ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਸ਼੍ ਚ ਸਮੁਦ੍ਰੋ ऽਸੌ ਨਿਵਾਸਃ ਸਰ੍ਵਦਾ ਹਰੇਃ ਦ੍ਵਿਤੀਯਸ਼੍ਚਾਮृਤਾਧਾਰੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਪੇਯੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਃ ਕृਤਃ
ਦੁੱਧ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਰੀ ਦਾ ਵਾਸ ਹੈ; ਦੂਜਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਮਨਾਹੀ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਅਵਿਮੁਕ੍ਤੇਸ਼੍ਵਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰੇਣ ਚਾਭਿषਿਚ੍ਯੇਸ਼ਂ ਦੇਵਦੇਵਂ ਤ੍ਰਿਯਂਬਕਮ੍
ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿੱਚ ਅਵਿਮੁਕਤੇਸ਼ਵਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਤ੍ਰਿਅੰਬਕ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ।
ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਪਰਯਾ ਯੁਕ੍ਤੋ ਦੇਹਾਸ਼੍ਲੇषਾਮृਤੇਨ ਵੈ ਨਿषਿਕ੍ਤੇਨ ਸ੍ਵਯਂ ਦੇਵਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰੇਣ ਮਧੁਸੂਦਨਃ
ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਪੂਰੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ, ਸਰੀਰਕ ਮਿਲਾਪ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਕੇ, ਆਪ ਹੀ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ।
ਸੇਚਯਿਤ੍ਵਾਥ ਭਗਵਾਨ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਮੁਨਿਭਿਃ ਸਮਮ੍ ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਂ ਪੂਰ੍ਵਵਚ੍ਚਕ੍ਰੇ ਨਿਵਾਸਂ ਚਾਤ੍ਮਨਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਦੁੱਧ ਛਿੜਕਿਆ ਅਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਦੁੱਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਵਾਸ ਬਣਾਇਆ।
ਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚੈਵ ਤਥਾ ਸ਼ਪ੍ਤੋ ਮਾਣ੍ਡਵ੍ਯੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ ਵृष੍ਣਯਸ਼੍ਚੈਵ ਕृष੍ਣੇਨ ਦੁਰ੍ਵਾਸਾਦ੍ਯੈਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਭਿਃ
ਧਰਮ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਮਾਂਡਵਿਆ ਨੇ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਹੋਰ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀਆਂ ਜਿਵੇਂ ਦੁਰਵਾਸਾ ਨੇ।
ਰਾਘਵਃ ਸਾਨੁਜਸ਼੍ ਚਾਪਿ ਦੁਰ੍ਵਾਸੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ ਸ਼੍ਰੀਵਤ੍ਸਸ਼੍ ਚ ਮੁਨੇਃ ਪਾਦ ਪਤਨਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ
ਰਾਘਵ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਦੁਰਵਾਸਾ ਨੇ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ; ਅਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਨੂੰ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਮੁਨੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਡਿੱਗਣ ਕਰਕੇ।
ਏਤੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਚ ਬਹਵੋ ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਵਸ਼ਮਾਗਤਾਃ ਵਰ੍ਜਯਿਤ੍ਵਾ ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ਂ ਦੇਵਦੇਵਮੁਮਾਪਤਿਮ੍
ਇਹ ਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ, ਪਰ ਵਿਰੂਪਾਖ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਉਮਾ ਦੇ ਪਤੀ, ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ।
ਏਵਂ ਹਿ ਮੋਹਿਤਾਸ੍ਤੇਨ ਨਾਵਬੁਧ੍ਯਨ੍ਤ ਸ਼ਙ੍ਕਰਮ੍ ਅਤ੍ਯੁਗ੍ਰਵਚਨਂ ਪ੍ਰੋਚੁਸ਼੍ ਚੋਗ੍ਰੋ ऽਪ੍ਯਨ੍ਤਰਧੀਯਤ
ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਨਾ ਸਕੇ; ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਤਿੱਖੇ ਬੋਲ ਕਹੇ, ਤੇ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਗਿਆ।
