ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਕ੍ਵ ਸ਼ਰ੍ਵਸ੍ਤਵ ਭਕ੍ਤਿਸ਼੍ ਚ ਕ੍ਵ ਪੂਜਾ ਪੂਜਯਾ ਫਲਮ੍ ਕ੍ਵ ਚਾਹਂ ਕ੍ਵ ਚ ਮੇ ਭੀਤਿਃ ਸ਼੍ਵੇਤ ਬਦ੍ਧੋ ऽਸਿ ਵੈ ਮਯਾ

ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ, ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ, ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਦਾ ਫਲ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਮੈਂ ਕਿੱਥੇ ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਡਰ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਸ਼੍ਵੇਤ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ।

ਲਿਙ੍ਗੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ ਸ਼੍ਵੇਤ ਤਵ ਰੁਦ੍ਰੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ ਨਿਸ਼੍ਚੇष੍ਟੋ ऽਸੌ ਮਹਾਦੇਵਃ ਕਥਂ ਪੂਜ੍ਯੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ

ਇਸ ਲਿੰਗ ਵਿਚ, ਹੇ ਚਿੱਟੇ, ਤੇਰਾ ਰੁਦ੍ਰ, ਵੱਡਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਉਹ ਅਡੋਲ ਮਹਾਦੇਵ — ਵੱਡਾ ਪ੍ਰਭੂ ਕਿਵੇਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਵੇ?

ਤਤਃ ਸਦਾਸ਼ਿਵਃ ਸ੍ਵਯਂ ਦ੍ਵਿਜਂ ਨਿਹਨ੍ਤੁਮਾਗਤਮ੍ ਨਿਹਨ੍ਤੁਮਨ੍ਤਕਂ ਸ੍ਮਯਨ੍ ਸ੍ਮਰਾਰਿਯਜ੍ਞਹਾ ਹਰਃ

ਫਿਰ ਸਦਾ-ਸ਼ਿਵ ਖੁਦ, ਹੱਸਦਿਆਂ, ਉਸ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲਏ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਆਇਆ ਜੋ ਮਾਰਣ ਆਇਆ ਸੀ; ਮੌਤ ਨੂੰ ਮਾਰਣ, ਕਾਮ ਦੇ ਵੈਰੀ, ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਹਰਾ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਆਇਆ।

ਤ੍ਵਰਨ੍ ਵਿਨਿਰ੍ਗਤਃ ਪਰਃ ਸ਼ਿਵਃ ਸ੍ਵਯਂ ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਃ ਤ੍ਰਿਯਂਬਕੋ ऽਮ੍ਬਯਾ ਸਮਂ ਸਨਨ੍ਦਿਨਾ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰੈਃ

ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸ਼ਿਵ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਤ੍ਰਯੰਬਕ, ਤੇ ਅੰਬਿਕਾ, ਨੰਦਿਨ ਤੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜਾਂ ਨਾਲ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਖੁਦ ਨਿਕਲ ਆਇਆ।

ਸਸਰ੍ਜ ਜੀਵਿਤਂ ਕ੍ਸ਼ਣਾਦ੍ ਭਵਂ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵੈ ਭਯਾਤ੍ ਪਪਾਤ ਚਾਸ਼ੁ ਵੈ ਬਲੀ ਮੁਨੇਸ੍ਤੁ ਸਂਨਿਧੌ ਦ੍ਵਿਜਾਃ

ਉਸ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਜੀਵਨ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ, ਭਵ ਨੂੰ ਡਰ ਕਰਕੇ ਵੇਖਿਆ; ਤੇ ਵੱਡਾ ਸ਼ਖ਼ਸ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮੁਨੀ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲਏ।

ਨਨਾਦ ਚੋਰ੍ਧ੍ਵਮੁਚ੍ਚਧੀਰ੍ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚਾਨ੍ਤਕਾਨ੍ਤਕਮ੍ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਵੈ ਮृਤਂ ਭਵਸ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰਪੁਙ੍ਗਵਾਃ

ਉਸ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੂੰਜਿਆ ਤੇ, ਮੌਤ ਦੇ ਅੰਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਭਵ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।

