ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਾਹ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਃ ਦੇਯਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸ਼ਿਵਾਯਾਰ੍ਯੇ ਸ਼ਿਵ ਏਵਾਤਿਥਿਃ ਸ੍ਵਯਮ੍

ਉਸ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਨੇ ਫਿਰ ਕਿਹਾ: 'ਸਭ ਕੁਝ ਸ਼ਿਵ ਲਈ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਸ਼ਿਵ ਹੀ ਮਹਿਮਾਨ ਹੈ।'

ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵੇ ਪੂਜਨੀਯਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ऽਪ੍ਯਤਿਥਯਃ ਸਦਾ ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਤਦਾ ਭਰ੍ਤ੍ਰਾ ਭਾਰ੍ਯਾ ਤਸ੍ਯ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ

ਇਸ ਲਈ, ਹਰ ਮਹਿਮਾਨ ਦੀ ਸਦਾ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਪਤੀ ਵਲੋਂ ਇਹ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਪਤੀ-ਵਰਤਾ ਪਤਨੀ...

ਸ਼ੇषਾਮਿਵਾਜ੍ਞਾਮਾਦਾਯ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਾ ਸਾ ਪ੍ਰਾਚਰਤ੍ਤਦਾ ਪਰੀਕ੍ਸ਼ਿਤੁਂ ਤਥਾ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਂ ਤਯੋਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ

ਉਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਯਜਨਾ ਦੀ ਬਚੀ ਹੋਈ ਭਾਗ ਵਾਂਗ ਮੰਨ ਕੇ, ਉਹ ਪਤਨੀ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਦੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨੂੰ ਪਰਖਣ ਲਈ।

ਧਰ੍ਮੋ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਜਗਾਮਾਥ ਮੁਨੇਰ੍ਗृਹਮ੍ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਾਰ੍ਚਯਾਮਾਸ ਸਾਰ੍ਘ੍ਯਾਦ੍ਯੈਰਨਘਾ ਦ੍ਵਿਜਮ੍

ਧਰਮ ਨੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਮੁਨੀ ਦੇ ਘਰ ਗਿਆ; ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਪਤਨੀ ਨੇ ਪੈਰ ਧੋਣ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਤੇ ਹੋਰ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ।

ਸਮ੍ਪੂਜਿਤਸ੍ਤਯਾ ਤਾਂ ਤੁ ਪ੍ਰਾਹ ਧਰ੍ਮੋ ਦ੍ਵਿਜਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਭਦ੍ਰੇ ਕੁਤਃ ਪਤਿਰ੍ਧੀਮਾਂਸ੍ ਤਵ ਭਰ੍ਤਾ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਃ

ਉਸ ਵਲੋਂ ਪੂਰੀ ਇੱਜ਼ਤ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਧਰਮ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਆਪ ਬੋਲਿਆ: 'ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਕਿੱਥੇ ਹੈ?'

ਅਨ੍ਨਾਦ੍ਯੈਰਲਮਦ੍ਯਾਰ੍ਯੇ ਸ੍ਵਂ ਦਾਤੁਮਿਹ ਚਾਰ੍ਹਸਿ ਸਾ ਚ ਲਜ੍ਜਾਵृਤਾ ਨਾਰੀ ਸ੍ਮਰਨ੍ਤੀ ਕਥਿਤਂ ਪੁਰਾ

ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੀ ਪੂਰੀ ਭਰਵਾਂਤ ਨਾਲ, ਨਿਆਈ ਪਤਨੀ, ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਆਪ ਵੀ ਇੱਥੇ ਭੇਟ ਕਰ; ਪਰ ਉਹ ਨਾਰੀ, ਲੱਜਾ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ, ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਹਾ ਬੋਲ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਹੈ।

ਭਰ੍ਤ੍ਰਾ ਨ੍ਯਮੀਲਯਨ੍ਨੇਤ੍ਰੇ ਚਚਾਲ ਚ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਕਿਂਚੇਤ੍ਯਾਹ ਪੁਨਸ੍ਤਂ ਵੈ ਧਰ੍ਮੇ ਚਕ੍ਰੇ ਚ ਸਾ ਮਤਿਮ੍

ਪਤੀ ਵਲੋਂ ਅੱਖਾਂ ਥੱਲੇ ਕਰਕੇ, ਪਤੀ-ਵਰਤਾ ਪਤਨੀ ਕੰਬਦੀ ਹੈ; ਫਿਰ, ਕੀ ਕਰੀਏ, ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਧਰਮ ਉੱਤੇ ਮਨ ਲਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਪੁੱਛਦੀ ਹੈ।

ਨਿਵੇਦਿਤੁਂ ਕਿਲਾਤ੍ਮਾਨਂ ਤਸ੍ਮੈ ਪਤ੍ਯੁਰਿਹਾਜ੍ਞਯਾ ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਭਰ੍ਤਾ ਤਸ੍ਯਾ ਨਾਰ੍ਯਾਃ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਃ

ਪਤੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸੀ; ਇਸ ਵੇਲੇ, ਉਸ ਦੀ ਪਤੀ ਸੁਦਰਸ਼ਨ...

ਗृਹਦ੍ਵਾਰਂ ਗਤੋ ਧੀਮਾਂਸ੍ ਤਾਮੁਵਾਚ ਮਹਾਮੁਨਿਃ ਏਹ੍ਯੇਹਿ ਕ੍ਵ ਗਤਾ ਭਦ੍ਰੇ ਤਮੁਵਾਚਾਤਿਥਿਃ ਸ੍ਵਯਮ੍

ਸੁਦਰਸ਼ਨ, ਵੱਡਾ ਗਿਆਨੀ ਮੁਨੀ, ਘਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ: 'ਆ, ਆ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਗਈ?' ਮਹਿਮਾਨ ਨੇ ਆਪ ਉਸ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।

ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਤ੍ਵਨਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਮੈਥੁਨਸ੍ਥੋ ऽਹਮਦ੍ਯ ਵੈ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨ ਮਹਾਭਾਗ ਕਿਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮਿਹੋਚ੍ਯਤਾਮ੍

'ਅੱਜ, ਸੁਦਰਸ਼ਨ, ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਆਇਆ ਹਾਂ; ਦੱਸ, ਹੁਣ ਕੀ ਕਰੀਏ?'

ਸੁਰਤਾਨ੍ਤਸ੍ਤੁ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸਂਤੁष੍ਟੋ ऽਹਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਸ੍ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਹ ਸੁਪ੍ਰਹृष੍ਟੋ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ

'ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਮਿਲਣ ਦਾ ਕੰਮ ਮੁਕ ਗਿਆ; ਮੈਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹਾਂ,' ਉਹ ਚੋਟੀ ਦਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਖਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਸੁਦਰਸ਼ਨ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਚੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ।

ਭੁਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਵ ਚੈਨਾਂ ਯਥਾਕਾਮਂ ਗਮਿष੍ਯੇ ऽਹਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ ਹृष੍ਟੋ ऽਥ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਾਨਂ ਧਰ੍ਮਰਾਟ੍ ਸ੍ਵਯਮ੍

'ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਮੁਤਾਬਕ ਭੋਗ ਲੈ; ਮੈਂ ਹੁਣ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਚੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।' ਫਿਰ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਅਸਲ ਰੂਪ ਵਿਖਾਇਆ।

ਪ੍ਰਦਦੌ ਚੇਪ੍ਸਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਤਮਾਹ ਚ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ ਏषਾ ਨ ਭੁਕ੍ਤਾ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਮਨਸਾਪਿ ਸੁਸ਼ੋਭਨਾ

ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੀਆਂ ਚਾਹਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ ਤੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ: 'ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮਨ ਵਿਚ ਵੀ ਨਹੀਂ ਭੋਗਿਆ।'

ਮਯਾ ਚੈषਾ ਨ ਸਂਦੇਹਃ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਂ ਜ੍ਞਾਤੁਮਿਹਾਗਤਃ ਜਿਤੋ ਵੈ ਯਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ ਧਰ੍ਮੇਣੈਕੇਨ ਸੁਵ੍ਰਤ

'ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ ਕਿ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ ਨਹੀਂ; ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਧਾ ਪਰਖਣ ਆਇਆ ਸੀ। ਤੂੰ, ਸਤਵਾਨੇ ਵਾਲੀ, ਧਰਮ ਨਾਲ ਮੌਤ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਹੈ।'

ਅਹੋ ऽਸ੍ਯ ਤਪਸੋ ਵੀਰ੍ਯਮ੍ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਯੌ ਚ ਸਃ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਥਾ ਪੂਜਨੀਯਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਹ੍ਯਤਿਥਯਃ ਸਦਾ

'ਵਾਹ, ਇਸ ਦੇ ਤਪ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ!' ਇਹ ਆਖ ਕੇ ਉਹ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਇਸ ਲਈ, ਹਰ ਮਹਿਮਾਨ ਦੀ ਸਦਾ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਬਹੁਨਾਤ੍ਰ ਕਿਮੁਕ੍ਤੇਨ ਭਾਗ੍ਯਹੀਨਾ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ ਤਮੇਵ ਸ਼ਰਣਂ ਤੂਰ੍ਣਂ ਗਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਥ ਸ਼ਙ੍ਕਰਮ੍

ਹੋਰ ਕੀ ਕਹਿਣਾ, ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਨਹੀਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਚਲਦੇ ਹੀ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਰ੍षਭਾਃ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮਭਿਵਨ੍ਦ੍ਯਾਰ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰੋਚੁਰਾਕੁਲਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾਃ

ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਉਲਝੇ ਹੋਏ ਨੈਣਾਂ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਬੋਲੇ।

ਨਾਪੇਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਮਹਾਭਾਗ ਜੀਵਿਤਂ ਵਿਕृਤਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ਦृष੍ਟੋ ऽਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ ਮਹਾਦੇਵੋ ਨਿਨ੍ਦਿਤੋ ਯਸ੍ਤ੍ਵਨਿਨ੍ਦਿਤਃ

ਹੇ ਮਹਾਂ ਭਾਗ, ਸਾਡੀ ਜਿੰਦਗੀ ਦੀ ਕੋਈ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ, ਸਾਡੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵੀ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹਨ; ਅਸੀਂ ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹਨ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰ ਬੈਠੇ।

ਸ਼ਪ੍ਤਸ਼੍ ਚ ਸਰ੍ਵਗਃ ਸ਼ੂਲੀ ਪਿਨਾਕੀ ਨੀਲਲੋਹਿਤਃ ਅਜ੍ਞਾਨਾਚ੍ਛਾਪਜਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਃ ਕੁਣ੍ਠਿਤਾਸ੍ਯਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍

ਜੋ ਹਰ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ ਹਨ, ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਧਾਰੀ, ਪਿਨਾਕ ਧਨੁ ਧਾਰੀ, ਨੀਲੇ ਤੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ; ਪਰ ਅਗਿਆਨਤਾ ਕਰਕੇ, ਸਾਡਾ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਹੀ ਨਿਰਰਥਕ ਹੋ ਗਈ।

ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਦੇਵੇਸ਼ ਸਂਨ੍ਯਾਸਂ ਵੈ ਕ੍ਰਮੇਣ ਤੁ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਵੈ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਮ੍ ਉਗ੍ਰਂ ਭੀਮਂ ਕਪਰ੍ਦਿਨਮ੍

ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੁਸੀਂ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਉਹ ਸੰਨਿਆਸ ਦਾ ਤਰੀਕਾ ਦੱਸੋ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਭਿਆਨਕ, ਡਰਾਉਣੇ ਅਤੇ ਜਟਾਧਾਰੀ ਨੂੰ ਦੇਖ ਸਕੀਏ।

ਆਦੌ ਵੇਦਾਨਧੀਤ੍ਯੈਵ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਚ ਗੁਰੋਃ ਸਦਾ ਵਿਚਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਂ ਮੁਨੇਰ੍ਧਰ੍ਮਾਨ੍ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਯ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ

ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੇ ਵਿਦਿਆ ਨਾਲ ਗੁਰੂ ਕੋਲੋਂ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਰਥ ਤੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਮੁਨੀ ਦੇ ਧਰਮਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਨ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ।

ਗ੍ਰਹਣਾਨ੍ਤਂ ਹਿ ਵਾ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਅਥ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਵਾਰ੍षਿਕਮ੍ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾਹृਤ੍ਯ ਚ ਦਾਰਾਨ੍ਵੈ ਪੁਤ੍ਰਾਨੁਤ੍ਪਾਦ੍ਯ ਸੁਵ੍ਰਤਾਨ੍

ਜਾਂ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਨ ਦੀ ਮਿਆਦ ਪੂਰੀ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਜਾਂ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਬਾਅਦ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਵਿਆਹ ਕਰਕੇ, ਤੇ ਚੰਗੇ ਸੰਸਕਾਰ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕਰਕੇ,

