ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਗਨ੍ਧਂ ਪੁष੍ਪਂ ਤਥਾ ਧੂਪਂ ਦੀਪਮਨ੍ਨਂ ਕ੍ਰਮੇਣ ਤੁ ਤੋਯਂ ਸੁਗਨ੍ਧਿਤਂ ਚੈਵ ਪੁਨਰਾਚਮਨੀਯਕਮ੍

ਫਿਰ, ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲ, ਧੂਪ, ਦੀਵਾ, ਭੋਜਨ, ਫਿਰ ਸੁਗੰਧਤ ਪਾਣੀ ਤੇ ਆਚਮਨ ਲਈ ਪਾਣੀ ਭੇਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਮੁਕੁਟਂ ਚ ਸ਼ੁਭਂ ਛਨ੍ਨਂ ਤਥਾ ਵੈ ਭੂषਣਾਨਿ ਚ ਦਾਪਯੇਤ੍ਪ੍ਰਣਵੇਨੈਵ ਮੁਖਵਾਸਾਦਿਕਾਨਿ ਚ

ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਢੱਕਿਆ ਮਕੁਟ, ਗਹਿਣੇ, ਤੇ ਓਂਕਾਰ ਨਾਲ ਮੁਖ ਸੁਗੰਧ ਤੇ ਹੋਰ ਭੇਟਾਂ ਵੀ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਤਤਃ ਸ੍ਫਟਿਕਸਂਕਾਸ਼ਂ ਦੇਵਂ ਨਿष੍ਕਲਮਕ੍ਸ਼ਰਮ੍ ਕਾਰਣਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਮਯਂ ਪਰਮ੍

ਫਿਰ, ਸਫੈਦ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਅੰਗ-ਰਹਿਤ, ਅਟੱਲ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ, ਸਰਵੋਚ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਨ੍ਦ੍ਰਵਿष੍ਣੁਰੁਦ੍ਰਾਦ੍ਯੈਰ੍ ऋषਿਦੇਵੈਰ੍ ਅਗੋਚਰਮ੍ ਵੇਦਵਿਦ੍ਭਿਰ੍ ਹਿ ਵੇਦਾਨ੍ਤੈਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਅਗੋਚਰਮਿਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਿਃ

ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇੰਦਰ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਰੁਦ੍ਰ ਤੇ ਹੋਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਦੇਵਾਂ ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ; ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਵੇਦ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਵੇਦ ਤੇ ਵੇਦਾਂਤ ਜਾਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਵੀ ਪਰੇ ਹੈ।

ਆਦਿਮਧ੍ਯਾਨ੍ਤਰਹਿਤਂ ਭੇषਜਂ ਭਵਰੋਗਿਣਾਮ੍ ਸ਼ਿਵਤਤ੍ਤ੍ਵਮਿਤਿ ਖ੍ਯਾਤਂ ਸ਼ਿਵਲਿਙ੍ਗੇ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਮ੍

ਉਹ ਆਰੰਭ, ਵਿਚਕਾਰ ਤੇ ਅੰਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਸੰਸਾਰਕ ਰੋਗੀਆਂ ਲਈ ਦਵਾਈ ਹੈ, ਜੋ 'ਸ਼ਿਵ ਤੱਤ' ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸ਼ਿਵਲਿੰਗ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ।

ਪ੍ਰਣਵੇਨੈਵ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਪੂਜਯੇਲ੍ਲਿਙ੍ਗਮੂਰ੍ਧਨਿ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਜਪੇਚ੍ਚ ਵਿਧਿਨਾ ਨਮਸ੍ਕਾਰਂ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍

ਓਂਕਾਰ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਲਿੰਗ ਦੇ ਮੂੜ ਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਸਤੋਤ੍ਰ ਜਪਣਾ, ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਤੇ ਪ੍ਰਦੱਖਣਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਅਰ੍ਘ੍ਯਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾਥ ਪੁष੍ਪਾਣਿ ਪਾਦਯੋਸ੍ਤੁ ਵਿਕੀਰ੍ਯ ਚ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਚ ਦੇਵੇਸ਼ਮ੍ ਆਤ੍ਮਨ੍ਯਾਰੋਪਯੇਚ੍ਛਿਵਮ੍

