ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਆਦੌ ਵੇਦਾਨਧੀਤ੍ਯੈਵ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਚ ਗੁਰੋਃ ਸਦਾ ਵਿਚਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਂ ਮੁਨੇਰ੍ਧਰ੍ਮਾਨ੍ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਯ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ

ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੇ ਵਿਦਿਆ ਨਾਲ ਗੁਰੂ ਕੋਲੋਂ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਰਥ ਤੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਮੁਨੀ ਦੇ ਧਰਮਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਨ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ।

ਗ੍ਰਹਣਾਨ੍ਤਂ ਹਿ ਵਾ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਅਥ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਵਾਰ੍षਿਕਮ੍ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾਹृਤ੍ਯ ਚ ਦਾਰਾਨ੍ਵੈ ਪੁਤ੍ਰਾਨੁਤ੍ਪਾਦ੍ਯ ਸੁਵ੍ਰਤਾਨ੍

ਜਾਂ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਨ ਦੀ ਮਿਆਦ ਪੂਰੀ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਜਾਂ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਬਾਅਦ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਵਿਆਹ ਕਰਕੇ, ਤੇ ਚੰਗੇ ਸੰਸਕਾਰ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕਰਕੇ,

ਵृਤ੍ਤਿਭਿਸ਼੍ਚਾਨੁਰੂਪਾਭਿਸ੍ ਤਾਨ੍ ਵਿਭਜ੍ਯ ਸੁਤਾਨ੍ਮੁਨਿਃ ਅਗ੍ਨਿष੍ਟੋਮਾਦਿਭਿਸ਼੍ਚੇष੍ਟ੍ਵਾ ਯਜ੍ਞੈਰ੍ਯਜ੍ਞੇਸ਼੍ਵਰਂ ਵਿਭੁਮ੍

ਮੁਨੀ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਵੰਡ ਕਰਕੇ, ਅਗਨਿਸ਼ਟੋਮ ਆਦਿ ਯਜਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਯਜਨ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।

ਪੂਜਯੇਤ੍ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਾਰਣ੍ਯਂ ਵਿਭਾਵਸੌ ਮੁਨਿਰ੍ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਵਰ੍षਂ ਵਾ ਵਰ੍षਮਾਤ੍ਰਮ੍ ਅਥਾਪਿ ਵਾ

ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਜਾਂ ਇਕ ਸਾਲ ਅੱਗ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦੇ ਹੋਏ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਪਕ੍ਸ਼ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਕਂ ਵਾਪਿ ਦਿਨਦ੍ਵਾਦਸ਼ਕਂ ਤੁ ਵਾ ਕ੍ਸ਼ੀਰਭੁਕ੍ ਸਂਯੁਤਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਸਮ੍ਪੂਜਯੇਤ੍ਸੁਰਾਨ੍

ਜਾਂ ਬਾਰਾਂ ਪੱਖ ਜਾਂ ਬਾਰਾਂ ਦਿਨ, ਦੂਧ ਪੀ ਕੇ, ਸ਼ਾਂਤ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।

ਇष੍ਟ੍ਵੈਵਂ ਜੁਹੁਯਾਦਗ੍ਨੌ ਯਜ੍ਞਪਾਤ੍ਰਾਣਿ ਮਨ੍ਤ੍ਰਤਃ ਅਪ੍ਸੁ ਵੈ ਪਾਰ੍ਥਿਵਂ ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਗੁਰਵੇ ਤੈਜਸਾਨਿ ਤੁ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯਜਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਯਜਨ ਪਾਤਰ ਚੜ੍ਹਾਏ, ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਪਾਤਰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇ, ਤੇ ਧਾਤੂ ਦੇ ਪਾਤਰ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਦੇਵੇ।

ਸ੍ਵਧਨਂ ਸਕਲਂ ਚੈਵ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯੋ ਵਿਸ਼ਙ੍ਕਯਾ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਗੁਰੁਂ ਭੂਮੌ ਵਿਰਕ੍ਤਃ ਸਂਨ੍ਯਸੇਦ੍ਯਤਿਃ

ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਧਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਕਪਟ ਦੇ ਕੇ, ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਜਮੀਨ 'ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਹੋ ਕੇ, ਯਤੀ ਨੂੰ ਸੰਨਿਆਸ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਨਿਕृਤ੍ਯ ਕੇਸ਼ਾਨ੍ ਸਸ਼ਿਖਾਨ੍ ਉਪਵੀਤਂ ਵਿਸृਜ੍ਯ ਚ ਪਞ੍ਚਭਿਰ੍ ਜੁਹੁਯਾਦ੍ ਅਪ੍ਸੁ ਭੂਃ ਸ੍ਵਾਹੇਤਿ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ

ਕੇਸ਼ਾਂ ਸਮੇਤ ਚੋਟੀ ਵੱਢ ਕੇ, ਜਨੇਉ ਤਿਆਗ ਕੇ, ਸਮਝਦਾਰ ਵਿਅਕਤੀ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਆਹੁਤੀਆਂ 'ਭੂਹ ਸਵਾਹਾ' ਕਹਿ ਕੇ ਚੜ੍ਹਾਏ।

ਤਤਸ਼੍ਚੋਰ੍ਧ੍ਵਂ ਚਰੇਦੇਵਂ ਯਤਿਃ ਸ਼ਿਵਵਿਮੁਕ੍ਤਯੇ ਵ੍ਰਤੇਨਾਨਸ਼ਨੇਨਾਪਿ ਤੋਯਵृਤ੍ਤ੍ਯਾਪਿ ਵਾ ਪੁਨਃ

ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਯਤੀ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਲਈ, ਵਰਤ, ਉਪਵਾਸ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦੇ ਹੋਏ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਪਰ੍ਣਵृਤ੍ਤ੍ਯਾ ਪਯੋਵृਤ੍ਤ੍ਯਾ ਫਲਵृਤ੍ਤ੍ਯਾਪਿ ਵਾ ਯਤਿਃ ਏਵਂ ਜੀਵਨ੍ਮृਤੋ ਨੋ ਚੇਤ੍ षਣ੍ਮਾਸਾਦ੍ਵਤ੍ਸਰਾਤ੍ਤੁ ਵਾ

ਜਾਂ ਪੱਤਿਆਂ, ਦੂਧ ਜਾਂ ਫਲ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰ ਕੇ, ਯਤੀ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਮਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਜਾਂ ਇਕ ਸਾਲ ਬਾਅਦ।

ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਨਾਦਿਕਮਾਯਾਸਂ ਸ੍ਵਦੇਹਸ੍ਯ ਚਰੇਦ੍ਯਤਿਃ ਸ਼ਿਵਸਾਯੁਜ੍ਯਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਕਰ੍ਮਣਾਪ੍ਯੇਵਮਾਚਰਨ੍

ਯਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਲਈ ਰਵਾਨਗੀ ਆਦਿ ਦੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਸਹਿਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਕਰਮ ਰਾਹੀਂ ਵੀ।

ਸਦ੍ਯੋ ऽਪਿ ਲਭਤੇ ਮੁਕ੍ਤਿਂ ਭਕ੍ਤਿਯੁਕ੍ਤੋ ਦृਢਵ੍ਰਤਾਃ

ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਤੇ ਪੱਕੇ ਵਰਤ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਤ੍ਯਾਗੇਨ ਵਾ ਕਿਂ ਵਿਧਿਨਾਪ੍ਯ੍ ਅਨੇਨ ਭਕ੍ਤਸ੍ਯ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸ਼ੁਭੈਰ੍ਵ੍ਰਤੈਸ਼੍ਚ ਯਜ੍ਞੈਸ਼੍ ਚ ਦਾਨੈਰ੍ਵਿਵਿਧੈਸ਼੍ ਚ ਹੋਮੈਰ੍ ਲਬ੍ਧੈਸ਼੍ਚਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਵਿਵਿਧੈਸ਼੍ ਚ ਵੇਦੈਃ

ਜਾਂ ਤਿਆਗ ਰਾਹੀਂ, ਜਾਂ ਇਸ ਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਭਗਤ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਵਰਤਾਂ, ਯਜਨਾਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਾਨ, ਹੋਮ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਰਾਹੀਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਸ਼੍ਵੇਤੇਨੈਵਂ ਜਿਤੋ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ ਭਵਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ ਵੋ ऽਸ੍ਤੁ ਭਕ੍ਤਿਰ੍ਮਹਾਦੇਵੇ ਸ਼ਙ੍ਕਰੇ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਿ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਵੇਤ ਨੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮੌਤ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਸੀ। ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਹਾਦੇਵ, ਸ਼ੰਕਰ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਮਿਲੇ।

ਏਵਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤਦਾ ਤੇਨ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਰ੍षਭਾਃ ਸ਼੍ਵੇਤਸ੍ਯ ਚ ਕਥਾਂ ਪੁਣ੍ਯਾਮ੍ ਅਪृਚ੍ਛਨ੍ ਪਰਮਰ੍षਯਃ

ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲਿਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉੱਚ ਦਰਜੇ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਸ਼੍ਵੇਤ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ।

ਸ਼੍ਵੇਤੋ ਨਾਮ ਮੁਨਿਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਗਤਾਯੁਰ੍ਗਿਰਿਗਹ੍ਵਰੇ ਸਕ੍ਤੋ ਹ੍ਯਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਯਦ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤੁष੍ਟਾਵ ਚ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍

ਸ਼੍ਵੇਤ ਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਉਮਰ ਮੁਕ ਚੁਕੀ ਸੀ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦਾ ਸੀ।

ਰੁਦ੍ਰਾਧ੍ਯਾਯੇਨ ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਨਮਸ੍ਤੇਤ੍ਯਾਦਿਨਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਤਤਃ ਕਾਲੋ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਕਾਲਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਮ੍

ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਰੁਦ੍ਰਾਧਿਆਯ ਨਾਲ, 'ਨਮਸ' ਆਦਿ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਕਾਲ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ।

ਨੇਤੁਂ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ ਸਾਨ੍ਨਿਧ੍ਯਮਕਰੋਨ੍ਮੁਨੇਃ ਸ਼੍ਵੇਤੋ ऽਪਿ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਂ ਕਾਲਂ ਕਾਲਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ऽਪਿ ਸ਼ਙ੍ਕਰਮ੍

ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਕਰਕੇ, ਕਾਲ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਪਣੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਦਿੱਤੀ। ਸ਼੍ਵੇਤ ਨੇ ਕਾਲ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਸ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।

ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਪੁਣ੍ਯਾਤ੍ਮਾ ਤ੍ਰਿਯਂਬਕਮਨੁਸ੍ਮਰਨ੍ ਤ੍ਰਿਯਂਬਕਂ ਯਜੇਦੇਵਂ ਸੁਗਨ੍ਧਿਂ ਪੁष੍ਟਿਵਰ੍ਧਨਮ੍

ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਤ੍ਰਿਅੰਬਕ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਲੱਗਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ। ਤ੍ਰਿਅੰਬਕ, ਸੁਗੰਧੀ, ਜੋ ਪੋਸ਼ਣ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।

ਕਿਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਮੇ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ ਮृਤ੍ਯੋਰ੍ਮृਤ੍ਯੁਰਹਂ ਯਤਃ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਸ੍ਮਿਤਂ ਪ੍ਰਾਹ ਸ਼੍ਵੇਤਂ ਲੋਕਭਯਂਕਰਃ

ਮੌਤ ਮੇਰਾ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਮੌਤ ਦੀ ਮੌਤ ਹਾਂ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਵਾਲਾ ਕਾਲ, ਸ਼੍ਵੇਤ ਨੂੰ ਹੱਸ ਕੇ ਬੋਲਿਆ।

ਏਹ੍ਯੇਹਿ ਸ਼੍ਵੇਤ ਚਾਨੇਨ ਵਿਧਿਨਾ ਕਿਂ ਫਲਂ ਤਵ ਰੁਦ੍ਰੋ ਵਾ ਭਗਵਾਨ੍ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਵਾ ਜਗਦੀਸ਼੍ਵਰਃ

ਆ ਜਾ, ਆ ਜਾ, ਸ਼੍ਵੇਤ! ਇਸ ਕਰਮ ਤੋਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਫਲ ਹੈ? ਰੁਦ੍ਰ, ਭਗਵਾਨ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਜਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਕੌਣ ਹੈ?

ਕਃ ਸਮਰ੍ਥਃ ਪਰਿਤ੍ਰਾਤੁਂ ਮਯਾ ਗ੍ਰਸ੍ਤਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ ਅਨੇਨ ਮਮ ਕਿਂ ਵਿਪ੍ਰ ਰੌਦ੍ਰੇਣ ਵਿਧਿਨਾ ਪ੍ਰਭੋਃ

ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਫੜੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਕੌਣ ਬਚਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ? ਤੇਰੇ ਇਹ ਤੀਖਾ ਕਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਲਈ ਕੀ ਲਾਭਦਾ ਹੈ?

ਨੇਤੁਂ ਯਸ੍ਯੋਤ੍ਥਿਤਸ਼੍ਚਾਹਂ ਯਮਲੋਕਂ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਵੈ ਯਸ੍ਮਾਦ੍ਗਤਾਯੁਸ੍ਤ੍ਵਂ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ ਮੁਨੇ ਨੇਤੁਮਿਹੋਦ੍ਯਤਃ

ਤੈਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਲਈ ਮੈਂ ਉਠਿਆ ਹਾਂ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਯਮ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ। ਤੇਰੀ ਉਮਰ ਮੁਕ ਚੁਕੀ ਹੈ, ਰਿਸ਼ੀ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਆਇਆ ਹਾਂ।

ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭੈਰਵਂ ਧਰ੍ਮਮਿਸ਼੍ਰਿਤਮ੍ ਹਾ ਰੁਦ੍ਰ ਰੁਦ੍ਰ ਰੁਦ੍ਰੇਤਿ ਲਲਾਪ ਮੁਨਿਪੁਙ੍ਗਵਃ

ਭੈਰਵ ਦੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਉਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ 'ਹਾਏ ਰੁਦ੍ਰ! ਰੁਦ੍ਰ! ਰੁਦ੍ਰ!' ਕਰਕੇ ਪੁਕਾਰਿਆ।

ਤਂ ਪ੍ਰਾਹ ਚ ਮਹਾਦੇਵਂ ਕਾਲਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵੈ ਦृਸ਼ਾ ਨੇਤ੍ਰੇਣ ਬਾष੍ਪਮਿਸ਼੍ਰੇਣ ਸਂਭ੍ਰਾਨ੍ਤੇਨ ਸਮਾਕੁਲਃ

ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਦੇਵ ਵੱਲ ਤੱਕਿਆ, ਕਾਲ ਨੂੰ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਮਿਲੇ ਹੋਏ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਘਬਰਾਹਟ ਤੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨੀ ਸੀ।

ਤ੍ਵਯਾ ਕਿਂ ਕਾਲ ਨੋ ਨਾਥਸ਼੍ ਚਾਸ੍ਤਿ ਚੇਦ੍ਧਿ ਵृषਧ੍ਵਜਃ ਲਿਙ੍ਗੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਸ਼ਙ੍ਕਰੋ ਰੁਦ੍ਰਃ ਸਰ੍ਵਦੇਵਭਵੋਦ੍ਭਵਃ

ਕਾਲ, ਤੂੰ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈਂ, ਜੇ ਸਾਡੇ ਸੁਆਮੀ ਵ੍ਰਿਸ਼ਧਵਜ ਮੌਜੂਦ ਹਨ? ਇਸ ਲਿੰਗ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਕਰ, ਰੁਦ੍ਰ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ।

ਅਤੀਵ ਭਵਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਮਦ੍ਵਿਧਾਨਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ ਵਿਧਿਨਾ ਕਿਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਗਚ੍ਛ ਗਚ੍ਛ ਯਥਾਗਤਮ੍

ਜੋ ਭਵਨੁ ਭਗਤੀ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇਹ ਕੀ ਲਾਭਦਾ ਹੈ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ? ਜਿਵੇਂ ਆਇਆ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਚਲਾ ਜਾ।

ਤਤੋ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਕੁਪਿਤਸ੍ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਦਂष੍ਟ੍ਰੋ ਭਯਙ੍ਕਰਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਵੇਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਪਾਸ਼ਹਸ੍ਤੋ ਭਯਾਵਹਃ

ਸ਼੍ਵੇਤ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਤੀਖੇ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲਾ, ਡਰਾਉਣਾ, ਫਾਂਸੀ ਫੜੇ ਹੋਏ ਕਾਲ, ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਵੱਡਾ ਸਿੰਘ-ਸੁਰ ਕਰਕੇ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਤਾਲੀਆਂ ਮਾਰੀ, ਤੇ ਸਮਾਂ ਆ ਚੁੱਕੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ।

ਸਿਂਹਨਾਦਂ ਮਹਤ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਚਾਸ੍ਫਾਟ੍ਯ ਚ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ ਬਬਨ੍ਧ ਚ ਮੁਨਿਂ ਕਾਲਃ ਕਾਲਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਤਮਾਹ ਚ

ਵੱਡਾ ਸਿੰਘ-ਸੁਰ ਕਰਕੇ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਤਾਲੀਆਂ ਮਾਰ ਕੇ, ਕਾਲ ਨੇ ਸਮਾਂ ਆ ਚੁੱਕੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।