ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਯੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸ਼ੂਲਪਾਣਿਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਤ ਤਤੋ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਥ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਦੁਰ੍ਦਰ੍ਸ਼ਮਕृਤਾਤ੍ਮਭਿਃ

ਸਭ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਸ਼ੂਲ ਧਾਰਣ ਵਾਲੇ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਓ; ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਨੂੰ ਦੇਖੋਗੇ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਸ਼ੁੱਧ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਦੇਖਣਾ ਔਖਾ ਹੈ।

ਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਮਜ੍ਞਾਨਮ੍ ਅਧਰ੍ਮਸ਼੍ ਚ ਪ੍ਰਣਸ਼੍ਯਤਿ ਤਤਃ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮਮਿਤੌਜਸਮ੍

ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਸਾਰਾ ਅਗਿਆਨ ਤੇ ਅਧਰਮ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਫਿਰ, ਅਣਗਣ ਜੋਤ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ—

ਸਮ੍ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਾ ਵਨੌਕਾਸ੍ਤੇ ਦੇਵਦਾਰੁਵਨਂ ਤਤਃ ਆਰਾਧਯਿਤੁਮਾਰਬ੍ਧਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਕਥਿਤਂ ਯਥਾ

ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਦੇਵਦਾਰੁ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਕਹੇ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ।

ਸ੍ਥਣ੍ਡਿਲੇषੁ ਵਿਚਿਤ੍ਰੇषੁ ਪਰ੍ਵਤਾਨਾਂ ਗੁਹਾਸੁ ਚ ਨਦੀਨਾਂ ਚ ਵਿਵਿਕ੍ਤੇषੁ ਪੁਲਿਨੇषੁ ਸ਼ੁਭੇषੁ ਚ

ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਸਥਾਨਾਂ 'ਤੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਸੁੰਨਿਆਂ ਤੇ ਪਵਿਤ੍ਰ ਰੇਤ ਦੇ ਟਾਪਿਆਂ 'ਤੇ—

ਸ਼ੈਵਾਲਸ਼ੋਭਨਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ ਕੇਚਿਦਨ੍ਤਰ੍ਜਲੇਸ਼ਯਾਃ ਕੇਚਿਦ੍ਦਰ੍ਭਾਵਕਾਸ਼ਾਸ੍ਤੁ ਪਾਦਾਙ੍ਗੁष੍ਠਾਗ੍ਰਧਿष੍ਠਿਤਾਃ

ਕੁਝ ਥਾਂਵਾਂ ਮੋਹਣੇ ਕਾਈ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਕੁਝ ਥਾਂਵਾਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਪਾਣੀ ਸੀ, ਕੁਝ ਥਾਂਵਾਂ ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਦੀਆਂ ਬੈਠਕਾਂ, ਤੇ ਕੁਝ ਲੋਕ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਅੰਗੂਠਿਆਂ 'ਤੇ ਖੜੇ—

ਦਨ੍ਤੋਲੂਖਲਿਨਸ੍ਤ੍ਵਨ੍ਯੇ ਅਸ਼੍ਮਕੁਟ੍ਟਾਸ੍ ਤਥਾ ਪਰੇ ਸ੍ਥਾਨਵੀਰਾਸਨਾਸ੍ਤ੍ਵਨ੍ਯੇ ਮृਗਚਰ੍ਯਾਰਤਾਃ ਪਰੇ

ਕੁਝ ਲੋਕ ਲੱਕੜ ਦੇ ਓਖਲ 'ਤੇ ਬੈਠੇ, ਹੋਰ ਪੱਥਰਾਂ 'ਤੇ; ਕੁਝ ਸਥਿਰ ਹੀਰਿਆਂ ਵਾਂਗ ਖੜੇ, ਤੇ ਹੋਰ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਣ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ।

ਕਾਲਂ ਨਯਨ੍ਤਿ ਤਪਸਾ ਪੂਜਯਾ ਚ ਮਹਾਧਿਯਃ ਏਵਂ ਸਂਵਤ੍ਸਰੇ ਪੂਰ੍ਣੇ ਵਸਨ੍ਤੇ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤੇ

ਉਹ ਮਹਾਨ ਚਿੱਤ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਤਪ ਤੇ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਸਮਾਂ ਗੁਜ਼ਾਰਦੇ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੱਕ ਪੂਰਾ ਸਾਲ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਬਸੰਤ ਆ ਗਿਆ।

ਤਤਸ੍ਤੇषਾਂ ਪ੍ਰਸਾਦਾਰ੍ਥਂ ਭਕ੍ਤਾਨਾਮ੍ ਅਨੁਕਮ੍ਪਯਾ ਦੇਵਃ ਕृਤਯੁਗੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਗਿਰੌ ਹਿਮਵਤਃ ਸ਼ੁਭੇ

ਫਿਰ, ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸਾਦ ਦੇਣ ਲਈ, ਉਸ ਪਵਿਤ੍ਰ ਹਿਮਾਲਾ ਪਹਾੜ 'ਤੇ, ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਆਇਆ।

ਦੇਵਦਾਰੁਵਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਃ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ ਭਸ੍ਮਪਾਂਸੂਪਦਿਗ੍ਧਾਙ੍ਗੋ ਨਗ੍ਨੋ ਵਿਕृਤਲਕ੍ਸ਼ਣਃ

ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵਦਾਰੁ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਇਆ; ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਭਸਮ ਤੇ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਨੰਗਾ ਤੇ ਅਜੀਬ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਵਾਲਾ।

ਉਲ੍ਮੁਕਵ੍ਯਗ੍ਰਹਸ੍ਤਸ਼੍ ਚ ਰਕ੍ਤਪਿਙ੍ਗਲਲੋਚਨਃ ਕ੍ਵਚਿਚ੍ਚ ਹਸਤੇ ਰੌਦ੍ਰਂ ਕ੍ਵਚਿਦ੍ਗਾਯਤਿ ਵਿਸ੍ਮਿਤਃ

ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਜਲਦੀ ਹੋਈ ਅੱਗ ਸੀ, ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਤੇ ਪੀਲੀਆਂ; ਕਦੇ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਹੱਸਦਾ, ਕਦੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਗਾਉਂਦਾ।

ਕ੍ਵਚਿਨ੍ਨृਤ੍ਯਤਿ ਸ਼ृਙ੍ਗਾਰਂ ਕ੍ਵਚਿਦ੍ਰੌਤਿ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ ਆਸ਼੍ਰਮੇ ਹ੍ਯਟਤੇ ਭੈਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਯਾਚਤੇ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ

ਕਦੇ ਉਹ ਪ੍ਰੇਮ ਭਾਵ ਨਾਲ ਨੱਚਦਾ, ਕਦੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਗਰਜਦਾ; ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦਾ, ਮੁੜ ਮੁੜ ਭਿੱਖ ਮੰਗਦਾ।

ਮਾਯਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਥਾਰੂਪਾਂ ਦੇਵਸ੍ਤਦ੍ਵਨਮ੍ ਆਗਤਃ ਤਤਸ੍ਤੇ ਮੁਨਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤੁष੍ਟੁਵੁਸ਼੍ ਚ ਸਮਾਹਿਤਾਃ

ਮਾਇਆ ਕਰਕੇ ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਦੇਵ ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਇਆ; ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਮੁਨੀ ਇਕਾਗਰ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਦੇ।

ਅਦ੍ਭਿਰ੍ ਵਿਵਿਧਮਾਲ੍ਯੈਸ਼੍ ਚ ਧੂਪੈਰ੍ਗਨ੍ਧੈਸ੍ਤਥੈਵ ਚ ਸਪਤ੍ਨੀਕਾ ਮਹਾਭਾਗਾਃ ਸਪੁਤ੍ਰਾਃ ਸਪਰਿਚ੍ਛਦਾਃ

ਪਾਣੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਧੂਪ ਤੇ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ, ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਸੇਵਕਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੇ—

ਮੁਨਯਸ੍ਤੇ ਤਥਾ ਵਾਗ੍ਭਿਰ੍ ਈਸ਼੍ਵਰਂ ਚੇਦਮ੍ ਅਬ੍ਰੁਵਨ੍ ਅਜ੍ਞਾਨਾਦ੍ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ ਯਦਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ ਅਨੁष੍ਠਿਤਮ੍

