ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਯਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤਿ ਤਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਯੋਗੇਨ ਤੁ ਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਧਿ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਮ੍ ਈਸ਼ਾਨਂ ਪ੍ਰਭੁਮਵ੍ਯਯਮ੍

ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਨ ਯੋਗ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਹੀ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਈਸ਼ਾਨ, ਅਟੱਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਆਰਾਧਯਨ੍ਤਿ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਜਿਤਕ੍ਰੋਧਾ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਃ ਲਿਙ੍ਗਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਯੁਤਮ੍

ਉਹ ਵੱਡੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ 'ਤੇ ਜਿੱਤ ਪਾ ਲਈ ਹੈ, ਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸ਼ੁਭ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ।

ਅਙ੍ਗੁष੍ਠਮਾਤ੍ਰਂ ਸੁਸ਼ੁਭਂ ਸੁਵृਤ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਸਂਮਤਮ੍ ਸਮਨਾਭਂ ਤਥਾष੍ਟਾਸ੍ਰਂ षੋਡਸ਼ਾਸ੍ਰਮ੍ ਅਥਾਪਿ ਵਾ

ਉਹ ਲਿੰਗ ਅੰਗੂਠੇ ਜਿੰਨਾ ਸੁੰਦਰ, ਗੋਲ ਅਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ; ਪਿੰਡਿਕਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਕਾਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ, ਅਠ ਪਾਸੇ ਜਾਂ ਸੋਲਾਂ ਪਾਸੇ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ।

ਸੁਵृਤ੍ਤਂ ਮਣ੍ਡਲਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਕਾਮਫਲਪ੍ਰਦਮ੍ ਵੇਦਿਕਾ ਦ੍ਵਿਗੁਣਾ ਤਸ੍ਯ ਸਮਾ ਵਾ ਸਰ੍ਵਸਂਮਤਾ

ਪਿੰਡਿਕਾ ਗੋਲ, ਚੰਗੀ ਬਣੀ ਹੋਈ, ਦਿਵਿਆ ਅਤੇ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ; ਉਸ ਦਾ ਆਧਾਰ ਦੋ ਗੁਣਾ ਜਾਂ ਬਰਾਬਰ ਹੋਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਸਭ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।

ਗੋਮੁਖੀ ਚ ਤ੍ਰਿਭਾਗੈਕਾ ਵੇਦ੍ਯਾ ਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਯੁਤਾ ਪਟ੍ਟਿਕਾ ਚ ਸਮਨ੍ਤਾਦ੍ਵੈ ਯਵਮਾਤ੍ਰਾ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ

ਪਿੰਡਿਕਾ ਗੋਮੁਖੀ ਆਕਾਰ ਦੀ, ਤਿੰਨ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ, ਸ਼ੁਭ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ; ਅਤੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਪੱਟੀ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਜੌ ਦੇ ਦਾਣੇ ਜਿੰਨੀ ਚੌੜੀ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਦਵਿਜ।

ਸੌਵਰ੍ਣਂ ਰਾਜਤਂ ਸ਼ੈਲਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਾਮ੍ਰਮਯਂ ਤਥਾ ਵੇਦਿਕਾਯਾਸ਼੍ ਚ ਵਿਸ੍ਤਾਰਂ ਤ੍ਰਿਗੁਣਂ ਵੈ ਸਮਨ੍ਤਤਃ

ਉਹ ਸੋਨੇ, ਚਾਂਦੀ, ਪੱਥਰ ਜਾਂ ਤਾਮੇ ਦੀ ਬਣੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ; ਪਿੰਡਿਕਾ ਦੀ ਚੌੜਾਈ ਹਰ ਪਾਸੇ ਉਸ ਦੇ ਆਕਾਰ ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾ ਹੋਵੇ।

ਵਰ੍ਤੁਲਂ ਚਤੁਰਸ੍ਰਂ ਵਾ षਡਸ੍ਰਂ ਵਾ ਤ੍ਰਿਰਸ੍ਰਕਮ੍ ਸਮਨ੍ਤਾਨ੍ਨਿਰ੍ਵ੍ਰਣਂ ਸ਼ੁਭ੍ਰਂ ਲਕ੍ਸ਼ਣੈਸ੍ਤਤ੍ ਸੁਲਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍

ਉਹ ਗੋਲ, ਚੌਕੋਣੀ, ਛੇ ਪਾਸੇ ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਪਾਸੇ ਵਾਲੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਨਿਰਦੋਸ਼, ਚਮਕਦਾਰ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਨਾਲ ਸਪਸ਼ਟ ਹੋਵੇ।

ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਪ੍ਯ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਪੂਜਾਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਯੁਤਮ੍ ਕਲਸ਼ਂ ਸ੍ਥਾਪਯੇਤ੍ਤਸ੍ਯ ਵੇਦਿਮਧ੍ਯੇ ਤਥਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ

ਜਿਵੇਂ ਰੀਤ ਰਵਾਜ ਹੈ, ਪੂਜਾ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਕਲਸ਼ ਵੇਦੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਰੱਖੋ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ।

ਸਹਿਰਣ੍ਯਂ ਸਬੀਜਂ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਭਿਸ਼੍ ਚਾਭਿਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤਮ੍ ਸੇਚਯੇਚ੍ਚ ਤਤੋ ਲਿਙ੍ਗਂ ਪਵਿਤ੍ਰੈਃ ਪਞ੍ਚਭਿਃ ਸ਼ੁਭੈਃ

ਉਸ ਕਲਸ਼ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਬੀਜਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਪੰਜ ਪਵਿਤ੍ਰ ਤੇ ਸੁਭਾਅਤ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਪੂਜਯੇਚ੍ਚ ਯਥਾਲਾਭਂ ਤਤਃ ਸਿਦ੍ਧਿਮਵਾਪ੍ਸ੍ਯਥ ਸਮਾਹਿਤਾਃ ਪੂਜਯਧ੍ਵਂ ਸਪੁਤ੍ਰਾਃ ਸਹ ਬਨ੍ਧੁਭਿਃ

ਜੋ ਤੁਹਾਡੀ ਸਮਰਥਾ ਹੈ, ਉਸ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰੋ; ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਸਫਲਤਾ ਪਾਓਗੇ। ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗਰ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰੋ।

ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਯੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸ਼ੂਲਪਾਣਿਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਤ ਤਤੋ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਥ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਦੁਰ੍ਦਰ੍ਸ਼ਮਕृਤਾਤ੍ਮਭਿਃ

ਸਭ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਸ਼ੂਲ ਧਾਰਣ ਵਾਲੇ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਓ; ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਨੂੰ ਦੇਖੋਗੇ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਸ਼ੁੱਧ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਦੇਖਣਾ ਔਖਾ ਹੈ।

ਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਮਜ੍ਞਾਨਮ੍ ਅਧਰ੍ਮਸ਼੍ ਚ ਪ੍ਰਣਸ਼੍ਯਤਿ ਤਤਃ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮਮਿਤੌਜਸਮ੍

ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਸਾਰਾ ਅਗਿਆਨ ਤੇ ਅਧਰਮ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਫਿਰ, ਅਣਗਣ ਜੋਤ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ—

ਸਮ੍ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਾ ਵਨੌਕਾਸ੍ਤੇ ਦੇਵਦਾਰੁਵਨਂ ਤਤਃ ਆਰਾਧਯਿਤੁਮਾਰਬ੍ਧਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਕਥਿਤਂ ਯਥਾ

ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਦੇਵਦਾਰੁ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਕਹੇ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ।

ਸ੍ਥਣ੍ਡਿਲੇषੁ ਵਿਚਿਤ੍ਰੇषੁ ਪਰ੍ਵਤਾਨਾਂ ਗੁਹਾਸੁ ਚ ਨਦੀਨਾਂ ਚ ਵਿਵਿਕ੍ਤੇषੁ ਪੁਲਿਨੇषੁ ਸ਼ੁਭੇषੁ ਚ

ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਸਥਾਨਾਂ 'ਤੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਸੁੰਨਿਆਂ ਤੇ ਪਵਿਤ੍ਰ ਰੇਤ ਦੇ ਟਾਪਿਆਂ 'ਤੇ—

ਸ਼ੈਵਾਲਸ਼ੋਭਨਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ ਕੇਚਿਦਨ੍ਤਰ੍ਜਲੇਸ਼ਯਾਃ ਕੇਚਿਦ੍ਦਰ੍ਭਾਵਕਾਸ਼ਾਸ੍ਤੁ ਪਾਦਾਙ੍ਗੁष੍ਠਾਗ੍ਰਧਿष੍ਠਿਤਾਃ