ਵਿਨੇਦੁਰੁਚ੍ਚਮੀਸ਼੍ਵਰਾਃ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਾ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਪ੍ਰਣੇਮੁਰਂਬਿਕਾਮੁਮਾਂ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਾਸ੍ਤੁ ਹਰ੍षਿਤਾਃ

ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਵੱਡੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਰੋਏ; ਉਹ ਅੰਬਿਕਾ ਤੇ ਉਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਮੁਨੀ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ।

ਸਸਰ੍ਜੁਰ੍ ਅਸ੍ਯ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਵੈ ਮੁਨੇਰ੍ਭਵਸ੍ਯ ਖੇਚਰਾਃ ਸੁਸ਼ੋਭਨਂ ਸੁਸ਼ੀਤਲਂ ਸੁਪੁष੍ਪਵਰ੍षਮਂਬਰਾਤ੍

ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਭਵ ਮੁਨੀ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਸੁੰਦਰ, ਠੰਢੇ ਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ।

ਅਹੋ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚਾਨ੍ਤਕਂ ਮृਤਂ ਤਦਾ ਸੁਵਿਸ੍ਮਿਤਃ ਸ਼ਿਲਾਸ਼ਨਾਤ੍ਮਜੋ ऽਵ੍ਯਯਂ ਸ਼ਿਵਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ਼ਙ੍ਕਰਮ੍

ਮੌਤ ਨੂੰ ਮਰਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਅਟੱਲ ਸ਼ਿਵ, ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।

ਉਵਾਚ ਬਾਲਧੀਰ੍ਮृਤਃ ਪ੍ਰਸੀਦ ਚੇਤਿ ਵੈ ਮੁਨੇਃ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰ-ਸ੍ਯ ਚਾਨੁਗੋ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਃ

ਬਚਪਨ ਵਾਲੀ ਸੋਚ ਨਾਲ, ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ ਨੇ, 'ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ,' ਮੁਨੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਸੇਵਕ ਗਣਪਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।

ਤਤੋ ਵਿਵੇਸ਼ ਭਗਵਾਨ੍ ਅਨੁਗृਹ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਮ੍ ਕ੍ਸ਼ਣਾਦ੍ਗੂਢਸ਼ਰੀਰਂ ਹਿ ਧ੍ਵਸ੍ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਨ੍ਤਕਂ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍

ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਨੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲਏ ਨੂੰ ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਵਿਚ ਪਰਵੈਸ਼ ਕੀਤਾ; ਮੌਤ ਦੇ ਨਸ਼ਟ ਤੇ ਲੁਕਵੇਂ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮृਤ੍ਯੁਞ੍ਜਯਂ ਚੈਵ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਮ੍ਪੂਜਯੇ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਮੁਕ੍ਤਿਦਂ ਭੁਕ੍ਤਿਦਂ ਚੈਵ ਸਰ੍ਵੇषਾਮਪਿ ਸ਼ਙ੍ਕਰਮ੍

ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲਏ, ਮ੍ਰਿਤਿਉੰਜੈ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜੋ — ਸ਼ੰਕਰ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਤੇ ਭੋਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

ਬਹੁਨਾ ਕਿਂ ਪ੍ਰਲਾਪੇਨ ਸਂਨ੍ਯਸ੍ਯਾਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਵੈ ਭਵਮ੍ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚਾਪਰਯਾ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਵਿਸ਼ੋਕਾ ਵੈ ਭਵਿष੍ਯਥ

ਵਧੇਰੇ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ? ਤਿਆਗ ਕਰਕੇ ਭਵ ਨੂੰ ਪੂਜੋ; ਉਸ ਵਿਚ ਉੱਚੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੋਗੇ।

ਏਵਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤਦਾ ਤੇਨ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦਿਨਃ ਪ੍ਰਸੀਦ ਭਕ੍ਤਿਰ੍ਦੇਵੇਸ਼ੇ ਭਵੇਦ੍ਰੁਦ੍ਰੇ ਪਿਨਾਕਿਨਿ

ਉਸ ਵੇਲੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੱਲੋਂ ਅਜਿਹੇ ਕਹੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਬ੍ਰਹਮਨ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਰੁਦ੍ਰ, ਪਿਨਾਕੀ ਵਿਚ ਭਗਤੀ ਹੋਵੇ।'

ਕੇਨ ਵਾ ਤਪਸਾ ਦੇਵ ਯਜ੍ਞੇਨਾਪ੍ਯਥ ਕੇਨ ਵਾ ਵ੍ਰਤੈਰ੍ਵਾ ਭਗਵਦ੍ਭਕ੍ਤਾ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯਃ

ਕਿਹੜੇ ਤਪ ਨਾਲ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਜਾਂ ਕਿਹੜੇ ਯਜਨ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਕਿਹੜੇ ਵਰਤਾਂ ਨਾਲ, ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲਏ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਭਗਤ ਬਣਦੇ ਹਨ?

ਨ ਦਾਨੇਨ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਸ੍ ਤਪਸਾ ਚ ਨ ਵਿਦ੍ਯਯਾ ਯਜ੍ਞੈਰ੍ ਹੋਮੈਰ੍ ਵ੍ਰਤੈਰ੍ ਵੇਦੈਰ੍ ਯੋਗਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ ਨਿਰੋਧਨੈਃ

ਨਾ ਦਾਨ ਨਾਲ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਮੁਨੀ, ਨਾ ਤਪ ਨਾਲ, ਨਾ ਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਨਾ ਯਜਨ, ਹੋਮ, ਵਰਤ, ਵੇਦ, ਜੋਗ ਦੇ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਜਾਂ ਰੋਕ-ਟੋਕ ਨਾਲ—

ਪ੍ਰਸਾਦੇ ਨੈਵ ਸਾ ਭਕ੍ਤਿਃ ਸ਼ਿਵੇ ਪਰਮਕਾਰਣੇ ਅਥ ਤਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਪਰਮਰ੍षਯਃ

ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਿਵ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕਾਰਨ, ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹੀ ਉਹ ਭਗਤੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਵੱਡੇ ਮੁਨੀ—

ਸਦਾਰਤਨਯਾਃ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਣੇਮੁਸ਼੍ ਚ ਪਿਤਾਮਹਮ੍ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪਾਸ਼ੁਪਤੀ ਭਕ੍ਤਿਰ੍ ਧਰ੍ਮਕਾਮਾਰ੍ਥਸਿਦ੍ਧਿਦਾ

ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਪਤਨੀ ਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਥੱਕੇ ਹੋਏ, ਪਿਤਾਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਭਗਤੀ ਧਰਮ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਧਨ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।

ਮੁਨੇਰ੍ ਵਿਜਯਦਾ ਚੈਵ ਸਰ੍ਵਮृਤ੍ਯੁਜਯਪ੍ਰਦਾ ਦਧੀਚਸ੍ਤੁ ਪੁਰਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਹਰਿਂ ਜਿਤ੍ਵਾਮਰੈਰ੍ਵਿਭੁਮ੍

ਇਹ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਸਭ ਮੌਤਾਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਦਧੀਚੀ ਨੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਹਰੀ, ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਸੀ।

ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਜਘਾਨ ਪਾਦੇਨ ਵਜ੍ਰਾਸ੍ਥਿਤ੍ਵਂ ਚ ਲਬ੍ਧਵਾਨ੍ ਮਯਾਪਿ ਨਿਰ੍ਜਿਤੋ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ ਮਹਾਦੇਵਸ੍ਯ ਕੀਰ੍ਤਨਾਤ੍

ਮੈਂ ਪੈਰ ਨਾਲ ਨਾਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਪਾ ਲਈ; ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਕੇ ਮੌਤ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲਿਆ।

ਸ਼੍ਵੇਤੇਨਾਪਿ ਗਤੇਨਾਸ੍ਯਂ ਮृਤ੍ਯੋਰ੍ਮੁਨਿਵਰੇਣ ਤੁ ਮਹਾਦੇਵਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਜਿਤੋ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਯਥਾ ਮਯਾ

ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਮੌਤ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਚਿੱਟੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਵੀ ਮੌਤ 'ਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ।

ਕਥਂ ਭਵਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਦੇਵਦਾਰੁਵਨੌਕਸਃ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਾਃ ਸ਼ਰਣਂ ਦੇਵਂ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਮੇ ਪ੍ਰਭੋ

ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਭਵ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਦੇਵਦਾਰੂ ਜੰਗਲ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਓਟ ਲੱਭੀ।

