ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਉਤ੍ਥਾਯ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਭਵਾਯ ਚ ਉਵਾਚ ਸਤ੍ਵਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਮੁਨੀਨ੍ਦਾਰੁਵਨਾਲਯਾਨ੍

ਉਠ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਭਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਜਲਦੀ ਦਾਰੂਵਨ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਮੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।

ਧਿਗ੍ ਯੁष੍ਮਾਨ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਨਿਧਨਾਨ੍ ਮਹਾਨਿਧਿਮ੍ ਅਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ ਵृਥਾਕृਤਂ ਯਤੋ ਵਿਪ੍ਰਾ ਯੁष੍ਮਾਭਿਰ੍ ਭਾਗ੍ਯਵਰ੍ਜਿਤੈਃ

ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਅੰਤ ਪਾ ਚੁੱਕੇ ਹੋ, ਪਰ ਮਹਾਨ ਤੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਖਜਾਨਾ ਗਵਾ ਦਿੱਤਾ; ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਤੁਸੀਂ ਭਾਗ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਵਿਅਰਥ ਕਰਤਬ ਕੀਤਾ।

ਯਸ੍ਤੁ ਦਾਰੁਵਨੇ ਤਸ੍ਮਿਂਲ੍ ਲਿਙ੍ਗੀ ਦृष੍ਟੋ ऽਪ੍ਯਲਿਙ੍ਗਿਭਿਃ ਯੁष੍ਮਾਭਿਰ੍ ਵਿਕृਤਾਕਾਰਃ ਸ ਏਵ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ

ਦਾਰੂਵਨ ਵਿੱਚ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਲਿੰਗ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਵਿਅੰਗੀ ਲੱਗਾ, ਉਹੀ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਹੈ।

ਗृਹਸ੍ਥੈਸ਼੍ ਚ ਨ ਨਿਨ੍ਦ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਸਦਾ ਹ੍ਯਤਿਥਯੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਵਿਰੂਪਾਸ਼੍ ਚ ਸੁਰੂਪਾਸ਼੍ ਚ ਮਲਿਨਾਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਪਣ੍ਡਿਤਾਃ

ਗ੍ਰਿਹਸਥਾਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਿੰਦਾ ਨਾ ਕਰਨ, ਦੋਵਾਂ ਜਨਮ ਵਾਲੇ; ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਵਿਅੰਗੀ ਹੋਣ ਜਾਂ ਸੁੰਦਰ, ਗੰਦੇ ਜਾਂ ਅਣਪੜ।

ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨੇਨ ਮੁਨਿਨਾ ਕਾਲਮृਤ੍ਯੁਰਪਿ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਪੁਰਾ ਭੂਮੌ ਦ੍ਵਿਜਾਗ੍ਰ੍ਯੇਣ ਜਿਤੋ ਹ੍ਯਤਿਥਿਪੂਜਯਾ

ਮੁਨੀ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਨੇ, ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਕਾਲ ਤੇ ਮੌਤ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਸੀ।

ਅਨ੍ਯਥਾ ਨਾਸ੍ਤਿ ਸਂਤਰ੍ਤੁਂ ਗृਹਸ੍ਥੈਸ਼੍ ਚ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮੈਃ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚਾਤਿਥਿਪੂਜਾਂ ਤਾਮ੍ ਆਤ੍ਮਨੋ ਭੁਵਿ ਸ਼ੋਧਨਮ੍

ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਤੇ ਚੰਗੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ।

ਗृਹਸ੍ਥੋ ऽਪਿ ਪੁਰਾ ਜੇਤੁਂ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਃ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਮਕਰੋਜ੍ਜਾਯਾਂ ਭਾਰ੍ਯਾਮਾਹ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਮ੍

ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸੁਦਰਸ਼ਨ, ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਜਯਾ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੀ ਪਤਿਵਰਤਾ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।

ਸੁਵ੍ਰਤੇ ਸੁਭ੍ਰੁ ਸੁਭਗੇ ਸ਼ृਣੁ ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ ਤ੍ਵਯਾ ਵੈ ਨਾਵਮਨ੍ਤਵ੍ਯਾ ਗृਹੇ ਹ੍ਯਤਿਥਯਃ ਸਦਾ