ਕੁਝ ਥਾਂਵਾਂ ਮੋਹਣੇ ਕਾਈ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਕੁਝ ਥਾਂਵਾਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਪਾਣੀ ਸੀ, ਕੁਝ ਥਾਂਵਾਂ ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਦੀਆਂ ਬੈਠਕਾਂ, ਤੇ ਕੁਝ ਲੋਕ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਅੰਗੂਠਿਆਂ 'ਤੇ ਖੜੇ—

ਦਨ੍ਤੋਲੂਖਲਿਨਸ੍ਤ੍ਵਨ੍ਯੇ ਅਸ਼੍ਮਕੁਟ੍ਟਾਸ੍ ਤਥਾ ਪਰੇ ਸ੍ਥਾਨਵੀਰਾਸਨਾਸ੍ਤ੍ਵਨ੍ਯੇ ਮृਗਚਰ੍ਯਾਰਤਾਃ ਪਰੇ

ਕੁਝ ਲੋਕ ਲੱਕੜ ਦੇ ਓਖਲ 'ਤੇ ਬੈਠੇ, ਹੋਰ ਪੱਥਰਾਂ 'ਤੇ; ਕੁਝ ਸਥਿਰ ਹੀਰਿਆਂ ਵਾਂਗ ਖੜੇ, ਤੇ ਹੋਰ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਣ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ।

ਕਾਲਂ ਨਯਨ੍ਤਿ ਤਪਸਾ ਪੂਜਯਾ ਚ ਮਹਾਧਿਯਃ ਏਵਂ ਸਂਵਤ੍ਸਰੇ ਪੂਰ੍ਣੇ ਵਸਨ੍ਤੇ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤੇ

ਉਹ ਮਹਾਨ ਚਿੱਤ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਤਪ ਤੇ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਸਮਾਂ ਗੁਜ਼ਾਰਦੇ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੱਕ ਪੂਰਾ ਸਾਲ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਬਸੰਤ ਆ ਗਿਆ।

ਤਤਸ੍ਤੇषਾਂ ਪ੍ਰਸਾਦਾਰ੍ਥਂ ਭਕ੍ਤਾਨਾਮ੍ ਅਨੁਕਮ੍ਪਯਾ ਦੇਵਃ ਕृਤਯੁਗੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਗਿਰੌ ਹਿਮਵਤਃ ਸ਼ੁਭੇ

ਫਿਰ, ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸਾਦ ਦੇਣ ਲਈ, ਉਸ ਪਵਿਤ੍ਰ ਹਿਮਾਲਾ ਪਹਾੜ 'ਤੇ, ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਆਇਆ।

ਦੇਵਦਾਰੁਵਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਃ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ ਭਸ੍ਮਪਾਂਸੂਪਦਿਗ੍ਧਾਙ੍ਗੋ ਨਗ੍ਨੋ ਵਿਕृਤਲਕ੍ਸ਼ਣਃ

ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵਦਾਰੁ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਇਆ; ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਭਸਮ ਤੇ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਨੰਗਾ ਤੇ ਅਜੀਬ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਵਾਲਾ।

ਉਲ੍ਮੁਕਵ੍ਯਗ੍ਰਹਸ੍ਤਸ਼੍ ਚ ਰਕ੍ਤਪਿਙ੍ਗਲਲੋਚਨਃ ਕ੍ਵਚਿਚ੍ਚ ਹਸਤੇ ਰੌਦ੍ਰਂ ਕ੍ਵਚਿਦ੍ਗਾਯਤਿ ਵਿਸ੍ਮਿਤਃ

ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਜਲਦੀ ਹੋਈ ਅੱਗ ਸੀ, ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਤੇ ਪੀਲੀਆਂ; ਕਦੇ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਹੱਸਦਾ, ਕਦੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਗਾਉਂਦਾ।

ਕ੍ਵਚਿਨ੍ਨृਤ੍ਯਤਿ ਸ਼ृਙ੍ਗਾਰਂ ਕ੍ਵਚਿਦ੍ਰੌਤਿ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ ਆਸ਼੍ਰਮੇ ਹ੍ਯਟਤੇ ਭੈਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਯਾਚਤੇ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ

ਕਦੇ ਉਹ ਪ੍ਰੇਮ ਭਾਵ ਨਾਲ ਨੱਚਦਾ, ਕਦੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਗਰਜਦਾ; ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦਾ, ਮੁੜ ਮੁੜ ਭਿੱਖ ਮੰਗਦਾ।

ਮਾਯਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਥਾਰੂਪਾਂ ਦੇਵਸ੍ਤਦ੍ਵਨਮ੍ ਆਗਤਃ ਤਤਸ੍ਤੇ ਮੁਨਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤੁष੍ਟੁਵੁਸ਼੍ ਚ ਸਮਾਹਿਤਾਃ

ਮਾਇਆ ਕਰਕੇ ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਦੇਵ ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਇਆ; ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਮੁਨੀ ਇਕਾਗਰ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਦੇ।

ਅਦ੍ਭਿਰ੍ ਵਿਵਿਧਮਾਲ੍ਯੈਸ਼੍ ਚ ਧੂਪੈਰ੍ਗਨ੍ਧੈਸ੍ਤਥੈਵ ਚ ਸਪਤ੍ਨੀਕਾ ਮਹਾਭਾਗਾਃ ਸਪੁਤ੍ਰਾਃ ਸਪਰਿਚ੍ਛਦਾਃ

ਪਾਣੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਧੂਪ ਤੇ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ, ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਸੇਵਕਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੇ—

ਮੁਨਯਸ੍ਤੇ ਤਥਾ ਵਾਗ੍ਭਿਰ੍ ਈਸ਼੍ਵਰਂ ਚੇਦਮ੍ ਅਬ੍ਰੁਵਨ੍ ਅਜ੍ਞਾਨਾਦ੍ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ ਯਦਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ ਅਨੁष੍ਠਿਤਮ੍

ਉਹ ਮੁਨੀ, ਇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿੰਦੇ: 'ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਜੋ ਕੁਝ ਅਸੀਂ ਅਗਿਆਨ ਵਿਚ ਕਰ ਲਿਆ—'

ਕਰ੍ਮਣਾ ਮਨਸਾ ਵਾਚਾ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਚਰਿਤਾਨਿ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਗੁਹ੍ਯਾਨਿ ਗਹਨਾਨਿ ਚ

'ਕਰਮ, ਮਨ ਜਾਂ ਬੋਲ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਮਾਫ਼ ਕਰ; ਸਾਡੇ ਕਰਤਬ ਵੱਖ-ਵੱਖ, ਗੁਪਤ ਤੇ ਗਹਿਰੇ ਹਨ।'

ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦੀਨਾਂ ਚ ਦੇਵਾਨਾਂ ਦੁਰ੍ਵਿਜ੍ਞੇਯਾਨਿ ਤੇ ਹਰ ਅਗਤਿਂ ਤੇ ਨ ਜਾਨੀਮੋ ਗਤਿਂ ਨੈਵ ਚ ਨੈਵ ਚ

ਹੇ ਹਰਾ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਤੇਰੇ ਰਾਹ ਸਮਝਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ; ਅਸੀਂ ਤੇਰਾ ਆਉਣਾ ਜਾਂ ਜਾਣਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਬਿਲਕੁਲ ਨਹੀਂ।

ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰ ਮਹਾਦੇਵ ਯੋ ऽਸਿ ਸੋ ऽਸਿ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ ਸ੍ਤੁਵਨ੍ਤਿ ਤ੍ਵਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਦੇਵਦੇਵਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍

ਹੇ ਸਭ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮਹਾਂਦੇਵ, ਤੂੰ ਜੋ ਹੈਂ, ਉਹੀ ਹੈਂ—ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ! ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ ਤੇਰੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਹੇ ਮਹਾਂਈਸ਼ਵਰ।

ਨਮੋ ਭਵਾਯ ਭਵ੍ਯਾਯ ਭਾਵਨਾਯੋਦ੍ਭਵਾਯ ਚ ਅਨਨ੍ਤਬਲਵੀਰ੍ਯਾਯ ਭੂਤਾਨਾਂ ਪਤਯੇ ਨਮਃ

ਭਵ ਨੂੰ, ਭਲੇ ਨੂੰ, ਸਭ ਕੁਝ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਅਨੰਤ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।

ਸਂਹਰ੍ਤ੍ਰੇ ਚ ਪਿਸ਼ਙ੍ਗਾਯ ਅਵ੍ਯਯਾਯ ਵ੍ਯਯਾਯ ਚ ਗਙ੍ਗਾਸਲਿਲਧਾਰਾਯ ਆਧਾਰਾਯ ਗੁਣਾਤ੍ਮਨੇ

ਸੰਸਾਰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਨਾਸ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਨਾਸ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਸਹਾਰਾ ਬਣਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।