ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਮਨ੍ਦਸ੍ਮਿਤਂ ਚ ਭਗਵਾਨ੍ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਮਨਸਿਜੋਦ੍ਭਵਮ੍ ਭ੍ਰੂਵਿਲਾਸਂ ਚ ਗਾਨਂ ਚ ਚਕਾਰਾਤੀਵ ਸੁਂਦਰਃ

ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣਾ ਸੀ, ਹੌਲੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ, ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਕਾਮਦੇਵ ਤੋਂ ਉਪਜੀ ਭਾਵਨਾ, ਭੌਹਾਂ ਦੀ ਚਾਲ ਤੇ ਗੀਤ ਗਾ ਕੇ ਵਿਖਾਉਂਦਾ ਸੀ।

ਸਂਪ੍ਰੋਕ੍ਸ਼੍ਯ ਨਾਰੀਵृਨ੍ਦਂ ਵੈ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਰਨਙ੍ਗਹਾ ਅਨਙ੍ਗਵृਦ੍ਧਿਮ੍ ਅਕਰੋਦ੍ ਅਤੀਵ ਮਧੁਰਾਕृਤਿਃ

ਉਸ ਨੇ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਛਿੜਕਿਆ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰੇਮ-ਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਵਧਾ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਦੀ ਸੂਰਤ ਬੜੀ ਮਿੱਠੀ ਸੀ।

ਵਨੇ ਤਂ ਪੁਰੁषਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਕृਤਂ ਨੀਲਲੋਹਿਤਮ੍ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਤਮੇਵਾਨ੍ਵਯੁਰਾਦਰਾਤ੍

ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਉਸ ਅਜੀਬ ਤੇ ਨੀਲੇ-ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਮਰਦ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਹਿਲਾਵਾਂ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਵੀ, ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਚਲ ਪਈਆਂ।

ਵਨੋਟਜਦ੍ਵਾਰਗਤਾਸ਼੍ ਚ ਨਾਰ੍ਯੋ ਵਿਸ੍ਰਸ੍ਤਵਸ੍ਤ੍ਰਾਭਰਣਾ ਵਿਚੇष੍ਟਾਃ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਸ੍ਮਿਤਂ ਤਸ੍ਯ ਮੁਖਾਰਵਿਨ੍ਦਾਦ੍ ਦ੍ਰੁਮਾਲਯਸ੍ਥਾਸ੍ ਤਮ੍ ਅਥਾਨ੍ਵਯੁਸ੍ਤਾਃ

ਜਦ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਆਪਣੇ ਜੰਗਲ ਵਾਲੇ ਘਰਾਂ ਦੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ 'ਤੇ ਖੜੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਪੜੇ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਢੀਲੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬੇਚੈਨੀ ਨਾਲ ਹਲਚਲ ਕੀਤੀ; ਉਸ ਦੇ ਮੁਖ-ਕਮਲ ਤੋਂ ਹਾਸਾ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਜੋ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਿਚ ਰਹਿ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲ ਪਈਆਂ।

ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਾਸ਼੍ਚਿਦ੍ਭਵਂ ਨਾਰ੍ਯੋ ਮਦਘੂਰ੍ਣਿਤਲੋਚਨਾਃ ਵਿਲਾਸਬਾਹ੍ਯਾਸ੍ਤਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਭ੍ਰੂਵਿਲਾਸਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਿਰੇ

ਕੁਝ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਨੇ ਭਵ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਸ਼ੇ ਨਾਲ ਘੁੰਮ ਰਹੀਆਂ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਲਾਜ ਭੁੱਲ ਗਈਆਂ ਤੇ ਭੌਂਹਾਂ ਨਾਲ ਇਸ਼ਾਰੇ ਕਰਨ ਲੱਗੀਆਂ।

ਅਥ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਪਰਾ ਨਾਰ੍ਯਃ ਕਿਂਚਿਤ੍ ਪ੍ਰਹਸਿਤਾਨਨਾਃ ਕਿਂਚਿਦ੍ ਵਿਸ੍ਰਸ੍ਤਵਸਨਾਃ ਸ੍ਰਸ੍ਤਕਾਞ੍ਚੀਗੁਣਾ ਜਗੁਃ

ਫਿਰ ਹੋਰ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੱਸਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ; ਕੁਝ ਦੇ ਕਪੜੇ ਢੀਲੇ ਹੋ ਗਏ, ਕੁਝ ਦੀਆਂ ਕਮਰ-ਪੱਟੀਆਂ ਢੀਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਤੇ ਉਹ ਗਾਉਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ।

ਕਾਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਦਾ ਤਂ ਵਿਪਿਨੇ ਤੁ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਪ੍ਰਾਙ੍ਗਨਾਃ ਸ੍ਰਸ੍ਤਨਵਾਂਸ਼ੁਕਂ ਵਾ ਸ੍ਵਾਨ੍ਸ੍ਵਾਨ੍ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਨ੍ ਵਲਯਾਨ੍ਪ੍ਰਵਿਧ੍ਯ ਮਦਾਨ੍ਵਿਤਾ ਬਨ੍ਧੁਜਨਾਂਸ਼੍ ਚ ਜਗ੍ਮੁਃ

ਕੁਝ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਵੇਂ ਰੇਸ਼ਮੀ ਕਪੜੇ ਢੀਲੇ ਹੋ ਗਏ, ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚੂੜੀਆਂ ਉਤਾਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਕੋਲ ਚਲ ਪਈਆਂ।

ਕਾਚਿਤ੍ਤਦਾ ਤਂ ਨ ਵਿਵੇਦ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਵਾਸਨਾ ਸ੍ਰਸ੍ਤਮਹਾਂਸ਼ੁਕਾ ਚ ਸ਼ਾਖਾਵਿਚਿਤ੍ਰਾਨ੍ ਵਿਟਪਾਨ੍ਪ੍ਰਸਿਦ੍ਧਾਨ੍ ਮਦਾਨ੍ਵਿਤਾ ਬਨ੍ਧੁਜਨਾਂਸ੍ਤਥਾਨ੍ਯਾਃ

ਇੱਕ ਮਹਿਲਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਪਛਾਣਿਆ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਦੇ ਕਪੜੇ ਤੇ ਵੱਡਾ ਚੋਲਾ ਢੀਲਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ; ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਮਸ਼ਹੂਰ ਟਾਹਣੀਆਂ ਤੇ ਡਾਲੀਆਂ ਵੱਲ ਚਲ ਪਈ, ਜਿਵੇਂ ਹੋਰ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਵੀ।

ਕਾਸ਼੍ਚਿਜ੍ਜਗੁਸ੍ਤਂ ਨਨृਤੁਰ੍ ਨਿਪੇਤੁਸ਼੍ ਚ ਧਰਾਤਲੇ ਨਿषੇਦੁਰ੍ਗਜਵਚ੍ਚਾਨ੍ਯਾ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਦ੍ਵਿਜਪੁਙ੍ਗਵਾਃ

ਕੁਝ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਲਈ ਗਾਇਆ, ਕੁਝ ਨੇ ਨੱਚਿਆ, ਤੇ ਕੁਝ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈਆਂ; ਹੋਰ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਬੈਠ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਕੁਝ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵਣੀ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।

ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਸਸ੍ਮਿਤਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚਾਲਿਲਿਙ੍ਗੁਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ ਨਿਰੁਧ੍ਯ ਮਾਰ੍ਗਂ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਨੈਪੁਣਾਨਿ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਿਰੇ

ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਹੱਸ ਕੇ ਵੇਖਦੀਆਂ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਗਲ ਮਿਲਦੀਆਂ, ਰੁਦਰ ਦਾ ਰਾਹ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਕਲਾਵਾਂ ਦਿਖਾਈਆਂ।

ਕੋ ਭਵਾਨਿਤਿ ਚਾਹੁਸ੍ਤਂ ਆਸ੍ਯਤਾਮਿਤਿ ਚਾਪਰਾਃ ਕੁਤ੍ਰੇਤ੍ਯਥ ਪ੍ਰਸੀਦੇਤਿ ਜਜਲ੍ਪੁਃ ਪ੍ਰੀਤਮਾਨਸਾਃ

ਕੁਝ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ?' ਹੋਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਇੱਥੇ ਬੈਠੋ।' ਫਿਰ, ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੀਆਂ, 'ਤੁਸੀਂ ਕਿੱਥੋਂ ਆਏ ਹੋ? ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ।'

ਵਿਪਰੀਤਾ ਨਿਪੇਤੁਰ੍ਵੈ ਵਿਸ੍ਰਸ੍ਤਾਂਸ਼ੁਕਮੂਰ੍ਧਜਾਃ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਃ ਪਤੀਨਾਂ ਤੁ ਸਂਨਿਧੌ ਭਵਮਾਯਯਾ

ਕੁਝ ਮਹਿਲਾਵਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਲ ਤੇ ਕਪੜੇ ਢੀਲੇ ਹੋਏ, ਭੁੱਲ-ਭੁੱਲ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਈਆਂ; ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਪਤੀ-ਭਗਤ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਪਤੀਆਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਭਵ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਐਸਾ ਕਰ ਬੈਠੀਆਂ।

ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭਵਸ੍ਤਾਸਾਂ ਚੇष੍ਟਾਵਾਕ੍ਯਾਨਿ ਚਾਵ੍ਯਯਃ ਸ਼ੁਭਂ ਵਾਪ੍ਯਸ਼ੁਭਂ ਵਾਪਿ ਨੋਕ੍ਤਵਾਨ੍ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ

ਉਨਾਂ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਹਰਕਤਾਂ ਤੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਟੱਲ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਚਾਹੇ ਚੰਗਾ ਜਾਂ ਮਾੜਾ, ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬੋਲਿਆ।

ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਾਰੀਕੁਲਂ ਵਿਪ੍ਰਾਸ੍ ਤਥਾਭੂਤਂ ਚ ਸ਼ਙ੍ਕਰਮ੍ ਅਤੀਵ ਪਰੁषਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਜਜਲ੍ਪੁਸ੍ਤੇ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਾਃ

ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ, ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਐਸੇ ਹਾਲ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਕਰੜੇ ਬੋਲ ਕਹਿ ਦਿੱਤੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ।

ਤਪਾਂਸਿ ਤੇषਾਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਹਨ੍ਯਨ੍ਤ ਸ਼ਙ੍ਕਰੇ ਯਥਾਦਿਤ੍ਯਪ੍ਰਕਾਸ਼ੇਨ ਤਾਰਕਾ ਨਭਸਿ ਸ੍ਥਿਤਾਃ

ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਦੀ ਤਪस्या ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਤਾਰੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ऋषਿਸ਼ਾਪੇਨ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ੍ਤੁ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ ਸਮृਦ੍ਧਸ਼੍ਰੇਯਸਾਂ ਯੋਨਿਰ੍ ਯਜ੍ਞਾ ਵੈ ਨਾਸ਼ਮਾਪ੍ਤਵਾਨ੍

ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ, ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਵਧੀਆ ਵਧਤ ਦਾ ਸਰੋਤ ਗੁਆ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ।

ਭृਗੋਰ੍ ਅਪਿ ਚ ਸ਼ਾਪੇਨ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪਰਮਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭਾਵਾਨ੍ਦਸ਼ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਦੁਃਖਿਤਸ਼੍ ਚ ਸਦਾ ਕृਤਃ

ਭ੍ਰਿਗੁ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਵੀ, ਪਰਮ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਦਸ ਜਨਮ ਲੈਣ 'ਤੇ ਮਜਬੂਰ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁਖੀ ਰਹਿਆ।

ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯਾਪਿ ਚ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਛਿਨ੍ਨਂ ਸਵृषਣਂ ਪੁਰਾ ऋषਿਣਾ ਗੌਤਮੇਨੋਰ੍ਵ੍ਯਾਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੇਨ ਵਿਨਿਪਾਤਿਤਮ੍

ਇੰਦਰ, ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਇੱਕ ਵਾਰ ਗੌਤਮ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇ ਵਜੀਨ ਕੱਟ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੇ ਗਏ।

ਗਰ੍ਭਵਾਸੋ ਵਸੂਨਾਂ ਚ ਸ਼ਾਪੇਨ ਵਿਹਿਤਸ੍ ਤਥਾ ऋषੀਣਾਂ ਚੈਵ ਸ਼ਾਪੇਨ ਨਹੁषਃ ਸਰ੍ਪਤਾਂ ਗਤਃ

ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ, ਵਸੂਆਂ ਨੂੰ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ ਪਿਆ, ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ, ਨਹੁਸ਼ ਸੱਪ ਬਣ ਗਿਆ।

ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਸ਼੍ ਚ ਸਮੁਦ੍ਰੋ ऽਸੌ ਨਿਵਾਸਃ ਸਰ੍ਵਦਾ ਹਰੇਃ ਦ੍ਵਿਤੀਯਸ਼੍ਚਾਮृਤਾਧਾਰੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਪੇਯੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਃ ਕृਤਃ

ਦੁੱਧ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਰੀ ਦਾ ਵਾਸ ਹੈ; ਦੂਜਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਮਨਾਹੀ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।

ਅਵਿਮੁਕ੍ਤੇਸ਼੍ਵਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰੇਣ ਚਾਭਿषਿਚ੍ਯੇਸ਼ਂ ਦੇਵਦੇਵਂ ਤ੍ਰਿਯਂਬਕਮ੍

ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿੱਚ ਅਵਿਮੁਕਤੇਸ਼ਵਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਤ੍ਰਿਅੰਬਕ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ।

ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਪਰਯਾ ਯੁਕ੍ਤੋ ਦੇਹਾਸ਼੍ਲੇषਾਮृਤੇਨ ਵੈ ਨਿषਿਕ੍ਤੇਨ ਸ੍ਵਯਂ ਦੇਵਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰੇਣ ਮਧੁਸੂਦਨਃ

ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਪੂਰੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ, ਸਰੀਰਕ ਮਿਲਾਪ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਕੇ, ਆਪ ਹੀ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ।

ਸੇਚਯਿਤ੍ਵਾਥ ਭਗਵਾਨ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਮੁਨਿਭਿਃ ਸਮਮ੍ ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਂ ਪੂਰ੍ਵਵਚ੍ਚਕ੍ਰੇ ਨਿਵਾਸਂ ਚਾਤ੍ਮਨਃ ਪ੍ਰਭੁਃ

ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਦੁੱਧ ਛਿੜਕਿਆ ਅਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਦੁੱਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਵਾਸ ਬਣਾਇਆ।

ਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚੈਵ ਤਥਾ ਸ਼ਪ੍ਤੋ ਮਾਣ੍ਡਵ੍ਯੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ ਵृष੍ਣਯਸ਼੍ਚੈਵ ਕृष੍ਣੇਨ ਦੁਰ੍ਵਾਸਾਦ੍ਯੈਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਭਿਃ

ਧਰਮ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਮਾਂਡਵਿਆ ਨੇ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਹੋਰ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀਆਂ ਜਿਵੇਂ ਦੁਰਵਾਸਾ ਨੇ।

ਰਾਘਵਃ ਸਾਨੁਜਸ਼੍ ਚਾਪਿ ਦੁਰ੍ਵਾਸੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ ਸ਼੍ਰੀਵਤ੍ਸਸ਼੍ ਚ ਮੁਨੇਃ ਪਾਦ ਪਤਨਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ

ਰਾਘਵ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਦੁਰਵਾਸਾ ਨੇ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ; ਅਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਨੂੰ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਮੁਨੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਡਿੱਗਣ ਕਰਕੇ।

ਏਤੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਚ ਬਹਵੋ ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਵਸ਼ਮਾਗਤਾਃ ਵਰ੍ਜਯਿਤ੍ਵਾ ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ਂ ਦੇਵਦੇਵਮੁਮਾਪਤਿਮ੍

ਇਹ ਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ, ਪਰ ਵਿਰੂਪਾਖ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਉਮਾ ਦੇ ਪਤੀ, ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ।

ਏਵਂ ਹਿ ਮੋਹਿਤਾਸ੍ਤੇਨ ਨਾਵਬੁਧ੍ਯਨ੍ਤ ਸ਼ਙ੍ਕਰਮ੍ ਅਤ੍ਯੁਗ੍ਰਵਚਨਂ ਪ੍ਰੋਚੁਸ਼੍ ਚੋਗ੍ਰੋ ऽਪ੍ਯਨ੍ਤਰਧੀਯਤ

ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਨਾ ਸਕੇ; ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਤਿੱਖੇ ਬੋਲ ਕਹੇ, ਤੇ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਗਿਆ।

ਤੇ ऽਪਿ ਦਾਰੁਵਨਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਪ੍ਰਾਤਃ ਸਂਵਿਗ੍ਨਮਾਨਸਾਃ ਪਿਤਾਮਹਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਆਸੀਨਂ ਪਰਮਾਸਨੇ

ਉਹ ਮੁਨੀ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ, ਸਵੇਰੇ ਦਾਰੂਵਨ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਪਿਤਾਮਹ, ਜੋ ਉੱਚੀ ਅਸਨ ਤੇ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਕੋਲ ਗਏ।

ਗਤ੍ਵਾ ਵਿਜ੍ਞਾਪਯਾਮਾਸੁਃ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਮਖਿਲਂ ਵਿਭੋਃ ਸ਼ੁਭੇ ਦਾਰੁਵਨੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਮੁਨਯਃ ਕ੍ਸ਼ੀਣਚੇਤਸਃ

ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਮੁਨੀਆਂ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਥੱਕੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਦਾਰੂਵਨ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਵਾਪਰਿਆ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ।