ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਏਹ੍ਯੇਹਿ ਸ਼੍ਵੇਤ ਚਾਨੇਨ ਵਿਧਿਨਾ ਕਿਂ ਫਲਂ ਤਵ ਰੁਦ੍ਰੋ ਵਾ ਭਗਵਾਨ੍ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਵਾ ਜਗਦੀਸ਼੍ਵਰਃ

ਆ ਜਾ, ਆ ਜਾ, ਸ਼੍ਵੇਤ! ਇਸ ਕਰਮ ਤੋਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਫਲ ਹੈ? ਰੁਦ੍ਰ, ਭਗਵਾਨ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਜਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਕੌਣ ਹੈ?

ਕਃ ਸਮਰ੍ਥਃ ਪਰਿਤ੍ਰਾਤੁਂ ਮਯਾ ਗ੍ਰਸ੍ਤਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ ਅਨੇਨ ਮਮ ਕਿਂ ਵਿਪ੍ਰ ਰੌਦ੍ਰੇਣ ਵਿਧਿਨਾ ਪ੍ਰਭੋਃ

ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਫੜੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਕੌਣ ਬਚਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ? ਤੇਰੇ ਇਹ ਤੀਖਾ ਕਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਲਈ ਕੀ ਲਾਭਦਾ ਹੈ?

ਨੇਤੁਂ ਯਸ੍ਯੋਤ੍ਥਿਤਸ਼੍ਚਾਹਂ ਯਮਲੋਕਂ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਵੈ ਯਸ੍ਮਾਦ੍ਗਤਾਯੁਸ੍ਤ੍ਵਂ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ ਮੁਨੇ ਨੇਤੁਮਿਹੋਦ੍ਯਤਃ

ਤੈਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਲਈ ਮੈਂ ਉਠਿਆ ਹਾਂ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਯਮ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ। ਤੇਰੀ ਉਮਰ ਮੁਕ ਚੁਕੀ ਹੈ, ਰਿਸ਼ੀ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਆਇਆ ਹਾਂ।

ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭੈਰਵਂ ਧਰ੍ਮਮਿਸ਼੍ਰਿਤਮ੍ ਹਾ ਰੁਦ੍ਰ ਰੁਦ੍ਰ ਰੁਦ੍ਰੇਤਿ ਲਲਾਪ ਮੁਨਿਪੁਙ੍ਗਵਃ

ਭੈਰਵ ਦੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਉਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ 'ਹਾਏ ਰੁਦ੍ਰ! ਰੁਦ੍ਰ! ਰੁਦ੍ਰ!' ਕਰਕੇ ਪੁਕਾਰਿਆ।

ਤਂ ਪ੍ਰਾਹ ਚ ਮਹਾਦੇਵਂ ਕਾਲਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵੈ ਦृਸ਼ਾ ਨੇਤ੍ਰੇਣ ਬਾष੍ਪਮਿਸ਼੍ਰੇਣ ਸਂਭ੍ਰਾਨ੍ਤੇਨ ਸਮਾਕੁਲਃ

ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਦੇਵ ਵੱਲ ਤੱਕਿਆ, ਕਾਲ ਨੂੰ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਮਿਲੇ ਹੋਏ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਘਬਰਾਹਟ ਤੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨੀ ਸੀ।

ਤ੍ਵਯਾ ਕਿਂ ਕਾਲ ਨੋ ਨਾਥਸ਼੍ ਚਾਸ੍ਤਿ ਚੇਦ੍ਧਿ ਵृषਧ੍ਵਜਃ ਲਿਙ੍ਗੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਸ਼ਙ੍ਕਰੋ ਰੁਦ੍ਰਃ ਸਰ੍ਵਦੇਵਭਵੋਦ੍ਭਵਃ

ਕਾਲ, ਤੂੰ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈਂ, ਜੇ ਸਾਡੇ ਸੁਆਮੀ ਵ੍ਰਿਸ਼ਧਵਜ ਮੌਜੂਦ ਹਨ? ਇਸ ਲਿੰਗ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਕਰ, ਰੁਦ੍ਰ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ।

ਅਤੀਵ ਭਵਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਮਦ੍ਵਿਧਾਨਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ ਵਿਧਿਨਾ ਕਿਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਗਚ੍ਛ ਗਚ੍ਛ ਯਥਾਗਤਮ੍

ਜੋ ਭਵਨੁ ਭਗਤੀ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇਹ ਕੀ ਲਾਭਦਾ ਹੈ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ? ਜਿਵੇਂ ਆਇਆ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਚਲਾ ਜਾ।