ਓ ਸਤਵਾਨੇ ਵਾਲੀ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਭੰਵਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਨਸੀਬਾਂ ਵਾਲੀ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ: ਘਰ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਨਾ ਕਰੀ।

ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਸ੍ਵਯਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ ਅਤਿਥਿਰ੍ਯਤ੍ਪਿਨਾਕਧृਕ੍ ਤਸ੍ਮਾਦਤਿਥਯੇ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਆਤ੍ਮਾਨਮਪਿ ਪੂਜਯ

ਹਰ ਮਹਿਮਾਨ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਪਿਨਾਕਾ ਧਾਰੀ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਮਹਿਮਾਨ ਨੂੰ ਸਦਕਾ ਦੇ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਾਂਗ ਕਰੀ।

ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾਥ ਸਂਤਪ੍ਤਾ ਵਿਵਸ਼ਾ ਸਾ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਪਤਿਮਾਹ ਰੁਦਨ੍ਤੀ ਚ ਕਿਮੁਕ੍ਤਂ ਭਵਤਾ ਪ੍ਰਭੋ

ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਪਤੀ-ਵਰਤਾ, ਦੁਖੀ ਤੇ ਬੇਬਸ ਹੋ ਕੇ, ਰੋਂਦੀ ਹੋਈ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦੀ ਹੈ: 'ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਕੀ ਕਿਹਾ?'

ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਾਹ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਃ ਦੇਯਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸ਼ਿਵਾਯਾਰ੍ਯੇ ਸ਼ਿਵ ਏਵਾਤਿਥਿਃ ਸ੍ਵਯਮ੍

ਉਸ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਨੇ ਫਿਰ ਕਿਹਾ: 'ਸਭ ਕੁਝ ਸ਼ਿਵ ਲਈ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਸ਼ਿਵ ਹੀ ਮਹਿਮਾਨ ਹੈ।'

ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵੇ ਪੂਜਨੀਯਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ऽਪ੍ਯਤਿਥਯਃ ਸਦਾ ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਤਦਾ ਭਰ੍ਤ੍ਰਾ ਭਾਰ੍ਯਾ ਤਸ੍ਯ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ

ਇਸ ਲਈ, ਹਰ ਮਹਿਮਾਨ ਦੀ ਸਦਾ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਪਤੀ ਵਲੋਂ ਇਹ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਪਤੀ-ਵਰਤਾ ਪਤਨੀ...

ਸ਼ੇषਾਮਿਵਾਜ੍ਞਾਮਾਦਾਯ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਾ ਸਾ ਪ੍ਰਾਚਰਤ੍ਤਦਾ ਪਰੀਕ੍ਸ਼ਿਤੁਂ ਤਥਾ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਂ ਤਯੋਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ

ਉਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਯਜਨਾ ਦੀ ਬਚੀ ਹੋਈ ਭਾਗ ਵਾਂਗ ਮੰਨ ਕੇ, ਉਹ ਪਤਨੀ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਦੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨੂੰ ਪਰਖਣ ਲਈ।

ਧਰ੍ਮੋ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਜਗਾਮਾਥ ਮੁਨੇਰ੍ਗृਹਮ੍ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਾਰ੍ਚਯਾਮਾਸ ਸਾਰ੍ਘ੍ਯਾਦ੍ਯੈਰਨਘਾ ਦ੍ਵਿਜਮ੍

ਧਰਮ ਨੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਮੁਨੀ ਦੇ ਘਰ ਗਿਆ; ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਪਤਨੀ ਨੇ ਪੈਰ ਧੋਣ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਤੇ ਹੋਰ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ।

ਸਮ੍ਪੂਜਿਤਸ੍ਤਯਾ ਤਾਂ ਤੁ ਪ੍ਰਾਹ ਧਰ੍ਮੋ ਦ੍ਵਿਜਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਭਦ੍ਰੇ ਕੁਤਃ ਪਤਿਰ੍ਧੀਮਾਂਸ੍ ਤਵ ਭਰ੍ਤਾ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਃ

ਉਸ ਵਲੋਂ ਪੂਰੀ ਇੱਜ਼ਤ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਧਰਮ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਆਪ ਬੋਲਿਆ: 'ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਕਿੱਥੇ ਹੈ?'

ਅਨ੍ਨਾਦ੍ਯੈਰਲਮਦ੍ਯਾਰ੍ਯੇ ਸ੍ਵਂ ਦਾਤੁਮਿਹ ਚਾਰ੍ਹਸਿ ਸਾ ਚ ਲਜ੍ਜਾਵृਤਾ ਨਾਰੀ ਸ੍ਮਰਨ੍ਤੀ ਕਥਿਤਂ ਪੁਰਾ

ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੀ ਪੂਰੀ ਭਰਵਾਂਤ ਨਾਲ, ਨਿਆਈ ਪਤਨੀ, ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਆਪ ਵੀ ਇੱਥੇ ਭੇਟ ਕਰ; ਪਰ ਉਹ ਨਾਰੀ, ਲੱਜਾ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ, ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਹਾ ਬੋਲ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਹੈ।

ਭਰ੍ਤ੍ਰਾ ਨ੍ਯਮੀਲਯਨ੍ਨੇਤ੍ਰੇ ਚਚਾਲ ਚ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਕਿਂਚੇਤ੍ਯਾਹ ਪੁਨਸ੍ਤਂ ਵੈ ਧਰ੍ਮੇ ਚਕ੍ਰੇ ਚ ਸਾ ਮਤਿਮ੍

ਪਤੀ ਵਲੋਂ ਅੱਖਾਂ ਥੱਲੇ ਕਰਕੇ, ਪਤੀ-ਵਰਤਾ ਪਤਨੀ ਕੰਬਦੀ ਹੈ; ਫਿਰ, ਕੀ ਕਰੀਏ, ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਧਰਮ ਉੱਤੇ ਮਨ ਲਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਪੁੱਛਦੀ ਹੈ।

ਨਿਵੇਦਿਤੁਂ ਕਿਲਾਤ੍ਮਾਨਂ ਤਸ੍ਮੈ ਪਤ੍ਯੁਰਿਹਾਜ੍ਞਯਾ ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਭਰ੍ਤਾ ਤਸ੍ਯਾ ਨਾਰ੍ਯਾਃ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਃ

ਪਤੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸੀ; ਇਸ ਵੇਲੇ, ਉਸ ਦੀ ਪਤੀ ਸੁਦਰਸ਼ਨ...

ਗृਹਦ੍ਵਾਰਂ ਗਤੋ ਧੀਮਾਂਸ੍ ਤਾਮੁਵਾਚ ਮਹਾਮੁਨਿਃ ਏਹ੍ਯੇਹਿ ਕ੍ਵ ਗਤਾ ਭਦ੍ਰੇ ਤਮੁਵਾਚਾਤਿਥਿਃ ਸ੍ਵਯਮ੍

ਸੁਦਰਸ਼ਨ, ਵੱਡਾ ਗਿਆਨੀ ਮੁਨੀ, ਘਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ: 'ਆ, ਆ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਗਈ?' ਮਹਿਮਾਨ ਨੇ ਆਪ ਉਸ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।

ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਤ੍ਵਨਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਮੈਥੁਨਸ੍ਥੋ ऽਹਮਦ੍ਯ ਵੈ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨ ਮਹਾਭਾਗ ਕਿਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮਿਹੋਚ੍ਯਤਾਮ੍

'ਅੱਜ, ਸੁਦਰਸ਼ਨ, ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਆਇਆ ਹਾਂ; ਦੱਸ, ਹੁਣ ਕੀ ਕਰੀਏ?'

ਸੁਰਤਾਨ੍ਤਸ੍ਤੁ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸਂਤੁष੍ਟੋ ऽਹਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਸ੍ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਹ ਸੁਪ੍ਰਹृष੍ਟੋ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ

'ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਮਿਲਣ ਦਾ ਕੰਮ ਮੁਕ ਗਿਆ; ਮੈਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹਾਂ,' ਉਹ ਚੋਟੀ ਦਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਖਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਸੁਦਰਸ਼ਨ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਚੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ।

ਭੁਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਵ ਚੈਨਾਂ ਯਥਾਕਾਮਂ ਗਮਿष੍ਯੇ ऽਹਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ ਹृष੍ਟੋ ऽਥ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਾਨਂ ਧਰ੍ਮਰਾਟ੍ ਸ੍ਵਯਮ੍

'ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਮੁਤਾਬਕ ਭੋਗ ਲੈ; ਮੈਂ ਹੁਣ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਚੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।' ਫਿਰ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਅਸਲ ਰੂਪ ਵਿਖਾਇਆ।

ਪ੍ਰਦਦੌ ਚੇਪ੍ਸਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਤਮਾਹ ਚ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ ਏषਾ ਨ ਭੁਕ੍ਤਾ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਮਨਸਾਪਿ ਸੁਸ਼ੋਭਨਾ

ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੀਆਂ ਚਾਹਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ ਤੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ: 'ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮਨ ਵਿਚ ਵੀ ਨਹੀਂ ਭੋਗਿਆ।'

ਮਯਾ ਚੈषਾ ਨ ਸਂਦੇਹਃ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਂ ਜ੍ਞਾਤੁਮਿਹਾਗਤਃ ਜਿਤੋ ਵੈ ਯਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ ਧਰ੍ਮੇਣੈਕੇਨ ਸੁਵ੍ਰਤ

'ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ ਕਿ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ ਨਹੀਂ; ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਧਾ ਪਰਖਣ ਆਇਆ ਸੀ। ਤੂੰ, ਸਤਵਾਨੇ ਵਾਲੀ, ਧਰਮ ਨਾਲ ਮੌਤ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਹੈ।'

ਅਹੋ ऽਸ੍ਯ ਤਪਸੋ ਵੀਰ੍ਯਮ੍ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਯੌ ਚ ਸਃ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਥਾ ਪੂਜਨੀਯਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਹ੍ਯਤਿਥਯਃ ਸਦਾ

'ਵਾਹ, ਇਸ ਦੇ ਤਪ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ!' ਇਹ ਆਖ ਕੇ ਉਹ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਇਸ ਲਈ, ਹਰ ਮਹਿਮਾਨ ਦੀ ਸਦਾ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਬਹੁਨਾਤ੍ਰ ਕਿਮੁਕ੍ਤੇਨ ਭਾਗ੍ਯਹੀਨਾ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ ਤਮੇਵ ਸ਼ਰਣਂ ਤੂਰ੍ਣਂ ਗਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਥ ਸ਼ਙ੍ਕਰਮ੍

ਹੋਰ ਕੀ ਕਹਿਣਾ, ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਨਹੀਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਚਲਦੇ ਹੀ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਰ੍षਭਾਃ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮਭਿਵਨ੍ਦ੍ਯਾਰ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰੋਚੁਰਾਕੁਲਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾਃ

ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਉਲਝੇ ਹੋਏ ਨੈਣਾਂ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਬੋਲੇ।

ਨਾਪੇਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਮਹਾਭਾਗ ਜੀਵਿਤਂ ਵਿਕृਤਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ਦृष੍ਟੋ ऽਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ ਮਹਾਦੇਵੋ ਨਿਨ੍ਦਿਤੋ ਯਸ੍ਤ੍ਵਨਿਨ੍ਦਿਤਃ

ਹੇ ਮਹਾਂ ਭਾਗ, ਸਾਡੀ ਜਿੰਦਗੀ ਦੀ ਕੋਈ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ, ਸਾਡੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵੀ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹਨ; ਅਸੀਂ ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹਨ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰ ਬੈਠੇ।

ਸ਼ਪ੍ਤਸ਼੍ ਚ ਸਰ੍ਵਗਃ ਸ਼ੂਲੀ ਪਿਨਾਕੀ ਨੀਲਲੋਹਿਤਃ ਅਜ੍ਞਾਨਾਚ੍ਛਾਪਜਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਃ ਕੁਣ੍ਠਿਤਾਸ੍ਯਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍

ਜੋ ਹਰ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ ਹਨ, ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਧਾਰੀ, ਪਿਨਾਕ ਧਨੁ ਧਾਰੀ, ਨੀਲੇ ਤੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ; ਪਰ ਅਗਿਆਨਤਾ ਕਰਕੇ, ਸਾਡਾ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਹੀ ਨਿਰਰਥਕ ਹੋ ਗਈ।