ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਕ੍ਵਚਿਨ੍ਨृਤ੍ਯਤਿ ਸ਼ृਙ੍ਗਾਰਂ ਕ੍ਵਚਿਦ੍ਰੌਤਿ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ ਆਸ਼੍ਰਮੇ ਹ੍ਯਟਤੇ ਭੈਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਯਾਚਤੇ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ

ਕਦੇ ਉਹ ਪ੍ਰੇਮ ਭਾਵ ਨਾਲ ਨੱਚਦਾ, ਕਦੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਗਰਜਦਾ; ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦਾ, ਮੁੜ ਮੁੜ ਭਿੱਖ ਮੰਗਦਾ।

ਮਾਯਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਥਾਰੂਪਾਂ ਦੇਵਸ੍ਤਦ੍ਵਨਮ੍ ਆਗਤਃ ਤਤਸ੍ਤੇ ਮੁਨਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤੁष੍ਟੁਵੁਸ਼੍ ਚ ਸਮਾਹਿਤਾਃ

ਮਾਇਆ ਕਰਕੇ ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਦੇਵ ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਇਆ; ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਮੁਨੀ ਇਕਾਗਰ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਦੇ।

ਅਦ੍ਭਿਰ੍ ਵਿਵਿਧਮਾਲ੍ਯੈਸ਼੍ ਚ ਧੂਪੈਰ੍ਗਨ੍ਧੈਸ੍ਤਥੈਵ ਚ ਸਪਤ੍ਨੀਕਾ ਮਹਾਭਾਗਾਃ ਸਪੁਤ੍ਰਾਃ ਸਪਰਿਚ੍ਛਦਾਃ

ਪਾਣੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਧੂਪ ਤੇ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ, ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਸੇਵਕਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੇ—

ਮੁਨਯਸ੍ਤੇ ਤਥਾ ਵਾਗ੍ਭਿਰ੍ ਈਸ਼੍ਵਰਂ ਚੇਦਮ੍ ਅਬ੍ਰੁਵਨ੍ ਅਜ੍ਞਾਨਾਦ੍ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ ਯਦਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ ਅਨੁष੍ਠਿਤਮ੍

ਉਹ ਮੁਨੀ, ਇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿੰਦੇ: 'ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਜੋ ਕੁਝ ਅਸੀਂ ਅਗਿਆਨ ਵਿਚ ਕਰ ਲਿਆ—'

ਕਰ੍ਮਣਾ ਮਨਸਾ ਵਾਚਾ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਚਰਿਤਾਨਿ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਗੁਹ੍ਯਾਨਿ ਗਹਨਾਨਿ ਚ

'ਕਰਮ, ਮਨ ਜਾਂ ਬੋਲ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਮਾਫ਼ ਕਰ; ਸਾਡੇ ਕਰਤਬ ਵੱਖ-ਵੱਖ, ਗੁਪਤ ਤੇ ਗਹਿਰੇ ਹਨ।'

ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦੀਨਾਂ ਚ ਦੇਵਾਨਾਂ ਦੁਰ੍ਵਿਜ੍ਞੇਯਾਨਿ ਤੇ ਹਰ ਅਗਤਿਂ ਤੇ ਨ ਜਾਨੀਮੋ ਗਤਿਂ ਨੈਵ ਚ ਨੈਵ ਚ

ਹੇ ਹਰਾ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਤੇਰੇ ਰਾਹ ਸਮਝਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ; ਅਸੀਂ ਤੇਰਾ ਆਉਣਾ ਜਾਂ ਜਾਣਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਬਿਲਕੁਲ ਨਹੀਂ।

ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰ ਮਹਾਦੇਵ ਯੋ ऽਸਿ ਸੋ ऽਸਿ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ ਸ੍ਤੁਵਨ੍ਤਿ ਤ੍ਵਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਦੇਵਦੇਵਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍

ਹੇ ਸਭ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮਹਾਂਦੇਵ, ਤੂੰ ਜੋ ਹੈਂ, ਉਹੀ ਹੈਂ—ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ! ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ ਤੇਰੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਹੇ ਮਹਾਂਈਸ਼ਵਰ।