ਤਤੋ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਕੁਪਿਤਸ੍ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਦਂष੍ਟ੍ਰੋ ਭਯਙ੍ਕਰਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਵੇਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਪਾਸ਼ਹਸ੍ਤੋ ਭਯਾਵਹਃ

ਸ਼੍ਵੇਤ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਤੀਖੇ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲਾ, ਡਰਾਉਣਾ, ਫਾਂਸੀ ਫੜੇ ਹੋਏ ਕਾਲ, ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਵੱਡਾ ਸਿੰਘ-ਸੁਰ ਕਰਕੇ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਤਾਲੀਆਂ ਮਾਰੀ, ਤੇ ਸਮਾਂ ਆ ਚੁੱਕੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ।

ਸਿਂਹਨਾਦਂ ਮਹਤ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਚਾਸ੍ਫਾਟ੍ਯ ਚ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ ਬਬਨ੍ਧ ਚ ਮੁਨਿਂ ਕਾਲਃ ਕਾਲਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਤਮਾਹ ਚ

ਵੱਡਾ ਸਿੰਘ-ਸੁਰ ਕਰਕੇ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਤਾਲੀਆਂ ਮਾਰ ਕੇ, ਕਾਲ ਨੇ ਸਮਾਂ ਆ ਚੁੱਕੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।

ਮਯਾ ਬਦ੍ਧੋ ऽਸਿ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षੇ ਸ਼੍ਵੇਤਂ ਨੇਤੁਂ ਯਮਾਲਯਮ੍ ਅਦ੍ਯ ਵੈ ਦੇਵਦੇਵੇਨ ਤਵ ਰੁਦ੍ਰੇਣ ਕਿਂ ਕृਤਮ੍

ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ, ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰਿਸ਼ੀ! ਅੱਜ ਮੈਂ ਸ਼੍ਵੇਤ ਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਲੈ ਜਾਣਾ ਹਾਂ। ਤੇਰੇ ਰੁਦ੍ਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਨੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਕੀਤਾ?

ਕ੍ਵ ਸ਼ਰ੍ਵਸ੍ਤਵ ਭਕ੍ਤਿਸ਼੍ ਚ ਕ੍ਵ ਪੂਜਾ ਪੂਜਯਾ ਫਲਮ੍ ਕ੍ਵ ਚਾਹਂ ਕ੍ਵ ਚ ਮੇ ਭੀਤਿਃ ਸ਼੍ਵੇਤ ਬਦ੍ਧੋ ऽਸਿ ਵੈ ਮਯਾ

ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ, ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ, ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਦਾ ਫਲ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਮੈਂ ਕਿੱਥੇ ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਡਰ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਸ਼੍ਵੇਤ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ।

ਲਿਙ੍ਗੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ ਸ਼੍ਵੇਤ ਤਵ ਰੁਦ੍ਰੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ ਨਿਸ਼੍ਚੇष੍ਟੋ ऽਸੌ ਮਹਾਦੇਵਃ ਕਥਂ ਪੂਜ੍ਯੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ

ਇਸ ਲਿੰਗ ਵਿਚ, ਹੇ ਚਿੱਟੇ, ਤੇਰਾ ਰੁਦ੍ਰ, ਵੱਡਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਉਹ ਅਡੋਲ ਮਹਾਦੇਵ — ਵੱਡਾ ਪ੍ਰਭੂ ਕਿਵੇਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਵੇ?

ਤਤਃ ਸਦਾਸ਼ਿਵਃ ਸ੍ਵਯਂ ਦ੍ਵਿਜਂ ਨਿਹਨ੍ਤੁਮਾਗਤਮ੍ ਨਿਹਨ੍ਤੁਮਨ੍ਤਕਂ ਸ੍ਮਯਨ੍ ਸ੍ਮਰਾਰਿਯਜ੍ਞਹਾ ਹਰਃ

ਫਿਰ ਸਦਾ-ਸ਼ਿਵ ਖੁਦ, ਹੱਸਦਿਆਂ, ਉਸ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲਏ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਆਇਆ ਜੋ ਮਾਰਣ ਆਇਆ ਸੀ; ਮੌਤ ਨੂੰ ਮਾਰਣ, ਕਾਮ ਦੇ ਵੈਰੀ, ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਹਰਾ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਆਇਆ।