ਵृਤ੍ਤਿਭਿਸ਼੍ਚਾਨੁਰੂਪਾਭਿਸ੍ ਤਾਨ੍ ਵਿਭਜ੍ਯ ਸੁਤਾਨ੍ਮੁਨਿਃ ਅਗ੍ਨਿष੍ਟੋਮਾਦਿਭਿਸ਼੍ਚੇष੍ਟ੍ਵਾ ਯਜ੍ਞੈਰ੍ਯਜ੍ਞੇਸ਼੍ਵਰਂ ਵਿਭੁਮ੍

ਮੁਨੀ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਵੰਡ ਕਰਕੇ, ਅਗਨਿਸ਼ਟੋਮ ਆਦਿ ਯਜਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਯਜਨ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।

ਪੂਜਯੇਤ੍ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਾਰਣ੍ਯਂ ਵਿਭਾਵਸੌ ਮੁਨਿਰ੍ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਵਰ੍षਂ ਵਾ ਵਰ੍षਮਾਤ੍ਰਮ੍ ਅਥਾਪਿ ਵਾ

ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਜਾਂ ਇਕ ਸਾਲ ਅੱਗ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦੇ ਹੋਏ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਪਕ੍ਸ਼ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਕਂ ਵਾਪਿ ਦਿਨਦ੍ਵਾਦਸ਼ਕਂ ਤੁ ਵਾ ਕ੍ਸ਼ੀਰਭੁਕ੍ ਸਂਯੁਤਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਸਮ੍ਪੂਜਯੇਤ੍ਸੁਰਾਨ੍

ਜਾਂ ਬਾਰਾਂ ਪੱਖ ਜਾਂ ਬਾਰਾਂ ਦਿਨ, ਦੂਧ ਪੀ ਕੇ, ਸ਼ਾਂਤ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।

ਇष੍ਟ੍ਵੈਵਂ ਜੁਹੁਯਾਦਗ੍ਨੌ ਯਜ੍ਞਪਾਤ੍ਰਾਣਿ ਮਨ੍ਤ੍ਰਤਃ ਅਪ੍ਸੁ ਵੈ ਪਾਰ੍ਥਿਵਂ ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਗੁਰਵੇ ਤੈਜਸਾਨਿ ਤੁ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯਜਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਯਜਨ ਪਾਤਰ ਚੜ੍ਹਾਏ, ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਪਾਤਰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇ, ਤੇ ਧਾਤੂ ਦੇ ਪਾਤਰ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਦੇਵੇ।

ਸ੍ਵਧਨਂ ਸਕਲਂ ਚੈਵ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯੋ ਵਿਸ਼ਙ੍ਕਯਾ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਗੁਰੁਂ ਭੂਮੌ ਵਿਰਕ੍ਤਃ ਸਂਨ੍ਯਸੇਦ੍ਯਤਿਃ

ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਧਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਕਪਟ ਦੇ ਕੇ, ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਜਮੀਨ 'ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਹੋ ਕੇ, ਯਤੀ ਨੂੰ ਸੰਨਿਆਸ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਨਿਕृਤ੍ਯ ਕੇਸ਼ਾਨ੍ ਸਸ਼ਿਖਾਨ੍ ਉਪਵੀਤਂ ਵਿਸृਜ੍ਯ ਚ ਪਞ੍ਚਭਿਰ੍ ਜੁਹੁਯਾਦ੍ ਅਪ੍ਸੁ ਭੂਃ ਸ੍ਵਾਹੇਤਿ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ

ਕੇਸ਼ਾਂ ਸਮੇਤ ਚੋਟੀ ਵੱਢ ਕੇ, ਜਨੇਉ ਤਿਆਗ ਕੇ, ਸਮਝਦਾਰ ਵਿਅਕਤੀ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਆਹੁਤੀਆਂ 'ਭੂਹ ਸਵਾਹਾ' ਕਹਿ ਕੇ ਚੜ੍ਹਾਏ।

ਤਤਸ਼੍ਚੋਰ੍ਧ੍ਵਂ ਚਰੇਦੇਵਂ ਯਤਿਃ ਸ਼ਿਵਵਿਮੁਕ੍ਤਯੇ ਵ੍ਰਤੇਨਾਨਸ਼ਨੇਨਾਪਿ ਤੋਯਵृਤ੍ਤ੍ਯਾਪਿ ਵਾ ਪੁਨਃ

ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਯਤੀ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਲਈ, ਵਰਤ, ਉਪਵਾਸ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦੇ ਹੋਏ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।