ਨਮੋ ਭਵਾਯ ਭਵ੍ਯਾਯ ਭਾਵਨਾਯੋਦ੍ਭਵਾਯ ਚ ਅਨਨ੍ਤਬਲਵੀਰ੍ਯਾਯ ਭੂਤਾਨਾਂ ਪਤਯੇ ਨਮਃ

ਭਵ ਨੂੰ, ਭਲੇ ਨੂੰ, ਸਭ ਕੁਝ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਅਨੰਤ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।

ਸਂਹਰ੍ਤ੍ਰੇ ਚ ਪਿਸ਼ਙ੍ਗਾਯ ਅਵ੍ਯਯਾਯ ਵ੍ਯਯਾਯ ਚ ਗਙ੍ਗਾਸਲਿਲਧਾਰਾਯ ਆਧਾਰਾਯ ਗੁਣਾਤ੍ਮਨੇ

ਸੰਸਾਰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਨਾਸ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਨਾਸ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਸਹਾਰਾ ਬਣਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।

ਤ੍ਰ੍ਯਂਬਕਾਯ ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਾਯ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਵਰਧਾਰਿਣੇ ਕਨ੍ਦਰ੍ਪਾਯ ਹੁਤਾਸ਼ਾਯ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨੇ

ਤ੍ਰਯੰਬਕ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਫੜਨ ਵਾਲੇ, ਕਾਮ ਦੇਵਤਾ, ਅੱਗ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।

ਸ਼ਙ੍ਕਰਾਯ ਵृषਾਙ੍ਕਾਯ ਗਣਾਨਾਂ ਪਤਯੇ ਨਮਃ ਦਣ੍ਡਹਸ੍ਤਾਯ ਕਾਲਾਯ ਪਾਸ਼ਹਸ੍ਤਾਯ ਵੈ ਨਮਃ

ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ, ਬਲਦ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਡੰਡਾ ਫੜਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਸਮੇਂ ਨੂੰ, ਫੰਨ੍ਹਾ ਫੜਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।

ਵੇਦਮਨ੍ਤ੍ਰਪ੍ਰਧਾਨਾਯ ਸ਼ਤਜਿਹ੍ਵਾਯ ਵੈ ਨਮਃ ਭੂਤਂ ਭਵ੍ਯਂ ਭਵਿष੍ਯਂ ਚ ਸ੍ਥਾਵਰਂ ਜਙ੍ਗਮਂ ਚ ਯਤ੍

ਵੇਦ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸੌ ਜੀਭਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਜੋ ਕੁਝ ਪੁਰਾਣਾ, ਵਰਤਮਾਨ, ਭਵਿੱਖ, ਜੋ ਕੁਝ ਅਡੋਲ ਜਾਂ ਚਲਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹਨ—ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।

ਤਵ ਦੇਹਾਤ੍ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਂ ਦੇਵ ਸਰ੍ਵਮਿਦਂ ਜਗਤ੍ ਪਾਸਿ ਹਂਸਿ ਚ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਪ੍ਰਸੀਦ ਭਗਵਂਸ੍ਤਤਃ

ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ; ਤੂੰ ਇਸ ਨੂੰ ਬਚਾਉਂਦਾ ਅਤੇ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈਂ—ਤੇਰੀ ਮੰਗਲ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਕਿਰਪਾ ਕਰ।

ਅਜ੍ਞਾਨਾਦ੍ਯਦਿ ਵਿਜ੍ਞਾਨਾਦ੍ ਯਤ੍ ਕਿਂਚਿਤ੍ ਕੁਰੁਤੇ ਨਰਃ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਭਗਵਾਨੇਵ ਕੁਰੁਤੇ ਯੋਗਮਾਯਯਾ

ਇਨਸਾਨ ਜੋ ਕੁਝ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਅਗਿਆਨ ਨਾਲ ਜਾਂ ਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ, ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਤੇਰੀ ਯੋਗ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਏਵਂ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਮੁਨਯਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟੈਰਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਭਿਃ ਯਾਚਨ੍ਤ ਤਪਸਾ ਯੁਕ੍ਤਾਃ ਪਸ਼੍ਯਾਮਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਯਥਾਪੁਰਾ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਰੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਤਪ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ: 'ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਵੇਖੀਏ।'

ਤਤੋ ਦੇਵਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਤ੍ਮਾ ਸ੍ਵਮੇਵਾਸ੍ਥਾਯ ਸ਼ਙ੍ਕਰਃ ਰੂਪਂ ਤ੍ਰ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਸਂਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰਦਾਤ੍ਪ੍ਰਭੁਃ

ਫਿਰ ਸ਼ੰਕਰ, ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ, ਆਪਣਾ ਸਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਵੇਖਣ ਲਈ ਦਿਵਿਆ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਿੱਤੀ।

ਲਬ੍ਧਦृष੍ਟ੍ਯਾ ਤਯਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਦੇਵਂ ਤ੍ਰਿਯਂਬਕਮ੍ ਪੁਨਸ੍ਤੁष੍ਟੁਵੁਰੀਸ਼ਾਨਂ ਦੇਵਦਾਰੁਵਨੌਕਸਃ

ਉਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਤ੍ਰਯੰਬਕ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਦਰੂ ਜੰਗਲ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ।

ਨਮੋ ਦਿਗ੍ਵਾਸਸੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕृਤਾਨ੍ਤਾਯ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਿਨੇ ਵਿਕਟਾਯ ਕਰਾਲਾਯ ਕਰਾਲਵਦਨਾਯ ਚ

ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਿਸਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਮੌਤ ਨੂੰ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਫੜਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਡਰਾਉਣੇ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਨੂੰ, ਡਰਾਉਣੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।

ਅਰੂਪਾਯ ਸੁਰੂਪਾਯ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਾਯ ਤੇ ਨਮਃ ਕਟਙ੍ਕਟਾਯ ਰੁਦ੍ਰਾਯ ਸ੍ਵਾਹਾਕਾਰਾਯ ਵੈ ਨਮਃ

ਰੂਪ ਰਹਿਤ, ਸੋਹਣੇ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਵਾਲੇ, ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ, ਸਵਾਹਾ ਦੇ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।

ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਣਤਦੇਹਾਯ ਸ੍ਵਯਂ ਚ ਪ੍ਰਣਤਾਤ੍ਮਨੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨੀਲਸ਼ਿਖਣ੍ਡਾਯ ਸ਼੍ਰੀਕਣ੍ਠਾਯ ਨਮੋਨਮਃ

ਜਿਸਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸਭ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਆਪ ਵੀ ਆਪਣੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੀਲੇ ਪੰਛੀ ਵਾਲੇ, ਸ਼੍ਰੀਕੰਠ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਨਮਸਕਾਰ।

ਨੀਲਕਣ੍ਠਾਯ ਦੇਵਾਯ ਚਿਤਾਭਸ੍ਮਾਙ੍ਗਧਾਰਿਣੇ ਤ੍ਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਨਾਂ ਰੁਦ੍ਰਾਣਾਂ ਨੀਲਲੋਹਿਤਃ

ਨੀਲੇ ਗਲੇ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ, ਚਿਤਾ ਦੀ ਰਾਖ ਲਗਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ; ਤੂੰ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੈਂ, ਅਤੇ ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨੀਲਾ-ਲਾਲ ਹੈਂ।

ਆਤ੍ਮਾ ਚ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਸਾਂਖ੍ਯੈਃ ਪੁਰੁष ਉਚ੍ਯਤੇ ਪਰ੍ਵਤਾਨਾਂ ਮਹਾਮੇਰੁਰ੍ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਚ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਾਃ

ਤੂੰ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਹੈਂ, ਸੰਖਿਆ ਵੱਲੋਂ ਪੁਰੁਸ਼ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਮਹਾਂਮੇਰੂ, ਤਾਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਹੈਂ।

ऋषੀਣਾਂ ਚ ਵਸਿष੍ਠਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਵਾਸਵਸ੍ ਤਥਾ ਓਙ੍ਕਾਰਃ ਸਰ੍ਵਵੇਦਾਨਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਸਾਮ ਚ ਸਾਮਸੁ

ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵਸੀਸ਼ਠ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਾਸਵ, ਸਾਰੇ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਓਂਕਾਰ, ਅਤੇ ਸਾਮਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਾਮ ਹੈਂ।

ਆਰਣ੍ਯਾਨਾਂ ਪਸ਼ੂਨਾਂ ਚ ਸਿਂਹਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ ਗ੍ਰਾਮ੍ਯਾਣਾਮृषਭਸ਼੍ਚਾਸਿ ਭਗਵਾਂਲ੍ਲੋਕਪੂਜਿਤਃ

ਜੰਗਲ ਦੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਿਚ, ਤੂੰ ਸ਼ੇਰ ਹੈਂ, ਪਰਮਾਤਮਾ; ਪਾਲਤੂਆਂ ਵਿਚ, ਤੂੰ ਬਲਦ ਹੈਂ, ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।

ਸਰ੍ਵਥਾ ਵਰ੍ਤਮਾਨੋ ऽਪਿ ਯੋ ਯੋ ਭਾਵੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਤ੍ਵਾਮੇਵ ਤਤ੍ਰ ਪਸ਼੍ਯਾਮੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਕਥਿਤਂ ਤਥਾ

ਕਿਸੇ ਵੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜੋ ਭਾਵ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਹੋਣਗੇ, ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਸੀ।

ਕਾਮਃ ਕ੍ਰੋਧਸ਼੍ ਚ ਲੋਭਸ਼੍ ਚ ਵਿषਾਦੋ ਮਦ ਏਵ ਚ ਏਤਦ੍ ਇਚ੍ਛਾਮਹੇ ਬੋਦ੍ਧੁਂ ਪ੍ਰਸੀਦ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰ

ਇੱਛਾ, ਗੁੱਸਾ, ਲਾਲਚ, ਉਦਾਸੀ ਅਤੇ ਅਹੰਕਾਰ—ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਸਮਝਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ; ਕਿਰਪਾ ਕਰ, ਪਰਮਾਤਮਾ।

ਮਹਾਸਂਹਰਣੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਤ੍ਵਯਾ ਦੇਵ ਕृਤਾਤ੍ਮਨਾ ਕਰਂ ਲਲਾਟੇ ਸਂਵਿਧ੍ਯ ਵਹ੍ਨਿਰੁਤ੍ਪਾਦਿਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ

ਵੱਡੀ ਪ੍ਰਲੈ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਹੇ ਦੇਵ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਮੱਥੇ ਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਤੋਂ ਅੱਗ ਨਿਕਲ ਆਈ।

ਤੇਨਾਗ੍ਨਿਨਾ ਤਦਾ ਲੋਕਾ ਅਰ੍ਚਿਰ੍ਭਿਃ ਸਰ੍ਵਤੋ ਵृਤਾਃ ਤਸ੍ਮਾਦਗ੍ਨਿਸਮਾ ਹ੍ਯੇਤੇ ਬਹਵੋ ਵਿਕृਤਾਗ੍ਨਯਃ

ਉਸ ਅੱਗ ਨਾਲ, ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਲਪਟਾਂ ਨੇ ਘੇਰ ਲਿਆ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਅੱਗ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਕਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅੱਗਾਂ ਬਣ ਗਈਆਂ।

ਕਾਮਃ ਕ੍ਰੋਧਸ਼੍ ਚ ਲੋਭਸ਼੍ ਚ ਮੋਹੋ ਦਮ੍ਭ ਉਪਦ੍ਰਵਃ ਯਾਨਿ ਚਾਨ੍ਯਾਨਿ ਭੂਤਾਨਿ ਸ੍ਥਾਵਰਾਣਿ ਚਰਾਣਿ ਚ

ਇੱਛਾ, ਗੁੱਸਾ, ਲਾਲਚ, ਭੁਲਾਵਾ, ਦਿਖਾਵਾ, ਮੁਸੀਬਤ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ—