

ਆਤ੍ਮਾ ਚ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਸਾਂਖ੍ਯੈਃ ਪੁਰੁष ਉਚ੍ਯਤੇ ਪਰ੍ਵਤਾਨਾਂ ਮਹਾਮੇਰੁਰ੍ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਚ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਾਃ

ਤੂੰ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਹੈਂ, ਸੰਖਿਆ ਵੱਲੋਂ ਪੁਰੁਸ਼ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਮਹਾਂਮੇਰੂ, ਤਾਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਹੈਂ।

ऋषੀਣਾਂ ਚ ਵਸਿष੍ਠਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਵਾਸਵਸ੍ ਤਥਾ ਓਙ੍ਕਾਰਃ ਸਰ੍ਵਵੇਦਾਨਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਸਾਮ ਚ ਸਾਮਸੁ

ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵਸੀਸ਼ਠ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਾਸਵ, ਸਾਰੇ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਓਂਕਾਰ, ਅਤੇ ਸਾਮਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਾਮ ਹੈਂ।

ਆਰਣ੍ਯਾਨਾਂ ਪਸ਼ੂਨਾਂ ਚ ਸਿਂਹਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ ਗ੍ਰਾਮ੍ਯਾਣਾਮृषਭਸ਼੍ਚਾਸਿ ਭਗਵਾਂਲ੍ਲੋਕਪੂਜਿਤਃ

ਜੰਗਲ ਦੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਿਚ, ਤੂੰ ਸ਼ੇਰ ਹੈਂ, ਪਰਮਾਤਮਾ; ਪਾਲਤੂਆਂ ਵਿਚ, ਤੂੰ ਬਲਦ ਹੈਂ, ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।

ਸਰ੍ਵਥਾ ਵਰ੍ਤਮਾਨੋ ऽਪਿ ਯੋ ਯੋ ਭਾਵੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਤ੍ਵਾਮੇਵ ਤਤ੍ਰ ਪਸ਼੍ਯਾਮੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਕਥਿਤਂ ਤਥਾ

ਕਿਸੇ ਵੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜੋ ਭਾਵ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਹੋਣਗੇ, ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਸੀ।

ਕਾਮਃ ਕ੍ਰੋਧਸ਼੍ ਚ ਲੋਭਸ਼੍ ਚ ਵਿषਾਦੋ ਮਦ ਏਵ ਚ ਏਤਦ੍ ਇਚ੍ਛਾਮਹੇ ਬੋਦ੍ਧੁਂ ਪ੍ਰਸੀਦ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰ

ਇੱਛਾ, ਗੁੱਸਾ, ਲਾਲਚ, ਉਦਾਸੀ ਅਤੇ ਅਹੰਕਾਰ—ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਸਮਝਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ; ਕਿਰਪਾ ਕਰ, ਪਰਮਾਤਮਾ।

ਮਹਾਸਂਹਰਣੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਤ੍ਵਯਾ ਦੇਵ ਕृਤਾਤ੍ਮਨਾ ਕਰਂ ਲਲਾਟੇ ਸਂਵਿਧ੍ਯ ਵਹ੍ਨਿਰੁਤ੍ਪਾਦਿਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ

ਵੱਡੀ ਪ੍ਰਲੈ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਹੇ ਦੇਵ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਮੱਥੇ ਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਤੋਂ ਅੱਗ ਨਿਕਲ ਆਈ।

ਤੇਨਾਗ੍ਨਿਨਾ ਤਦਾ ਲੋਕਾ ਅਰ੍ਚਿਰ੍ਭਿਃ ਸਰ੍ਵਤੋ ਵृਤਾਃ ਤਸ੍ਮਾਦਗ੍ਨਿਸਮਾ ਹ੍ਯੇਤੇ ਬਹਵੋ ਵਿਕृਤਾਗ੍ਨਯਃ

ਉਸ ਅੱਗ ਨਾਲ, ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਲਪਟਾਂ ਨੇ ਘੇਰ ਲਿਆ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਅੱਗ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਕਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅੱਗਾਂ ਬਣ ਗਈਆਂ।

ਕਾਮਃ ਕ੍ਰੋਧਸ਼੍ ਚ ਲੋਭਸ਼੍ ਚ ਮੋਹੋ ਦਮ੍ਭ ਉਪਦ੍ਰਵਃ ਯਾਨਿ ਚਾਨ੍ਯਾਨਿ ਭੂਤਾਨਿ ਸ੍ਥਾਵਰਾਣਿ ਚਰਾਣਿ ਚ

ਇੱਛਾ, ਗੁੱਸਾ, ਲਾਲਚ, ਭੁਲਾਵਾ, ਦਿਖਾਵਾ, ਮੁਸੀਬਤ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ—

ਦਹ੍ਯਨ੍ਤੇ ਪ੍ਰਾਣਿਨਸ੍ਤੇ ਤੁ ਤ੍ਵਤ੍ਸਮੁਤ੍ਥੇਨ ਵਹ੍ਨਿਨਾ ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਦਹ੍ਯਮਾਨਾਨਾਂ ਤ੍ਰਾਤਾ ਭਵ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰ

ਇਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਤੇਰੇ ਉਤਪੰਨ ਕੀਤੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜਦੇ ਹਨ; ਅਸੀਂ ਵੀ ਸੜ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਸਾਡੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਬਣ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ।

ਤ੍ਵਂ ਚ ਲੋਕਹਿਤਾਰ੍ਥਾਯ ਭੂਤਾਨਿ ਪਰਿषਿਞ੍ਚਸਿ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰ ਮਹਾਭਾਗ ਪ੍ਰਭੋ ਸ਼ੁਭਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਕ

ਤੂੰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਛਿੜਕਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਮਹਾਂਸ਼ਕਤੀ, ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਨਜ਼ਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।

ਆਜ੍ਞਾਪਯ ਵਯਂ ਨਾਥ ਕਰ੍ਤਾਰੋ ਵਚਨਂ ਤਵ ਭੂਤਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰੇषੁ ਰੂਪਕੋਟਿਸ਼ਤੇषੁ ਚ

ਆਸ ਦੇ, ਹੇ ਨਾਥ, ਅਸੀਂ ਤੇਰਾ ਹੁਕਮ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਾਂ। ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਜਾਤੀਆਂ ਅਤੇ ਰੂਪਾਂ ਦੇ ਸੈਂਕੜੇ ਵਿਚ—

ਅਨ੍ਤਂ ਗਨ੍ਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਤਾਃ ਸ੍ਮ ਦੇਵਦੇਵ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ

ਅਸੀਂ ਅੰਤ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।

ਤਤਸ੍ਤੁਤੋष ਭਗਵਾਨ੍ ਅਨੁਗृਹ੍ਯ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ ਸ੍ਤੁਤਿਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ੍ਤੁਤਸ੍ਤੇषਾਮ੍ ਇਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍

ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖੇ।

ਯਃ ਪਠੇਚ੍ਛृਣੁਯਾਦ੍ਵਾਪਿ ਯੁष੍ਮਾਭਿਃ ਕੀਰ੍ਤਿਤਂ ਸ੍ਤਵਮ੍ ਸ਼੍ਰਾਵਯੇਦ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍ਵਿਪ੍ਰੋ ਗਾਣਪਤ੍ਯਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍

ਜੋ ਕੋਈ ਇਹ ਸਤੁਤੀ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵੱਲੋਂ ਗਾਏ ਹੋਏ ਇਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਣਪਤੀ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਵੋ ਹਿਤਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਮੁਨਿਪੁਙ੍ਗਵਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਲਿਙ੍ਗਮਖਿਲਂ ਦੇਵੀ ਪ੍ਰਕृਤਿਰ੍ਮਮ ਦੇਹਜਾ

ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਲਾਭਦਾਇਕ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਗੱਲ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ: ਸਾਰੀ ਮਹਿਲਾ ਸ਼ਕਤੀ, ਦੇਵੀ, ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਜਨਮੀ ਹੈ।

ਪੁਂਲ੍ਲਿਙ੍ਗਂ ਪੁਰੁषੋ ਵਿਪ੍ਰਾ ਮਮ ਦੇਹਸਮੁਦ੍ਭਵਃ ਉਭਾਭ੍ਯਾਮੇਵ ਵੈ ਸृष੍ਟਿਰ੍ ਮਮ ਵਿਪ੍ਰਾ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ

ਪੁਰਸ਼ ਸ਼ਕਤੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਹੈ; ਦੋਹਾਂ ਰੂਪਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਮੇਰੀ ਸਿਰਜਣਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।

ਨ ਨਿਨ੍ਦੇਦ੍ਯਤਿਨਂ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਦਿਗ੍ਵਾਸਸਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ ਬਾਲੋਨ੍ਮਤ੍ਤਵਿਚੇष੍ਟਂ ਤੁ ਮਤ੍ਪਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦਿਨਮ੍

ਇਸ ਲਈ, ਯਤੀ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿਚ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲੇ, ਬੱਚੇ, ਪਾਗਲ, ਜਾਂ ਮੇਰੇ ਭਗਤ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ।

ਯੇ ਹਿ ਮਾਂ ਭਸ੍ਮਨਿਰਤਾ ਭਸ੍ਮਨਾ ਦਗ੍ਧਕਿਲ੍ਬਿषਾਃ ਯਥੋਕ੍ਤਕਾਰਿਣੋ ਦਾਨ੍ਤਾ ਵਿਪ੍ਰਾ ਧ੍ਯਾਨਪਰਾਯਣਾਃ

ਜੋ ਮੇਰੇ ਭਗਤ ਹਨ, ਰਾਖ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਰਾਖ ਨਾਲ ਸੜ ਗਏ, ਜੋ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਦੇ, ਸੰਯਮੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ—