ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਕੋ ਭਵਾਨਿਤਿ ਚਾਹੁਸ੍ਤਂ ਆਸ੍ਯਤਾਮਿਤਿ ਚਾਪਰਾਃ ਕੁਤ੍ਰੇਤ੍ਯਥ ਪ੍ਰਸੀਦੇਤਿ ਜਜਲ੍ਪੁਃ ਪ੍ਰੀਤਮਾਨਸਾਃ

ਕੁਝ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ?' ਹੋਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਇੱਥੇ ਬੈਠੋ।' ਫਿਰ, ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੀਆਂ, 'ਤੁਸੀਂ ਕਿੱਥੋਂ ਆਏ ਹੋ? ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ।'

ਵਿਪਰੀਤਾ ਨਿਪੇਤੁਰ੍ਵੈ ਵਿਸ੍ਰਸ੍ਤਾਂਸ਼ੁਕਮੂਰ੍ਧਜਾਃ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਃ ਪਤੀਨਾਂ ਤੁ ਸਂਨਿਧੌ ਭਵਮਾਯਯਾ

ਕੁਝ ਮਹਿਲਾਵਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਲ ਤੇ ਕਪੜੇ ਢੀਲੇ ਹੋਏ, ਭੁੱਲ-ਭੁੱਲ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਈਆਂ; ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਪਤੀ-ਭਗਤ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਪਤੀਆਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਭਵ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਐਸਾ ਕਰ ਬੈਠੀਆਂ।

ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭਵਸ੍ਤਾਸਾਂ ਚੇष੍ਟਾਵਾਕ੍ਯਾਨਿ ਚਾਵ੍ਯਯਃ ਸ਼ੁਭਂ ਵਾਪ੍ਯਸ਼ੁਭਂ ਵਾਪਿ ਨੋਕ੍ਤਵਾਨ੍ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ

ਉਨਾਂ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਹਰਕਤਾਂ ਤੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਟੱਲ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਚਾਹੇ ਚੰਗਾ ਜਾਂ ਮਾੜਾ, ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬੋਲਿਆ।

ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਾਰੀਕੁਲਂ ਵਿਪ੍ਰਾਸ੍ ਤਥਾਭੂਤਂ ਚ ਸ਼ਙ੍ਕਰਮ੍ ਅਤੀਵ ਪਰੁषਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਜਜਲ੍ਪੁਸ੍ਤੇ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਾਃ

ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ, ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਐਸੇ ਹਾਲ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਕਰੜੇ ਬੋਲ ਕਹਿ ਦਿੱਤੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ।

ਤਪਾਂਸਿ ਤੇषਾਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਹਨ੍ਯਨ੍ਤ ਸ਼ਙ੍ਕਰੇ ਯਥਾਦਿਤ੍ਯਪ੍ਰਕਾਸ਼ੇਨ ਤਾਰਕਾ ਨਭਸਿ ਸ੍ਥਿਤਾਃ

ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਦੀ ਤਪस्या ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਤਾਰੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ऋषਿਸ਼ਾਪੇਨ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ੍ਤੁ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ ਸਮृਦ੍ਧਸ਼੍ਰੇਯਸਾਂ ਯੋਨਿਰ੍ ਯਜ੍ਞਾ ਵੈ ਨਾਸ਼ਮਾਪ੍ਤਵਾਨ੍

ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ, ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਵਧੀਆ ਵਧਤ ਦਾ ਸਰੋਤ ਗੁਆ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ।

ਭृਗੋਰ੍ ਅਪਿ ਚ ਸ਼ਾਪੇਨ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪਰਮਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭਾਵਾਨ੍ਦਸ਼ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਦੁਃਖਿਤਸ਼੍ ਚ ਸਦਾ ਕृਤਃ

ਭ੍ਰਿਗੁ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਵੀ, ਪਰਮ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਦਸ ਜਨਮ ਲੈਣ 'ਤੇ ਮਜਬੂਰ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁਖੀ ਰਹਿਆ।

ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯਾਪਿ ਚ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਛਿਨ੍ਨਂ ਸਵृषਣਂ ਪੁਰਾ ऋषਿਣਾ ਗੌਤਮੇਨੋਰ੍ਵ੍ਯਾਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੇਨ ਵਿਨਿਪਾਤਿਤਮ੍

ਇੰਦਰ, ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਇੱਕ ਵਾਰ ਗੌਤਮ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇ ਵਜੀਨ ਕੱਟ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੇ ਗਏ।

ਗਰ੍ਭਵਾਸੋ ਵਸੂਨਾਂ ਚ ਸ਼ਾਪੇਨ ਵਿਹਿਤਸ੍ ਤਥਾ ऋषੀਣਾਂ ਚੈਵ ਸ਼ਾਪੇਨ ਨਹੁषਃ ਸਰ੍ਪਤਾਂ ਗਤਃ

ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ, ਵਸੂਆਂ ਨੂੰ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ ਪਿਆ, ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ, ਨਹੁਸ਼ ਸੱਪ ਬਣ ਗਿਆ।

ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਸ਼੍ ਚ ਸਮੁਦ੍ਰੋ ऽਸੌ ਨਿਵਾਸਃ ਸਰ੍ਵਦਾ ਹਰੇਃ ਦ੍ਵਿਤੀਯਸ਼੍ਚਾਮृਤਾਧਾਰੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਪੇਯੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਃ ਕृਤਃ

ਦੁੱਧ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਰੀ ਦਾ ਵਾਸ ਹੈ; ਦੂਜਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਮਨਾਹੀ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।

ਅਵਿਮੁਕ੍ਤੇਸ਼੍ਵਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰੇਣ ਚਾਭਿषਿਚ੍ਯੇਸ਼ਂ ਦੇਵਦੇਵਂ ਤ੍ਰਿਯਂਬਕਮ੍

ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿੱਚ ਅਵਿਮੁਕਤੇਸ਼ਵਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਤ੍ਰਿਅੰਬਕ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ।

ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਪਰਯਾ ਯੁਕ੍ਤੋ ਦੇਹਾਸ਼੍ਲੇषਾਮृਤੇਨ ਵੈ ਨਿषਿਕ੍ਤੇਨ ਸ੍ਵਯਂ ਦੇਵਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰੇਣ ਮਧੁਸੂਦਨਃ

ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਪੂਰੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ, ਸਰੀਰਕ ਮਿਲਾਪ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਕੇ, ਆਪ ਹੀ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ।

ਸੇਚਯਿਤ੍ਵਾਥ ਭਗਵਾਨ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਮੁਨਿਭਿਃ ਸਮਮ੍ ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਂ ਪੂਰ੍ਵਵਚ੍ਚਕ੍ਰੇ ਨਿਵਾਸਂ ਚਾਤ੍ਮਨਃ ਪ੍ਰਭੁਃ

ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਦੁੱਧ ਛਿੜਕਿਆ ਅਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਦੁੱਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਵਾਸ ਬਣਾਇਆ।

ਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚੈਵ ਤਥਾ ਸ਼ਪ੍ਤੋ ਮਾਣ੍ਡਵ੍ਯੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ ਵृष੍ਣਯਸ਼੍ਚੈਵ ਕृष੍ਣੇਨ ਦੁਰ੍ਵਾਸਾਦ੍ਯੈਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਭਿਃ

ਧਰਮ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਮਾਂਡਵਿਆ ਨੇ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਹੋਰ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀਆਂ ਜਿਵੇਂ ਦੁਰਵਾਸਾ ਨੇ।

ਰਾਘਵਃ ਸਾਨੁਜਸ਼੍ ਚਾਪਿ ਦੁਰ੍ਵਾਸੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ ਸ਼੍ਰੀਵਤ੍ਸਸ਼੍ ਚ ਮੁਨੇਃ ਪਾਦ ਪਤਨਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ

ਰਾਘਵ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਦੁਰਵਾਸਾ ਨੇ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ; ਅਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਨੂੰ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਮੁਨੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਡਿੱਗਣ ਕਰਕੇ।

ਏਤੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਚ ਬਹਵੋ ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਵਸ਼ਮਾਗਤਾਃ ਵਰ੍ਜਯਿਤ੍ਵਾ ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ਂ ਦੇਵਦੇਵਮੁਮਾਪਤਿਮ੍

ਇਹ ਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ, ਪਰ ਵਿਰੂਪਾਖ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਉਮਾ ਦੇ ਪਤੀ, ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ।

ਏਵਂ ਹਿ ਮੋਹਿਤਾਸ੍ਤੇਨ ਨਾਵਬੁਧ੍ਯਨ੍ਤ ਸ਼ਙ੍ਕਰਮ੍ ਅਤ੍ਯੁਗ੍ਰਵਚਨਂ ਪ੍ਰੋਚੁਸ਼੍ ਚੋਗ੍ਰੋ ऽਪ੍ਯਨ੍ਤਰਧੀਯਤ

ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਨਾ ਸਕੇ; ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਤਿੱਖੇ ਬੋਲ ਕਹੇ, ਤੇ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਗਿਆ।

ਤੇ ऽਪਿ ਦਾਰੁਵਨਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਪ੍ਰਾਤਃ ਸਂਵਿਗ੍ਨਮਾਨਸਾਃ ਪਿਤਾਮਹਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਆਸੀਨਂ ਪਰਮਾਸਨੇ

ਉਹ ਮੁਨੀ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ, ਸਵੇਰੇ ਦਾਰੂਵਨ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਪਿਤਾਮਹ, ਜੋ ਉੱਚੀ ਅਸਨ ਤੇ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਕੋਲ ਗਏ।

ਗਤ੍ਵਾ ਵਿਜ੍ਞਾਪਯਾਮਾਸੁਃ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਮਖਿਲਂ ਵਿਭੋਃ ਸ਼ੁਭੇ ਦਾਰੁਵਨੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਮੁਨਯਃ ਕ੍ਸ਼ੀਣਚੇਤਸਃ

ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਮੁਨੀਆਂ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਥੱਕੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਦਾਰੂਵਨ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਵਾਪਰਿਆ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ।

ਸੋ ऽਪਿ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਮਨਸਾ ਕ੍ਸ਼ਣਾਦੇਵ ਪਿਤਾਮਹਃ ਤੇषਾਂ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਮਖਿਲਂ ਪੁਣ੍ਯੇ ਦਾਰੁਵਨੇ ਪੁਰਾ

ਪਿਤਾਮਹ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚ ਕੇ, ਤੁਰੰਤ, ਪਵਿੱਤਰ ਦਾਰੂਵਨ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਜੋ ਕੁਝ ਵਾਪਰਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਸਭ ਯਾਦ ਕਰ ਲਿਆ।

ਉਤ੍ਥਾਯ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਭਵਾਯ ਚ ਉਵਾਚ ਸਤ੍ਵਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਮੁਨੀਨ੍ਦਾਰੁਵਨਾਲਯਾਨ੍

ਉਠ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਭਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਜਲਦੀ ਦਾਰੂਵਨ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਮੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।

ਧਿਗ੍ ਯੁष੍ਮਾਨ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਨਿਧਨਾਨ੍ ਮਹਾਨਿਧਿਮ੍ ਅਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ ਵृਥਾਕृਤਂ ਯਤੋ ਵਿਪ੍ਰਾ ਯੁष੍ਮਾਭਿਰ੍ ਭਾਗ੍ਯਵਰ੍ਜਿਤੈਃ

ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਅੰਤ ਪਾ ਚੁੱਕੇ ਹੋ, ਪਰ ਮਹਾਨ ਤੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਖਜਾਨਾ ਗਵਾ ਦਿੱਤਾ; ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਤੁਸੀਂ ਭਾਗ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਵਿਅਰਥ ਕਰਤਬ ਕੀਤਾ।

ਯਸ੍ਤੁ ਦਾਰੁਵਨੇ ਤਸ੍ਮਿਂਲ੍ ਲਿਙ੍ਗੀ ਦृष੍ਟੋ ऽਪ੍ਯਲਿਙ੍ਗਿਭਿਃ ਯੁष੍ਮਾਭਿਰ੍ ਵਿਕृਤਾਕਾਰਃ ਸ ਏਵ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ

ਦਾਰੂਵਨ ਵਿੱਚ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਲਿੰਗ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਵਿਅੰਗੀ ਲੱਗਾ, ਉਹੀ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਹੈ।

ਗृਹਸ੍ਥੈਸ਼੍ ਚ ਨ ਨਿਨ੍ਦ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਸਦਾ ਹ੍ਯਤਿਥਯੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਵਿਰੂਪਾਸ਼੍ ਚ ਸੁਰੂਪਾਸ਼੍ ਚ ਮਲਿਨਾਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਪਣ੍ਡਿਤਾਃ

ਗ੍ਰਿਹਸਥਾਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਿੰਦਾ ਨਾ ਕਰਨ, ਦੋਵਾਂ ਜਨਮ ਵਾਲੇ; ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਵਿਅੰਗੀ ਹੋਣ ਜਾਂ ਸੁੰਦਰ, ਗੰਦੇ ਜਾਂ ਅਣਪੜ।

ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨੇਨ ਮੁਨਿਨਾ ਕਾਲਮृਤ੍ਯੁਰਪਿ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਪੁਰਾ ਭੂਮੌ ਦ੍ਵਿਜਾਗ੍ਰ੍ਯੇਣ ਜਿਤੋ ਹ੍ਯਤਿਥਿਪੂਜਯਾ

ਮੁਨੀ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਨੇ, ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਕਾਲ ਤੇ ਮੌਤ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਸੀ।

ਅਨ੍ਯਥਾ ਨਾਸ੍ਤਿ ਸਂਤਰ੍ਤੁਂ ਗृਹਸ੍ਥੈਸ਼੍ ਚ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮੈਃ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚਾਤਿਥਿਪੂਜਾਂ ਤਾਮ੍ ਆਤ੍ਮਨੋ ਭੁਵਿ ਸ਼ੋਧਨਮ੍

ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਤੇ ਚੰਗੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ।

ਗृਹਸ੍ਥੋ ऽਪਿ ਪੁਰਾ ਜੇਤੁਂ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਃ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਮਕਰੋਜ੍ਜਾਯਾਂ ਭਾਰ੍ਯਾਮਾਹ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਮ੍

ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸੁਦਰਸ਼ਨ, ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਜਯਾ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੀ ਪਤਿਵਰਤਾ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।

ਸੁਵ੍ਰਤੇ ਸੁਭ੍ਰੁ ਸੁਭਗੇ ਸ਼ृਣੁ ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ ਤ੍ਵਯਾ ਵੈ ਨਾਵਮਨ੍ਤਵ੍ਯਾ ਗृਹੇ ਹ੍ਯਤਿਥਯਃ ਸਦਾ

ਓ ਸਤਵਾਨੇ ਵਾਲੀ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਭੰਵਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਨਸੀਬਾਂ ਵਾਲੀ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ: ਘਰ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਨਾ ਕਰੀ।

ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਸ੍ਵਯਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ ਅਤਿਥਿਰ੍ਯਤ੍ਪਿਨਾਕਧृਕ੍ ਤਸ੍ਮਾਦਤਿਥਯੇ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਆਤ੍ਮਾਨਮਪਿ ਪੂਜਯ

ਹਰ ਮਹਿਮਾਨ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਪਿਨਾਕਾ ਧਾਰੀ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਮਹਿਮਾਨ ਨੂੰ ਸਦਕਾ ਦੇ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਾਂਗ ਕਰੀ।