ਤੇ ऽਪਿ ਦਾਰੁਵਨਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਪ੍ਰਾਤਃ ਸਂਵਿਗ੍ਨਮਾਨਸਾਃ ਪਿਤਾਮਹਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਆਸੀਨਂ ਪਰਮਾਸਨੇ
ਉਹ ਮੁਨੀ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ, ਸਵੇਰੇ ਦਾਰੂਵਨ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਪਿਤਾਮਹ, ਜੋ ਉੱਚੀ ਅਸਨ ਤੇ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਕੋਲ ਗਏ।
ਗਤ੍ਵਾ ਵਿਜ੍ਞਾਪਯਾਮਾਸੁਃ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਮਖਿਲਂ ਵਿਭੋਃ ਸ਼ੁਭੇ ਦਾਰੁਵਨੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਮੁਨਯਃ ਕ੍ਸ਼ੀਣਚੇਤਸਃ
ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਮੁਨੀਆਂ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਥੱਕੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਦਾਰੂਵਨ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਵਾਪਰਿਆ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ।
ਸੋ ऽਪਿ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਮਨਸਾ ਕ੍ਸ਼ਣਾਦੇਵ ਪਿਤਾਮਹਃ ਤੇषਾਂ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਮਖਿਲਂ ਪੁਣ੍ਯੇ ਦਾਰੁਵਨੇ ਪੁਰਾ
ਪਿਤਾਮਹ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚ ਕੇ, ਤੁਰੰਤ, ਪਵਿੱਤਰ ਦਾਰੂਵਨ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਜੋ ਕੁਝ ਵਾਪਰਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਸਭ ਯਾਦ ਕਰ ਲਿਆ।
ਉਤ੍ਥਾਯ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਭਵਾਯ ਚ ਉਵਾਚ ਸਤ੍ਵਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਮੁਨੀਨ੍ਦਾਰੁਵਨਾਲਯਾਨ੍
ਉਠ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਭਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਜਲਦੀ ਦਾਰੂਵਨ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਮੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਧਿਗ੍ ਯੁष੍ਮਾਨ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਨਿਧਨਾਨ੍ ਮਹਾਨਿਧਿਮ੍ ਅਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ ਵृਥਾਕृਤਂ ਯਤੋ ਵਿਪ੍ਰਾ ਯੁष੍ਮਾਭਿਰ੍ ਭਾਗ੍ਯਵਰ੍ਜਿਤੈਃ
ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਅੰਤ ਪਾ ਚੁੱਕੇ ਹੋ, ਪਰ ਮਹਾਨ ਤੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਖਜਾਨਾ ਗਵਾ ਦਿੱਤਾ; ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਤੁਸੀਂ ਭਾਗ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਵਿਅਰਥ ਕਰਤਬ ਕੀਤਾ।
ਯਸ੍ਤੁ ਦਾਰੁਵਨੇ ਤਸ੍ਮਿਂਲ੍ ਲਿਙ੍ਗੀ ਦृष੍ਟੋ ऽਪ੍ਯਲਿਙ੍ਗਿਭਿਃ ਯੁष੍ਮਾਭਿਰ੍ ਵਿਕृਤਾਕਾਰਃ ਸ ਏਵ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਦਾਰੂਵਨ ਵਿੱਚ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਲਿੰਗ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਵਿਅੰਗੀ ਲੱਗਾ, ਉਹੀ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਹੈ।
ਗृਹਸ੍ਥੈਸ਼੍ ਚ ਨ ਨਿਨ੍ਦ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਸਦਾ ਹ੍ਯਤਿਥਯੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਵਿਰੂਪਾਸ਼੍ ਚ ਸੁਰੂਪਾਸ਼੍ ਚ ਮਲਿਨਾਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਪਣ੍ਡਿਤਾਃ
ਗ੍ਰਿਹਸਥਾਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਿੰਦਾ ਨਾ ਕਰਨ, ਦੋਵਾਂ ਜਨਮ ਵਾਲੇ; ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਵਿਅੰਗੀ ਹੋਣ ਜਾਂ ਸੁੰਦਰ, ਗੰਦੇ ਜਾਂ ਅਣਪੜ।
ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨੇਨ ਮੁਨਿਨਾ ਕਾਲਮृਤ੍ਯੁਰਪਿ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਪੁਰਾ ਭੂਮੌ ਦ੍ਵਿਜਾਗ੍ਰ੍ਯੇਣ ਜਿਤੋ ਹ੍ਯਤਿਥਿਪੂਜਯਾ
ਮੁਨੀ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਨੇ, ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਕਾਲ ਤੇ ਮੌਤ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਸੀ।
ਅਨ੍ਯਥਾ ਨਾਸ੍ਤਿ ਸਂਤਰ੍ਤੁਂ ਗृਹਸ੍ਥੈਸ਼੍ ਚ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮੈਃ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚਾਤਿਥਿਪੂਜਾਂ ਤਾਮ੍ ਆਤ੍ਮਨੋ ਭੁਵਿ ਸ਼ੋਧਨਮ੍
ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਤੇ ਚੰਗੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ।
ਗृਹਸ੍ਥੋ ऽਪਿ ਪੁਰਾ ਜੇਤੁਂ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਃ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਮਕਰੋਜ੍ਜਾਯਾਂ ਭਾਰ੍ਯਾਮਾਹ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਮ੍
ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸੁਦਰਸ਼ਨ, ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਜਯਾ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੀ ਪਤਿਵਰਤਾ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਸੁਵ੍ਰਤੇ ਸੁਭ੍ਰੁ ਸੁਭਗੇ ਸ਼ृਣੁ ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ ਤ੍ਵਯਾ ਵੈ ਨਾਵਮਨ੍ਤਵ੍ਯਾ ਗृਹੇ ਹ੍ਯਤਿਥਯਃ ਸਦਾ
ਓ ਸਤਵਾਨੇ ਵਾਲੀ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਭੰਵਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਨਸੀਬਾਂ ਵਾਲੀ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ: ਘਰ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਨਾ ਕਰੀ।
ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਸ੍ਵਯਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ ਅਤਿਥਿਰ੍ਯਤ੍ਪਿਨਾਕਧृਕ੍ ਤਸ੍ਮਾਦਤਿਥਯੇ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਆਤ੍ਮਾਨਮਪਿ ਪੂਜਯ
ਹਰ ਮਹਿਮਾਨ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਪਿਨਾਕਾ ਧਾਰੀ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਮਹਿਮਾਨ ਨੂੰ ਸਦਕਾ ਦੇ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਾਂਗ ਕਰੀ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾਥ ਸਂਤਪ੍ਤਾ ਵਿਵਸ਼ਾ ਸਾ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਪਤਿਮਾਹ ਰੁਦਨ੍ਤੀ ਚ ਕਿਮੁਕ੍ਤਂ ਭਵਤਾ ਪ੍ਰਭੋ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਪਤੀ-ਵਰਤਾ, ਦੁਖੀ ਤੇ ਬੇਬਸ ਹੋ ਕੇ, ਰੋਂਦੀ ਹੋਈ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦੀ ਹੈ: 'ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਕੀ ਕਿਹਾ?'
ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਾਹ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਃ ਦੇਯਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸ਼ਿਵਾਯਾਰ੍ਯੇ ਸ਼ਿਵ ਏਵਾਤਿਥਿਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਨੇ ਫਿਰ ਕਿਹਾ: 'ਸਭ ਕੁਝ ਸ਼ਿਵ ਲਈ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਸ਼ਿਵ ਹੀ ਮਹਿਮਾਨ ਹੈ।'
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵੇ ਪੂਜਨੀਯਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ऽਪ੍ਯਤਿਥਯਃ ਸਦਾ ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਤਦਾ ਭਰ੍ਤ੍ਰਾ ਭਾਰ੍ਯਾ ਤਸ੍ਯ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ
ਇਸ ਲਈ, ਹਰ ਮਹਿਮਾਨ ਦੀ ਸਦਾ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਪਤੀ ਵਲੋਂ ਇਹ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਪਤੀ-ਵਰਤਾ ਪਤਨੀ...
ਸ਼ੇषਾਮਿਵਾਜ੍ਞਾਮਾਦਾਯ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਾ ਸਾ ਪ੍ਰਾਚਰਤ੍ਤਦਾ ਪਰੀਕ੍ਸ਼ਿਤੁਂ ਤਥਾ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਂ ਤਯੋਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਉਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਯਜਨਾ ਦੀ ਬਚੀ ਹੋਈ ਭਾਗ ਵਾਂਗ ਮੰਨ ਕੇ, ਉਹ ਪਤਨੀ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਦੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨੂੰ ਪਰਖਣ ਲਈ।
ਧਰ੍ਮੋ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਜਗਾਮਾਥ ਮੁਨੇਰ੍ਗृਹਮ੍ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਾਰ੍ਚਯਾਮਾਸ ਸਾਰ੍ਘ੍ਯਾਦ੍ਯੈਰਨਘਾ ਦ੍ਵਿਜਮ੍
ਧਰਮ ਨੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਮੁਨੀ ਦੇ ਘਰ ਗਿਆ; ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਪਤਨੀ ਨੇ ਪੈਰ ਧੋਣ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਤੇ ਹੋਰ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ।
ਸਮ੍ਪੂਜਿਤਸ੍ਤਯਾ ਤਾਂ ਤੁ ਪ੍ਰਾਹ ਧਰ੍ਮੋ ਦ੍ਵਿਜਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਭਦ੍ਰੇ ਕੁਤਃ ਪਤਿਰ੍ਧੀਮਾਂਸ੍ ਤਵ ਭਰ੍ਤਾ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਃ
ਉਸ ਵਲੋਂ ਪੂਰੀ ਇੱਜ਼ਤ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਧਰਮ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਆਪ ਬੋਲਿਆ: 'ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਕਿੱਥੇ ਹੈ?'
ਅਨ੍ਨਾਦ੍ਯੈਰਲਮਦ੍ਯਾਰ੍ਯੇ ਸ੍ਵਂ ਦਾਤੁਮਿਹ ਚਾਰ੍ਹਸਿ ਸਾ ਚ ਲਜ੍ਜਾਵृਤਾ ਨਾਰੀ ਸ੍ਮਰਨ੍ਤੀ ਕਥਿਤਂ ਪੁਰਾ
ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੀ ਪੂਰੀ ਭਰਵਾਂਤ ਨਾਲ, ਨਿਆਈ ਪਤਨੀ, ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਆਪ ਵੀ ਇੱਥੇ ਭੇਟ ਕਰ; ਪਰ ਉਹ ਨਾਰੀ, ਲੱਜਾ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ, ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਹਾ ਬੋਲ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਭਰ੍ਤ੍ਰਾ ਨ੍ਯਮੀਲਯਨ੍ਨੇਤ੍ਰੇ ਚਚਾਲ ਚ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਕਿਂਚੇਤ੍ਯਾਹ ਪੁਨਸ੍ਤਂ ਵੈ ਧਰ੍ਮੇ ਚਕ੍ਰੇ ਚ ਸਾ ਮਤਿਮ੍
ਪਤੀ ਵਲੋਂ ਅੱਖਾਂ ਥੱਲੇ ਕਰਕੇ, ਪਤੀ-ਵਰਤਾ ਪਤਨੀ ਕੰਬਦੀ ਹੈ; ਫਿਰ, ਕੀ ਕਰੀਏ, ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਧਰਮ ਉੱਤੇ ਮਨ ਲਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਪੁੱਛਦੀ ਹੈ।
ਨਿਵੇਦਿਤੁਂ ਕਿਲਾਤ੍ਮਾਨਂ ਤਸ੍ਮੈ ਪਤ੍ਯੁਰਿਹਾਜ੍ਞਯਾ ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਭਰ੍ਤਾ ਤਸ੍ਯਾ ਨਾਰ੍ਯਾਃ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਃ
ਪਤੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸੀ; ਇਸ ਵੇਲੇ, ਉਸ ਦੀ ਪਤੀ ਸੁਦਰਸ਼ਨ...
ਗृਹਦ੍ਵਾਰਂ ਗਤੋ ਧੀਮਾਂਸ੍ ਤਾਮੁਵਾਚ ਮਹਾਮੁਨਿਃ ਏਹ੍ਯੇਹਿ ਕ੍ਵ ਗਤਾ ਭਦ੍ਰੇ ਤਮੁਵਾਚਾਤਿਥਿਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਸੁਦਰਸ਼ਨ, ਵੱਡਾ ਗਿਆਨੀ ਮੁਨੀ, ਘਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ: 'ਆ, ਆ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਗਈ?' ਮਹਿਮਾਨ ਨੇ ਆਪ ਉਸ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।