ਅਰਘ ਦੇ ਕੇ, ਫੁੱਲ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਛਿੜਕ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਸਥਿਤ ਮੰਨ ਕੇ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਏਵਂ ਸਂਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਕਥਿਤਂ ਲਿਙ੍ਗਾਰ੍ਚਨਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ ਆਭ੍ਯਨ੍ਤਰਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਲਿਙ੍ਗਾਰ੍ਚਨਮਿਹਾਦ੍ਯ ਤੇ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਲਿੰਗ ਦੀ ਸਰਵੋਚ ਪੂਜਾ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਅੰਦਰੂਨੀ ਲਿੰਗ ਪੂਜਾ ਇੱਥੇ ਅੱਜ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ।

ਆਗ੍ਨੇਯਂ ਸੌਰਮਮृਤਂ ਬਿਮ੍ਬਂ ਭਾਵ੍ਯਂ ਤਤੋਪਰਿ ਗੁਣਤ੍ਰਯਂ ਚ ਹृਦਯੇ ਤਥਾ ਚਾਤ੍ਮਤ੍ਰਯਂ ਕ੍ਰਮਾਤ੍

ਅੱਗ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਅਮਰਤਾ ਵਾਲਾ ਚਕ੍ਰ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਉੱਤੇ, ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਗੁਣ, ਤੇ ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਆਤਮਾ ਵੀ।

ਤਸ੍ਯੋਪਰਿ ਮਹਾਦੇਵਂ ਨਿष੍ਕਲਂ ਸਕਲਾਕृਤਿਮ੍ ਕਾਨ੍ਤਾਰ੍ਧਰੂਢਦੇਹਂ ਚ ਪੂਜਯੇਦ੍ਧ੍ਯਾਨਵਿਦ੍ਯਯਾ

ਉਸ ਤੋਂ ਉੱਤੇ, ਧਿਆਨ ਦੀ ਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਮਹਾਂਦੇਵ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਅਕਾਰ ਰਹਿਤ ਤੇ ਸਭ ਅਕਾਰਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਨਾਲ ਅੱਧਾ ਹੈ।

ਤਤੋ ਬਹੁਵਿਧਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਚਿਨ੍ਤ੍ਯਂ ਤਤ੍ਰਾਸ੍ਤਿ ਚੇਦ੍ਯਤਃ ਚਿਨ੍ਤਕਸ੍ਯ ਤਤਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਾ ਅਨ੍ਯਥਾ ਨੋਪਪਦ੍ਯਤੇ

ਫਿਰ, ਜੋ ਕੁਝ ਉੱਥੇ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਜੋ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਧਿਆਨ ਉਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਨਹੀਂ।

ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਧ੍ਯੇਯਂ ਤਥਾ ਧ੍ਯਾਨਂ ਯਜਮਾਨਃ ਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍ ਸ੍ਮਰੇਤ੍ਤਨ੍ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਜਾਤੁ ਬੁਧ੍ਯਤੇ ਪੁਰੁषਸ੍ਯ ਹ

ਇਸ ਲਈ, ਯਜਮਾਨ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਧਿਆਨ ਕਰੇ ਤੇ ਉਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਯਾਦ ਰੱਖੇ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਕਦੇ ਵੀ ਸੱਚੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ।

ਪੁਰੇ ਸ਼ੇਤੇ ਪੁਰਂ ਦੇਹਂ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪੁਰੁष ਉਚ੍ਯਤੇ ਯਾਜ੍ਯਂ ਯਜ੍ਞੇਨ ਯਜਤੇ ਯਜਮਾਨਸ੍ਤੁ ਸ ਸ੍ਮृਤਃ

ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ, ਅਰਥਾਤ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ 'ਪੁਰੁਸ਼' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਹੈ, ਉਹ ਯਜਨਾ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਯਜਮਾਨ ਵਜੋਂ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਧ੍ਯੇਯੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰੋ ਧ੍ਯਾਨਂ ਚਿਨ੍ਤਨਂ ਨਿਰ੍ਵृਤਿਃ ਫਲਮ੍ ਪ੍ਰਧਾਨਪੁਰੁषੇਸ਼ਾਨਂ ਯਾਥਾਤਥ੍ਯਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਤੇ

ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਹੈ; ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਹੀ ਚਿੰਤਨ ਹੈ, ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਹੈ। ਪ੍ਰਧਾਨ ਤੇ ਪੁਰੁਸ਼ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸੱਚੀ ਸਥਿਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਇਹ षਡ੍ਵਿਂਸ਼ਕੋ ਧ੍ਯੇਯੋ ਧ੍ਯਾਤਾ ਵੈ ਪਞ੍ਚਵਿਂਸ਼ਕਃ ਚਤੁਰ੍ਵਿਂਸ਼ਕਮ੍ ਅਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਮਹਦਾਦ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਸਪ੍ਤ ਚ