ਤਾਨੁਵਾਚ ਮਹਾਭਾਗਾਨ੍ ਭਗਵਾਨ੍ ਆਤ੍ਮਭੂਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਦੇਵਦਾਰੁਵਨਸ੍ਥਾਂਸ੍ਤੁ ਤਪਸਾ ਪਾਵਕਪ੍ਰਭਾਨ੍

ਆਤਮਭੂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਜੋ ਆਪ ਹੀ ਮਹਾਨ ਹਨ, ਦੇਵਦਾਰੂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਤੇ ਤਪ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।

ਏष ਦੇਵੋ ਮਹਾਦੇਵੋ ਵਿਜ੍ਞੇਯਸ੍ਤੁ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ ਨ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪਰਮਂ ਕਿਂਚਿਤ੍ ਪਦਂ ਸਮਧਿਗਮ੍ਯਤੇ

ਇਹ ਪ੍ਰਭੂ ਮਹਾਦੇਵ ਹਨ, ਜੋ ਮਹਾਂਪ੍ਰਭੂ ਵਜੋਂ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਉਪਰ ਕੋਈ ਦਰਜਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।

ਦੇਵਾਨਾਂ ਚ ऋषੀਨਾਂ ਚ ਪਿਤॄਣਾਂ ਚੈਵ ਸ ਪ੍ਰਭੁਃ ਸਹਸ੍ਰਯੁਗਪਰ੍ਯਨ੍ਤੇ ਪ੍ਰਲਯੇ ਸਰ੍ਵਦੇਹਿਨਃ

ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹਨ; ਹਜ਼ਾਰ ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਉਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਲੀਨ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।

ਸਂਹਰਤ੍ਯੇष ਭਗਵਾਨ੍ ਕਾਲੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ ਏष ਚੈਵ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸृਜਤ੍ਯੇਕਃ ਸ੍ਵਤੇਜਸਾ

ਇਹ ਭਗਵਾਨ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕਾਲ ਬਣ ਕੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਸੰਹਾਰਦੇ ਹਨ; ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਉਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਏष ਚਕ੍ਰੀ ਚ ਵਜ੍ਰੀ ਚ ਸ਼੍ਰੀਵਤ੍ਸਕृਤਲਕ੍ਸ਼ਣਃ ਯੋਗੀ ਕृਤਯੁਗੇ ਚੈਵ ਤ੍ਰੇਤਾਯਾਂ ਕ੍ਰਤੁਰ੍ ਉਚ੍ਯਤੇ

ਉਹ ਚਕਰ ਅਤੇ ਵਜਰ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹੈ; ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਉਹ ਯੋਗੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਤ੍ਰੇਤਾ ਵਿੱਚ ਯਜਨ।

ਦ੍ਵਾਪਰੇ ਚੈਵ ਕਾਲਾਗ੍ਨਿਰ੍ ਧਰ੍ਮਕੇਤੁਃ ਕਲੌ ਸ੍ਮृਤਃ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਮੂਰ੍ਤਯਸ੍ਤ੍ਵੇਤਾ ਯੇ ऽਭਿਧ੍ਯਾਯਨ੍ਤਿ ਪਣ੍ਡਿਤਾਃ

ਦਵਾਪਰ ਵਿੱਚ ਉਹ ਕਾਲ ਅੱਗ ਹੈ; ਕਲਿਜੁਗ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਦਾ ਝੰਡਾ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਰੂਦਰ ਦੀਆਂ ਰੂਪਾਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।

ਚਤੁਰਸ੍ਰਂ ਬਹਿਸ਼੍ਚਾਨ੍ਤਰ੍ ਅष੍ਟਾਸ੍ਰਂ ਪਿਣ੍ਡਿਕਾਸ਼੍ਰਯੇ ਵृਤ੍ਤਂ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਯੋਗ੍ਯਮ੍ ਏਵਂ ਲਿਙ੍ਗਂ ਪ੍ਰਪੂਜਯੇਤ੍

ਜਿਸ ਲਿੰਗ ਦੀ ਬਾਹਰਲੇ ਪਾਸੇ ਚੌਕੋਣੀ, ਪਿੰਡਿਕਾ ਵਿੱਚ ਅਠ ਪਾਸੇ ਅਤੇ ਉਪਰੋਂ ਗੋਲ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਆਕਾਰ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।