ਉਹ ਮੁਨੀ, ਇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿੰਦੇ: 'ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਜੋ ਕੁਝ ਅਸੀਂ ਅਗਿਆਨ ਵਿਚ ਕਰ ਲਿਆ—'

ਕਰ੍ਮਣਾ ਮਨਸਾ ਵਾਚਾ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਚਰਿਤਾਨਿ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਗੁਹ੍ਯਾਨਿ ਗਹਨਾਨਿ ਚ

'ਕਰਮ, ਮਨ ਜਾਂ ਬੋਲ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਮਾਫ਼ ਕਰ; ਸਾਡੇ ਕਰਤਬ ਵੱਖ-ਵੱਖ, ਗੁਪਤ ਤੇ ਗਹਿਰੇ ਹਨ।'

ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦੀਨਾਂ ਚ ਦੇਵਾਨਾਂ ਦੁਰ੍ਵਿਜ੍ਞੇਯਾਨਿ ਤੇ ਹਰ ਅਗਤਿਂ ਤੇ ਨ ਜਾਨੀਮੋ ਗਤਿਂ ਨੈਵ ਚ ਨੈਵ ਚ

ਹੇ ਹਰਾ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਤੇਰੇ ਰਾਹ ਸਮਝਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ; ਅਸੀਂ ਤੇਰਾ ਆਉਣਾ ਜਾਂ ਜਾਣਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਬਿਲਕੁਲ ਨਹੀਂ।

ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰ ਮਹਾਦੇਵ ਯੋ ऽਸਿ ਸੋ ऽਸਿ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ ਸ੍ਤੁਵਨ੍ਤਿ ਤ੍ਵਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਦੇਵਦੇਵਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍

ਹੇ ਸਭ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮਹਾਂਦੇਵ, ਤੂੰ ਜੋ ਹੈਂ, ਉਹੀ ਹੈਂ—ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ! ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ ਤੇਰੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਹੇ ਮਹਾਂਈਸ਼ਵਰ।

ਨਮੋ ਭਵਾਯ ਭਵ੍ਯਾਯ ਭਾਵਨਾਯੋਦ੍ਭਵਾਯ ਚ ਅਨਨ੍ਤਬਲਵੀਰ੍ਯਾਯ ਭੂਤਾਨਾਂ ਪਤਯੇ ਨਮਃ

ਭਵ ਨੂੰ, ਭਲੇ ਨੂੰ, ਸਭ ਕੁਝ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਅਨੰਤ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।

ਸਂਹਰ੍ਤ੍ਰੇ ਚ ਪਿਸ਼ਙ੍ਗਾਯ ਅਵ੍ਯਯਾਯ ਵ੍ਯਯਾਯ ਚ ਗਙ੍ਗਾਸਲਿਲਧਾਰਾਯ ਆਧਾਰਾਯ ਗੁਣਾਤ੍ਮਨੇ

ਸੰਸਾਰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਨਾਸ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਨਾਸ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਸਹਾਰਾ ਬਣਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।

ਤ੍ਰ੍ਯਂਬਕਾਯ ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਾਯ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਵਰਧਾਰਿਣੇ ਕਨ੍ਦਰ੍ਪਾਯ ਹੁਤਾਸ਼ਾਯ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨੇ

ਤ੍ਰਯੰਬਕ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਫੜਨ ਵਾਲੇ, ਕਾਮ ਦੇਵਤਾ, ਅੱਗ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।

ਸ਼ਙ੍ਕਰਾਯ ਵृषਾਙ੍ਕਾਯ ਗਣਾਨਾਂ ਪਤਯੇ ਨਮਃ ਦਣ੍ਡਹਸ੍ਤਾਯ ਕਾਲਾਯ ਪਾਸ਼ਹਸ੍ਤਾਯ ਵੈ ਨਮਃ

ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ, ਬਲਦ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਡੰਡਾ ਫੜਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਸਮੇਂ ਨੂੰ, ਫੰਨ੍ਹਾ ਫੜਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।

ਵੇਦਮਨ੍ਤ੍ਰਪ੍ਰਧਾਨਾਯ ਸ਼ਤਜਿਹ੍ਵਾਯ ਵੈ ਨਮਃ ਭੂਤਂ ਭਵ੍ਯਂ ਭਵਿष੍ਯਂ ਚ ਸ੍ਥਾਵਰਂ ਜਙ੍ਗਮਂ ਚ ਯਤ੍

ਵੇਦ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸੌ ਜੀਭਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਜੋ ਕੁਝ ਪੁਰਾਣਾ, ਵਰਤਮਾਨ, ਭਵਿੱਖ, ਜੋ ਕੁਝ ਅਡੋਲ ਜਾਂ ਚਲਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹਨ—ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।

ਤਵ ਦੇਹਾਤ੍ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਂ ਦੇਵ ਸਰ੍ਵਮਿਦਂ ਜਗਤ੍ ਪਾਸਿ ਹਂਸਿ ਚ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਪ੍ਰਸੀਦ ਭਗਵਂਸ੍ਤਤਃ

ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ; ਤੂੰ ਇਸ ਨੂੰ ਬਚਾਉਂਦਾ ਅਤੇ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈਂ—ਤੇਰੀ ਮੰਗਲ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਕਿਰਪਾ ਕਰ।

ਅਜ੍ਞਾਨਾਦ੍ਯਦਿ ਵਿਜ੍ਞਾਨਾਦ੍ ਯਤ੍ ਕਿਂਚਿਤ੍ ਕੁਰੁਤੇ ਨਰਃ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਭਗਵਾਨੇਵ ਕੁਰੁਤੇ ਯੋਗਮਾਯਯਾ

ਇਨਸਾਨ ਜੋ ਕੁਝ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਅਗਿਆਨ ਨਾਲ ਜਾਂ ਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ, ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਤੇਰੀ ਯੋਗ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਏਵਂ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਮੁਨਯਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟੈਰਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਭਿਃ ਯਾਚਨ੍ਤ ਤਪਸਾ ਯੁਕ੍ਤਾਃ ਪਸ਼੍ਯਾਮਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਯਥਾਪੁਰਾ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਰੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਤਪ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ: 'ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਵੇਖੀਏ।'

ਤਤੋ ਦੇਵਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਤ੍ਮਾ ਸ੍ਵਮੇਵਾਸ੍ਥਾਯ ਸ਼ਙ੍ਕਰਃ ਰੂਪਂ ਤ੍ਰ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਸਂਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰਦਾਤ੍ਪ੍ਰਭੁਃ

ਫਿਰ ਸ਼ੰਕਰ, ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ, ਆਪਣਾ ਸਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਵੇਖਣ ਲਈ ਦਿਵਿਆ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਿੱਤੀ।

ਲਬ੍ਧਦृष੍ਟ੍ਯਾ ਤਯਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਦੇਵਂ ਤ੍ਰਿਯਂਬਕਮ੍ ਪੁਨਸ੍ਤੁष੍ਟੁਵੁਰੀਸ਼ਾਨਂ ਦੇਵਦਾਰੁਵਨੌਕਸਃ

ਉਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਤ੍ਰਯੰਬਕ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਦਰੂ ਜੰਗਲ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ।

ਨਮੋ ਦਿਗ੍ਵਾਸਸੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕृਤਾਨ੍ਤਾਯ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਿਨੇ ਵਿਕਟਾਯ ਕਰਾਲਾਯ ਕਰਾਲਵਦਨਾਯ ਚ

ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਿਸਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਮੌਤ ਨੂੰ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਫੜਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਡਰਾਉਣੇ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਨੂੰ, ਡਰਾਉਣੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।

ਅਰੂਪਾਯ ਸੁਰੂਪਾਯ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਾਯ ਤੇ ਨਮਃ ਕਟਙ੍ਕਟਾਯ ਰੁਦ੍ਰਾਯ ਸ੍ਵਾਹਾਕਾਰਾਯ ਵੈ ਨਮਃ

ਰੂਪ ਰਹਿਤ, ਸੋਹਣੇ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਵਾਲੇ, ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ, ਸਵਾਹਾ ਦੇ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।