ਇੱਥੇ ਛਬੀਹਵਾਂ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪਚੀਹਵਾਂ ਹੈ; ਅਵਿਆਕਤ ਚਬੀਹਵਾਂ ਹੈ, ਤੇ ਮਹੱਤ ਆਦਿ ਸੱਤ ਵੀ ਹਨ।

ਮਹਾਂਸ੍ ਤਥਾ ਤ੍ਵਹਙ੍ਕਾਰਂ ਤਨ੍ਮਾਤ੍ਰਂ ਪਞ੍ਚਕਂ ਪੁਨਃ ਕਰ੍ਮੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਿ ਪਞ੍ਚੈਵ ਤਥਾ ਬੁਦ੍ਧੀਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਿ ਚ

ਮਹਾਨ ਤੱਤ, ਫਿਰ ਅਹੰਕਾਰ, ਫਿਰ ਪੰਜ ਸੁੱਖਮ ਤੱਤ, ਪੰਜ ਕਰਮ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਅਤੇ ਪੰਜ ਗਿਆਨ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸਮਝੋ।

ਮਨਸ਼੍ ਚ ਪਞ੍ਚ ਭੂਤਾਨਿ ਸ਼ਿਵਃ षਡ੍ਵਿਂਸ਼ਕਸ੍ਤਤਃ ਸ ਏਵ ਭਰ੍ਤਾ ਕਰ੍ਤਾ ਚ ਵਿਧੇਰਪਿ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ

ਮਨ ਅਤੇ ਪੰਜ ਭੌਤਿਕ ਤੱਤ — ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉਪਰੰਤ ਛਬੀਸਵਾਂ ਸ਼ਿਵ ਹੈ। ਉਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਸੰਭਾਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਰਚਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਡਾ ਪ੍ਰਭੂ।

ਹਿਰਣ੍ਯਗਰ੍ਭਂ ਰੁਦ੍ਰੋ ऽਸੌ ਜਨਯਾਮਾਸ ਸ਼ਙ੍ਕਰਃ ਵਿਸ਼੍ਵਾਧਿਕਸ਼੍ ਚ ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪ ਇਤਿ ਸ੍ਮृਤਃ

ਸ਼ੰਕਰ, ਜੋ ਰੁਦ੍ਰ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਹੀ ਹਿਰਣਯਗਰਭ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਸਭ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਵਿਨਾ ਯਥਾ ਹਿ ਪਿਤਰਂ ਮਾਤਰਂ ਤਨਯਾਸ੍ਤ੍ਵਿਹ ਨ ਜਾਯਨ੍ਤੇ ਤਥਾ ਸੋਮਂ ਵਿਨਾ ਨਾਸ੍ਤਿ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯਮ੍

ਜਿਵੇਂ ਮਾਂ-ਪਿਉ ਦੇ ਬਿਨਾਂ ਇੱਥੇ ਬੱਚੇ ਨਹੀਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਮ ਦੇ ਬਿਨਾਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਨਹੀਂ ਬਣਦੇ।

ਕਰ੍ਤਾ ਯਦਿ ਮਹਾਦੇਵਃ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ ਤਥਾ ਕਾਰਯਿਤਾ ਚੈਵ ਕੁਰ੍ਵਤੋ ऽਲ੍ਪਾਤ੍ਮਨਸ੍ ਤਥਾ

ਜੇ ਮਹਾਂਦੇਵ, ਪਰਮਾਤਮਾ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਕਰਤਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਘੱਟ ਆਤਮਾ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਕਾਰਨ ਵੀ ਉਹੀ ਹੈ।

ਨਿਤ੍ਯੋ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧੋ ਬੁਦ੍ਧਸ਼੍ ਚ ਨਿष੍ਕਲਃ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ ਤ੍ਵਯੋਕ੍ਤੋ ਮੁਕ੍ਤਿਦਃ ਕਿਂ ਵਾ ਨਿष੍ਕਲਸ਼੍ਚੇਤ੍ਕਰੋਤਿ ਕਿਮ੍

ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਪਵਿੱਤਰ, ਜਾਗਰੂਕ ਤੇ ਅੰਗ-ਰਹਿਤ ਹੈ। ਤੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜੇ ਉਹ ਅੰਗ-ਰਹਿਤ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਰਦਾ ਕੀ ਹੈ?

ਕਾਲਃ ਕਰੋਤਿ ਸਕਲਂ ਕਾਲਂ ਕਲਯਤੇ ਸਦਾ ਨਿष੍ਕਲਂ ਚ ਮਨਃ ਸਰ੍ਵਂ ਮਨ੍ਯਤੇ ਸੋ ऽਪਿ ਨਿष੍ਕਲਃ

ਕਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਕਾਲ ਸਦਾ ਕਾਲ ਨੂੰ ਮਾਪਦਾ ਹੈ। ਮਨ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, ਅੰਗ-ਰਹਿਤ ਨੂੰ ਵੀ, ਤੇ ਉਹ ਵੀ ਅੰਗ-ਰਹਿਤ ਹੈ।

ਕਰ੍ਮਣਾ ਤਸ੍ਯ ਚੈਵੇਹ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍ ਕਿਮਤ੍ਰ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਮੂਰ੍ਤ੍ਯष੍ਟਕਮਿਦਂ ਜਗਤ੍

ਉਸ ਦੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਫਿਰ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਦੀ ਇਹ ਅੱਠ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕੀ ਹੈ?

ਵਿਨਾਕਾਸ਼ਂ ਜਗਨ੍ਨੈਵ ਵਿਨਾ ਕ੍ਸ਼੍ਮਾਂ ਵਾਯੁਨਾ ਵਿਨਾ ਤੇਜਸਾ ਵਾਰਿਣਾ ਚੈਵ ਯਜਮਾਨਂ ਤਥਾ ਵਿਨਾ

ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਬਿਨਾਂ ਜਗਤ ਨਹੀਂ, ਧਰਤੀ, ਹਵਾ, ਅੱਗ, ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਯਜਮਾਨ ਦੇ ਬਿਨਾਂ ਵੀ ਨਹੀਂ।

ਭਾਨੁਨਾ ਸ਼ਸ਼ਿਨਾ ਲੋਕਸ੍ ਤਸ੍ਯੈਤਾਸ੍ਤਨਵਃ ਪ੍ਰਭੋਃ ਵਿਚਾਰਤਸ੍ਤੁ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸ੍ਥੂਲਮੇਤਚ੍ਚਰਾਚਰਮ੍

ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਬਿਨਾਂ ਲੋਕ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਰੂਪ ਹਨ; ਸੋਚਣ ਤੇ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਅਚਲ ਜਗਤ ਰੁਦ੍ਰ ਦਾ ਸਥੂਲ ਰੂਪ ਹੈ।

ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਂ ਵਦਨ੍ਤਿ ऋषਯੋ ਯਨ੍ਨ ਵਾਚ੍ਯਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ ਯਤੋ ਵਾਚੋ ਨਿਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਅਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮਨਸਾ ਸਹ

ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਜਿਸ ਸੁੱਖਮ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਕਹਿਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ। ਕਿਉਂਕਿ ਬੋਲ ਤੇ ਮਨ ਉਸ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦੇ, ਉਥੇ ਹੀ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਆਨਨ੍ਦਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਨ ਬਿਭੇਤਿ ਕੁਤਸ਼੍ਚਨ ਨ ਭੇਤਵ੍ਯਂ ਤਥਾ ਤਸ੍ਮਾਜ੍ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾਨਨ੍ਦਂ ਪਿਨਾਕਿਨਃ

ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਆਨੰਦ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਡਰਦਾ। ਇਸ ਲਈ, ਪਿਨਾਕੀ ਦੇ ਆਨੰਦ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ ਡਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।

ਵਿਭੂਤਯਸ਼੍ ਚ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਮਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਭਾਵਤਃ ਸਰ੍ਵਂ ਰੁਦ੍ਰ ਇਤਿ ਪ੍ਰਾਹੁਰ੍ ਮੁਨਯਸ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਦਰ੍ਸ਼ਿਨਃ

ਰੁਦ੍ਰ ਦੀਆਂ ਵਿਆਪਕ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰ ਥਾਂ ਵੇਖ ਕੇ, ਤੱਤ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਮੁਨੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, 'ਸਭ ਕੁਝ ਰੁਦ੍ਰ ਹੀ ਹੈ।'

ਨਮਸ੍ਕਾਰੇਣ ਸਤਤਂ ਗੌਰਵਾਤ੍ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਃ ਸਰ੍ਵਂ ਤੁ ਖਲ੍ਵਿਦਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਸਰ੍ਵੋ ਵੈ ਰੁਦ੍ਰ ਈਸ਼੍ਵਰਃ

ਸਦਾ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਤੇ ਆਦਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਜਾਣੋ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ; ਸਭ ਕੁਝ ਰੁਦ੍ਰ, ਪ੍ਰਭੂ ਹੀ ਹੈ।