ਤ੍ਵਰਨ੍ ਵਿਨਿਰ੍ਗਤਃ ਪਰਃ ਸ਼ਿਵਃ ਸ੍ਵਯਂ ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਃ ਤ੍ਰਿਯਂਬਕੋ ऽਮ੍ਬਯਾ ਸਮਂ ਸਨਨ੍ਦਿਨਾ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰੈਃ

ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸ਼ਿਵ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਤ੍ਰਯੰਬਕ, ਤੇ ਅੰਬਿਕਾ, ਨੰਦਿਨ ਤੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜਾਂ ਨਾਲ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਖੁਦ ਨਿਕਲ ਆਇਆ।

ਸਸਰ੍ਜ ਜੀਵਿਤਂ ਕ੍ਸ਼ਣਾਦ੍ ਭਵਂ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵੈ ਭਯਾਤ੍ ਪਪਾਤ ਚਾਸ਼ੁ ਵੈ ਬਲੀ ਮੁਨੇਸ੍ਤੁ ਸਂਨਿਧੌ ਦ੍ਵਿਜਾਃ

ਉਸ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਜੀਵਨ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ, ਭਵ ਨੂੰ ਡਰ ਕਰਕੇ ਵੇਖਿਆ; ਤੇ ਵੱਡਾ ਸ਼ਖ਼ਸ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮੁਨੀ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲਏ।

ਨਨਾਦ ਚੋਰ੍ਧ੍ਵਮੁਚ੍ਚਧੀਰ੍ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚਾਨ੍ਤਕਾਨ੍ਤਕਮ੍ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਵੈ ਮृਤਂ ਭਵਸ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰਪੁਙ੍ਗਵਾਃ

ਉਸ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੂੰਜਿਆ ਤੇ, ਮੌਤ ਦੇ ਅੰਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਭਵ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।

ਵਿਨੇਦੁਰੁਚ੍ਚਮੀਸ਼੍ਵਰਾਃ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਾ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਪ੍ਰਣੇਮੁਰਂਬਿਕਾਮੁਮਾਂ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਾਸ੍ਤੁ ਹਰ੍षਿਤਾਃ

ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਵੱਡੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਰੋਏ; ਉਹ ਅੰਬਿਕਾ ਤੇ ਉਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਮੁਨੀ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ।

ਸਸਰ੍ਜੁਰ੍ ਅਸ੍ਯ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਵੈ ਮੁਨੇਰ੍ਭਵਸ੍ਯ ਖੇਚਰਾਃ ਸੁਸ਼ੋਭਨਂ ਸੁਸ਼ੀਤਲਂ ਸੁਪੁष੍ਪਵਰ੍षਮਂਬਰਾਤ੍

ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਭਵ ਮੁਨੀ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਸੁੰਦਰ, ਠੰਢੇ ਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ।

ਅਹੋ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚਾਨ੍ਤਕਂ ਮृਤਂ ਤਦਾ ਸੁਵਿਸ੍ਮਿਤਃ ਸ਼ਿਲਾਸ਼ਨਾਤ੍ਮਜੋ ऽਵ੍ਯਯਂ ਸ਼ਿਵਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ਼ਙ੍ਕਰਮ੍

ਮੌਤ ਨੂੰ ਮਰਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਅਟੱਲ ਸ਼ਿਵ, ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।

ਉਵਾਚ ਬਾਲਧੀਰ੍ਮृਤਃ ਪ੍ਰਸੀਦ ਚੇਤਿ ਵੈ ਮੁਨੇਃ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰ-ਸ੍ਯ ਚਾਨੁਗੋ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਃ

ਬਚਪਨ ਵਾਲੀ ਸੋਚ ਨਾਲ, ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ ਨੇ, 'ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ,' ਮੁਨੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਸੇਵਕ ਗਣਪਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।

ਤਤੋ ਵਿਵੇਸ਼ ਭਗਵਾਨ੍ ਅਨੁਗृਹ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਮ੍ ਕ੍ਸ਼ਣਾਦ੍ਗੂਢਸ਼ਰੀਰਂ ਹਿ ਧ੍ਵਸ੍ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਨ੍ਤਕਂ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍

ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਨੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲਏ ਨੂੰ ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਵਿਚ ਪਰਵੈਸ਼ ਕੀਤਾ; ਮੌਤ ਦੇ ਨਸ਼ਟ ਤੇ ਲੁਕਵੇਂ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮृਤ੍ਯੁਞ੍ਜਯਂ ਚੈਵ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਮ੍ਪੂਜਯੇ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਮੁਕ੍ਤਿਦਂ ਭੁਕ੍ਤਿਦਂ ਚੈਵ ਸਰ੍ਵੇषਾਮਪਿ ਸ਼ਙ੍ਕਰਮ੍

ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲਏ, ਮ੍ਰਿਤਿਉੰਜੈ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜੋ — ਸ਼ੰਕਰ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਤੇ ਭੋਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

ਬਹੁਨਾ ਕਿਂ ਪ੍ਰਲਾਪੇਨ ਸਂਨ੍ਯਸ੍ਯਾਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਵੈ ਭਵਮ੍ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚਾਪਰਯਾ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਵਿਸ਼ੋਕਾ ਵੈ ਭਵਿष੍ਯਥ

ਵਧੇਰੇ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ? ਤਿਆਗ ਕਰਕੇ ਭਵ ਨੂੰ ਪੂਜੋ; ਉਸ ਵਿਚ ਉੱਚੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੋਗੇ।

ਏਵਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤਦਾ ਤੇਨ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦਿਨਃ ਪ੍ਰਸੀਦ ਭਕ੍ਤਿਰ੍ਦੇਵੇਸ਼ੇ ਭਵੇਦ੍ਰੁਦ੍ਰੇ ਪਿਨਾਕਿਨਿ

ਉਸ ਵੇਲੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੱਲੋਂ ਅਜਿਹੇ ਕਹੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਬ੍ਰਹਮਨ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਰੁਦ੍ਰ, ਪਿਨਾਕੀ ਵਿਚ ਭਗਤੀ ਹੋਵੇ।'

ਕੇਨ ਵਾ ਤਪਸਾ ਦੇਵ ਯਜ੍ਞੇਨਾਪ੍ਯਥ ਕੇਨ ਵਾ ਵ੍ਰਤੈਰ੍ਵਾ ਭਗਵਦ੍ਭਕ੍ਤਾ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯਃ

ਕਿਹੜੇ ਤਪ ਨਾਲ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਜਾਂ ਕਿਹੜੇ ਯਜਨ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਕਿਹੜੇ ਵਰਤਾਂ ਨਾਲ, ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲਏ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਭਗਤ ਬਣਦੇ ਹਨ?

ਨ ਦਾਨੇਨ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਸ੍ ਤਪਸਾ ਚ ਨ ਵਿਦ੍ਯਯਾ ਯਜ੍ਞੈਰ੍ ਹੋਮੈਰ੍ ਵ੍ਰਤੈਰ੍ ਵੇਦੈਰ੍ ਯੋਗਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ ਨਿਰੋਧਨੈਃ

ਨਾ ਦਾਨ ਨਾਲ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਮੁਨੀ, ਨਾ ਤਪ ਨਾਲ, ਨਾ ਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਨਾ ਯਜਨ, ਹੋਮ, ਵਰਤ, ਵੇਦ, ਜੋਗ ਦੇ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਜਾਂ ਰੋਕ-ਟੋਕ ਨਾਲ—

ਪ੍ਰਸਾਦੇ ਨੈਵ ਸਾ ਭਕ੍ਤਿਃ ਸ਼ਿਵੇ ਪਰਮਕਾਰਣੇ ਅਥ ਤਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਪਰਮਰ੍षਯਃ

ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਿਵ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕਾਰਨ, ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹੀ ਉਹ ਭਗਤੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਵੱਡੇ ਮੁਨੀ—

ਸਦਾਰਤਨਯਾਃ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਣੇਮੁਸ਼੍ ਚ ਪਿਤਾਮਹਮ੍ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪਾਸ਼ੁਪਤੀ ਭਕ੍ਤਿਰ੍ ਧਰ੍ਮਕਾਮਾਰ੍ਥਸਿਦ੍ਧਿਦਾ

ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਪਤਨੀ ਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਥੱਕੇ ਹੋਏ, ਪਿਤਾਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਭਗਤੀ ਧਰਮ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਧਨ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।

ਮੁਨੇਰ੍ ਵਿਜਯਦਾ ਚੈਵ ਸਰ੍ਵਮृਤ੍ਯੁਜਯਪ੍ਰਦਾ ਦਧੀਚਸ੍ਤੁ ਪੁਰਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਹਰਿਂ ਜਿਤ੍ਵਾਮਰੈਰ੍ਵਿਭੁਮ੍

ਇਹ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਸਭ ਮੌਤਾਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਦਧੀਚੀ ਨੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਹਰੀ, ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਸੀ।