ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਨਾਦਿਕਮਾਯਾਸਂ ਸ੍ਵਦੇਹਸ੍ਯ ਚਰੇਦ੍ਯਤਿਃ ਸ਼ਿਵਸਾਯੁਜ੍ਯਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਕਰ੍ਮਣਾਪ੍ਯੇਵਮਾਚਰਨ੍

ਯਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਲਈ ਰਵਾਨਗੀ ਆਦਿ ਦੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਸਹਿਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਕਰਮ ਰਾਹੀਂ ਵੀ।

ਸਦ੍ਯੋ ऽਪਿ ਲਭਤੇ ਮੁਕ੍ਤਿਂ ਭਕ੍ਤਿਯੁਕ੍ਤੋ ਦृਢਵ੍ਰਤਾਃ

ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਤੇ ਪੱਕੇ ਵਰਤ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਤ੍ਯਾਗੇਨ ਵਾ ਕਿਂ ਵਿਧਿਨਾਪ੍ਯ੍ ਅਨੇਨ ਭਕ੍ਤਸ੍ਯ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸ਼ੁਭੈਰ੍ਵ੍ਰਤੈਸ਼੍ਚ ਯਜ੍ਞੈਸ਼੍ ਚ ਦਾਨੈਰ੍ਵਿਵਿਧੈਸ਼੍ ਚ ਹੋਮੈਰ੍ ਲਬ੍ਧੈਸ਼੍ਚਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਵਿਵਿਧੈਸ਼੍ ਚ ਵੇਦੈਃ

ਜਾਂ ਤਿਆਗ ਰਾਹੀਂ, ਜਾਂ ਇਸ ਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਭਗਤ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਵਰਤਾਂ, ਯਜਨਾਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਾਨ, ਹੋਮ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਰਾਹੀਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਸ਼੍ਵੇਤੇਨੈਵਂ ਜਿਤੋ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ ਭਵਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ ਵੋ ऽਸ੍ਤੁ ਭਕ੍ਤਿਰ੍ਮਹਾਦੇਵੇ ਸ਼ਙ੍ਕਰੇ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਿ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਵੇਤ ਨੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮੌਤ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਸੀ। ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਹਾਦੇਵ, ਸ਼ੰਕਰ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਮਿਲੇ।

ਏਵਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤਦਾ ਤੇਨ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਰ੍षਭਾਃ ਸ਼੍ਵੇਤਸ੍ਯ ਚ ਕਥਾਂ ਪੁਣ੍ਯਾਮ੍ ਅਪृਚ੍ਛਨ੍ ਪਰਮਰ੍षਯਃ

ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲਿਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉੱਚ ਦਰਜੇ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਸ਼੍ਵੇਤ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ।

ਸ਼੍ਵੇਤੋ ਨਾਮ ਮੁਨਿਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਗਤਾਯੁਰ੍ਗਿਰਿਗਹ੍ਵਰੇ ਸਕ੍ਤੋ ਹ੍ਯਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਯਦ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤੁष੍ਟਾਵ ਚ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍

ਸ਼੍ਵੇਤ ਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਉਮਰ ਮੁਕ ਚੁਕੀ ਸੀ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦਾ ਸੀ।

ਰੁਦ੍ਰਾਧ੍ਯਾਯੇਨ ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਨਮਸ੍ਤੇਤ੍ਯਾਦਿਨਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਤਤਃ ਕਾਲੋ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਕਾਲਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਮ੍

ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਰੁਦ੍ਰਾਧਿਆਯ ਨਾਲ, 'ਨਮਸ' ਆਦਿ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਕਾਲ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ।

ਨੇਤੁਂ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ ਸਾਨ੍ਨਿਧ੍ਯਮਕਰੋਨ੍ਮੁਨੇਃ ਸ਼੍ਵੇਤੋ ऽਪਿ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਂ ਕਾਲਂ ਕਾਲਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ऽਪਿ ਸ਼ਙ੍ਕਰਮ੍

ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਕਰਕੇ, ਕਾਲ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਪਣੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਦਿੱਤੀ। ਸ਼੍ਵੇਤ ਨੇ ਕਾਲ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਸ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।

ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਪੁਣ੍ਯਾਤ੍ਮਾ ਤ੍ਰਿਯਂਬਕਮਨੁਸ੍ਮਰਨ੍ ਤ੍ਰਿਯਂਬਕਂ ਯਜੇਦੇਵਂ ਸੁਗਨ੍ਧਿਂ ਪੁष੍ਟਿਵਰ੍ਧਨਮ੍

ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਤ੍ਰਿਅੰਬਕ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਲੱਗਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ। ਤ੍ਰਿਅੰਬਕ, ਸੁਗੰਧੀ, ਜੋ ਪੋਸ਼ਣ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।

ਕਿਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਮੇ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ ਮृਤ੍ਯੋਰ੍ਮृਤ੍ਯੁਰਹਂ ਯਤਃ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਸ੍ਮਿਤਂ ਪ੍ਰਾਹ ਸ਼੍ਵੇਤਂ ਲੋਕਭਯਂਕਰਃ

ਮੌਤ ਮੇਰਾ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਮੌਤ ਦੀ ਮੌਤ ਹਾਂ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਵਾਲਾ ਕਾਲ, ਸ਼੍ਵੇਤ ਨੂੰ ਹੱਸ ਕੇ ਬੋਲਿਆ।

ਏਹ੍ਯੇਹਿ ਸ਼੍ਵੇਤ ਚਾਨੇਨ ਵਿਧਿਨਾ ਕਿਂ ਫਲਂ ਤਵ ਰੁਦ੍ਰੋ ਵਾ ਭਗਵਾਨ੍ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਵਾ ਜਗਦੀਸ਼੍ਵਰਃ

ਆ ਜਾ, ਆ ਜਾ, ਸ਼੍ਵੇਤ! ਇਸ ਕਰਮ ਤੋਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਫਲ ਹੈ? ਰੁਦ੍ਰ, ਭਗਵਾਨ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਜਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਕੌਣ ਹੈ?

ਕਃ ਸਮਰ੍ਥਃ ਪਰਿਤ੍ਰਾਤੁਂ ਮਯਾ ਗ੍ਰਸ੍ਤਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ ਅਨੇਨ ਮਮ ਕਿਂ ਵਿਪ੍ਰ ਰੌਦ੍ਰੇਣ ਵਿਧਿਨਾ ਪ੍ਰਭੋਃ

ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਫੜੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਕੌਣ ਬਚਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ? ਤੇਰੇ ਇਹ ਤੀਖਾ ਕਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਲਈ ਕੀ ਲਾਭਦਾ ਹੈ?

ਨੇਤੁਂ ਯਸ੍ਯੋਤ੍ਥਿਤਸ਼੍ਚਾਹਂ ਯਮਲੋਕਂ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਵੈ ਯਸ੍ਮਾਦ੍ਗਤਾਯੁਸ੍ਤ੍ਵਂ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ ਮੁਨੇ ਨੇਤੁਮਿਹੋਦ੍ਯਤਃ

ਤੈਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਲਈ ਮੈਂ ਉਠਿਆ ਹਾਂ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਯਮ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ। ਤੇਰੀ ਉਮਰ ਮੁਕ ਚੁਕੀ ਹੈ, ਰਿਸ਼ੀ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਆਇਆ ਹਾਂ।

ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭੈਰਵਂ ਧਰ੍ਮਮਿਸ਼੍ਰਿਤਮ੍ ਹਾ ਰੁਦ੍ਰ ਰੁਦ੍ਰ ਰੁਦ੍ਰੇਤਿ ਲਲਾਪ ਮੁਨਿਪੁਙ੍ਗਵਃ

ਭੈਰਵ ਦੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਉਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ 'ਹਾਏ ਰੁਦ੍ਰ! ਰੁਦ੍ਰ! ਰੁਦ੍ਰ!' ਕਰਕੇ ਪੁਕਾਰਿਆ।

ਤਂ ਪ੍ਰਾਹ ਚ ਮਹਾਦੇਵਂ ਕਾਲਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵੈ ਦृਸ਼ਾ ਨੇਤ੍ਰੇਣ ਬਾष੍ਪਮਿਸ਼੍ਰੇਣ ਸਂਭ੍ਰਾਨ੍ਤੇਨ ਸਮਾਕੁਲਃ

ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਦੇਵ ਵੱਲ ਤੱਕਿਆ, ਕਾਲ ਨੂੰ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਮਿਲੇ ਹੋਏ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਘਬਰਾਹਟ ਤੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨੀ ਸੀ।

ਤ੍ਵਯਾ ਕਿਂ ਕਾਲ ਨੋ ਨਾਥਸ਼੍ ਚਾਸ੍ਤਿ ਚੇਦ੍ਧਿ ਵृषਧ੍ਵਜਃ ਲਿਙ੍ਗੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਸ਼ਙ੍ਕਰੋ ਰੁਦ੍ਰਃ ਸਰ੍ਵਦੇਵਭਵੋਦ੍ਭਵਃ

ਕਾਲ, ਤੂੰ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈਂ, ਜੇ ਸਾਡੇ ਸੁਆਮੀ ਵ੍ਰਿਸ਼ਧਵਜ ਮੌਜੂਦ ਹਨ? ਇਸ ਲਿੰਗ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਕਰ, ਰੁਦ੍ਰ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ।

ਅਤੀਵ ਭਵਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਮਦ੍ਵਿਧਾਨਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ ਵਿਧਿਨਾ ਕਿਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਗਚ੍ਛ ਗਚ੍ਛ ਯਥਾਗਤਮ੍

ਜੋ ਭਵਨੁ ਭਗਤੀ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇਹ ਕੀ ਲਾਭਦਾ ਹੈ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ? ਜਿਵੇਂ ਆਇਆ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਚਲਾ ਜਾ।

ਤਤੋ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਕੁਪਿਤਸ੍ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਦਂष੍ਟ੍ਰੋ ਭਯਙ੍ਕਰਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਵੇਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਪਾਸ਼ਹਸ੍ਤੋ ਭਯਾਵਹਃ

ਸ਼੍ਵੇਤ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਤੀਖੇ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲਾ, ਡਰਾਉਣਾ, ਫਾਂਸੀ ਫੜੇ ਹੋਏ ਕਾਲ, ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਵੱਡਾ ਸਿੰਘ-ਸੁਰ ਕਰਕੇ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਤਾਲੀਆਂ ਮਾਰੀ, ਤੇ ਸਮਾਂ ਆ ਚੁੱਕੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ।

ਸਿਂਹਨਾਦਂ ਮਹਤ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਚਾਸ੍ਫਾਟ੍ਯ ਚ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ ਬਬਨ੍ਧ ਚ ਮੁਨਿਂ ਕਾਲਃ ਕਾਲਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਤਮਾਹ ਚ

ਵੱਡਾ ਸਿੰਘ-ਸੁਰ ਕਰਕੇ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਤਾਲੀਆਂ ਮਾਰ ਕੇ, ਕਾਲ ਨੇ ਸਮਾਂ ਆ ਚੁੱਕੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।

ਮਯਾ ਬਦ੍ਧੋ ऽਸਿ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षੇ ਸ਼੍ਵੇਤਂ ਨੇਤੁਂ ਯਮਾਲਯਮ੍ ਅਦ੍ਯ ਵੈ ਦੇਵਦੇਵੇਨ ਤਵ ਰੁਦ੍ਰੇਣ ਕਿਂ ਕृਤਮ੍

ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ, ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰਿਸ਼ੀ! ਅੱਜ ਮੈਂ ਸ਼੍ਵੇਤ ਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਲੈ ਜਾਣਾ ਹਾਂ। ਤੇਰੇ ਰੁਦ੍ਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਨੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਕੀਤਾ?

ਕ੍ਵ ਸ਼ਰ੍ਵਸ੍ਤਵ ਭਕ੍ਤਿਸ਼੍ ਚ ਕ੍ਵ ਪੂਜਾ ਪੂਜਯਾ ਫਲਮ੍ ਕ੍ਵ ਚਾਹਂ ਕ੍ਵ ਚ ਮੇ ਭੀਤਿਃ ਸ਼੍ਵੇਤ ਬਦ੍ਧੋ ऽਸਿ ਵੈ ਮਯਾ

ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ, ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ, ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਦਾ ਫਲ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਮੈਂ ਕਿੱਥੇ ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਡਰ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਸ਼੍ਵੇਤ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ।

ਲਿਙ੍ਗੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ ਸ਼੍ਵੇਤ ਤਵ ਰੁਦ੍ਰੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ ਨਿਸ਼੍ਚੇष੍ਟੋ ऽਸੌ ਮਹਾਦੇਵਃ ਕਥਂ ਪੂਜ੍ਯੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ

ਇਸ ਲਿੰਗ ਵਿਚ, ਹੇ ਚਿੱਟੇ, ਤੇਰਾ ਰੁਦ੍ਰ, ਵੱਡਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਉਹ ਅਡੋਲ ਮਹਾਦੇਵ — ਵੱਡਾ ਪ੍ਰਭੂ ਕਿਵੇਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਵੇ?

ਤਤਃ ਸਦਾਸ਼ਿਵਃ ਸ੍ਵਯਂ ਦ੍ਵਿਜਂ ਨਿਹਨ੍ਤੁਮਾਗਤਮ੍ ਨਿਹਨ੍ਤੁਮਨ੍ਤਕਂ ਸ੍ਮਯਨ੍ ਸ੍ਮਰਾਰਿਯਜ੍ਞਹਾ ਹਰਃ

ਫਿਰ ਸਦਾ-ਸ਼ਿਵ ਖੁਦ, ਹੱਸਦਿਆਂ, ਉਸ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲਏ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਆਇਆ ਜੋ ਮਾਰਣ ਆਇਆ ਸੀ; ਮੌਤ ਨੂੰ ਮਾਰਣ, ਕਾਮ ਦੇ ਵੈਰੀ, ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਹਰਾ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਆਇਆ।

ਤ੍ਵਰਨ੍ ਵਿਨਿਰ੍ਗਤਃ ਪਰਃ ਸ਼ਿਵਃ ਸ੍ਵਯਂ ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਃ ਤ੍ਰਿਯਂਬਕੋ ऽਮ੍ਬਯਾ ਸਮਂ ਸਨਨ੍ਦਿਨਾ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰੈਃ

ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸ਼ਿਵ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਤ੍ਰਯੰਬਕ, ਤੇ ਅੰਬਿਕਾ, ਨੰਦਿਨ ਤੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜਾਂ ਨਾਲ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਖੁਦ ਨਿਕਲ ਆਇਆ।

ਸਸਰ੍ਜ ਜੀਵਿਤਂ ਕ੍ਸ਼ਣਾਦ੍ ਭਵਂ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵੈ ਭਯਾਤ੍ ਪਪਾਤ ਚਾਸ਼ੁ ਵੈ ਬਲੀ ਮੁਨੇਸ੍ਤੁ ਸਂਨਿਧੌ ਦ੍ਵਿਜਾਃ

ਉਸ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਜੀਵਨ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ, ਭਵ ਨੂੰ ਡਰ ਕਰਕੇ ਵੇਖਿਆ; ਤੇ ਵੱਡਾ ਸ਼ਖ਼ਸ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮੁਨੀ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲਏ।

ਨਨਾਦ ਚੋਰ੍ਧ੍ਵਮੁਚ੍ਚਧੀਰ੍ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚਾਨ੍ਤਕਾਨ੍ਤਕਮ੍ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਵੈ ਮृਤਂ ਭਵਸ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰਪੁਙ੍ਗਵਾਃ

ਉਸ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੂੰਜਿਆ ਤੇ, ਮੌਤ ਦੇ ਅੰਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਭਵ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।

ਵਿਨੇਦੁਰੁਚ੍ਚਮੀਸ਼੍ਵਰਾਃ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਾ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਪ੍ਰਣੇਮੁਰਂਬਿਕਾਮੁਮਾਂ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਾਸ੍ਤੁ ਹਰ੍षਿਤਾਃ

ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਵੱਡੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਰੋਏ; ਉਹ ਅੰਬਿਕਾ ਤੇ ਉਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਮੁਨੀ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ।

ਸਸਰ੍ਜੁਰ੍ ਅਸ੍ਯ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਵੈ ਮੁਨੇਰ੍ਭਵਸ੍ਯ ਖੇਚਰਾਃ ਸੁਸ਼ੋਭਨਂ ਸੁਸ਼ੀਤਲਂ ਸੁਪੁष੍ਪਵਰ੍षਮਂਬਰਾਤ੍

ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਭਵ ਮੁਨੀ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਸੁੰਦਰ, ਠੰਢੇ ਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ।

ਅਹੋ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚਾਨ੍ਤਕਂ ਮृਤਂ ਤਦਾ ਸੁਵਿਸ੍ਮਿਤਃ ਸ਼ਿਲਾਸ਼ਨਾਤ੍ਮਜੋ ऽਵ੍ਯਯਂ ਸ਼ਿਵਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ਼ਙ੍ਕਰਮ੍

ਮੌਤ ਨੂੰ ਮਰਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਅਟੱਲ ਸ਼ਿਵ, ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।