ਆਚਮ੍ਯਾਚਮਨਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ ਸ੍ਵਸੂਤ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚ ਪਵਿਤ੍ਰਹਸ੍ਤਃ ਸ੍ਵਾਸੀਨਃ ਸ਼ੁਚੌ ਦੇਸ਼ੇ ਯਥਾਵਿਧਿ
ਆਪਣੇ ਸੂਤਰ ਅਨੁਸਾਰ ਆਚਮਨ ਕਰਕੇ, ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਸਾਫ ਥਾਂ 'ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਧੀ ਹੈ, ਕਰੇ।
ਅਭ੍ਯੁਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਕੁਸ਼ਂ ਚਾਪਿ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇਨ ਕਰੇਣ ਤੁ ਪਿਬੇਤ੍ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਤ੍ਰਿਸ੍ਤੋਯਂ ਚਕ੍ਰੀ ਭੂਤ੍ਵਾ ਹ੍ਯਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਃ
ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕ ਕੇ ਅਤੇ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ, ਉਹ ਤਿਆਨ ਨਾਲ, ਚੱਕਰ ਬਣਾਕੇ, ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਪਾਣੀ ਪੀਵੇ।
ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਤਤਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ ਧਿਂਸਾਪਾਪਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਯੇ ਏਵਂ ਸਂਕ੍ਸ਼ੇਪਤਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਸ੍ਨਾਨਾਚਮਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਫਿਰ, ਹਾਨੀ ਤੇ ਪਾਪ ਦੇ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਨ ਲਈ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰੇ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ, ਉੱਤਮ ਸਨਾਨ ਅਤੇ ਆਚਮਨ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਤੁ ਹਿਤਾਰ੍ਥੇ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੈ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲੇ।
ਆਵਾਹਯੇਤ੍ਤਤੋ ਦੇਵੀਂ ਗਾਯਤ੍ਰੀਂ ਵੇਦਮਾਤਰਮ੍ ਆਯਾਤੁ ਵਰਦਾ ਦੇਵੀਤ੍ਯ੍ ਅਨੇਨੈਵ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰੀਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਗਾਯਤਰੀ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈ, ਨੂੰ ਬੁਲਾਏ; 'ਕਿਰਪਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਆਵੇ' ਕਹਿ ਕੇ, ਮਹੇਸ਼ਵਰੀ ਨੂੰ ਵੀ ਸੱਦੇ।
ਪਾਦ੍ਯਮਾਚਮਨੀਯਂ ਚ ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚਾਰ੍ਘ੍ਯਂ ਪ੍ਰਦਾਪਯੇਤ੍ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮਤ੍ਰਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਮਾਸੀਨਃ ਸ੍ਥਿਤੋ ऽਪਿ ਵਾ
ਉਹ ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ, ਪੀਣ ਲਈ ਅਤੇ ਅਰਘ ਦੇਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹਾਏ; ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਕਰਕੇ, ਚਾਹੇ ਬੈਠਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਖੜਾ।
ਸਹਸ੍ਰਂ ਵਾ ਤਦਰ੍ਧਂ ਵਾ ਸ਼ਤਮष੍ਟੋਤ੍ਤਰਂ ਤੁ ਵਾ ਗਾਯਤ੍ਰੀਂ ਪ੍ਰਣਵੇਨੈਵ ਤ੍ਰਿਵਿਧੇष੍ਵੇਕਮਾਚਰੇਤ੍
ਉਹ ਗਾਯਤਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਓਮ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ, ਜਾਂ ਅੱਧੀ ਵਾਰੀ, ਜਾਂ ਇੱਕ ਸੌ ਅੱਠ ਵਾਰੀ ਜਾਪੇ; ਤਿੰਨ ਤਰੀਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਕਰੇ।
ਅਰ੍ਘ੍ਯਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਾ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਉਤ੍ਤਮੇ ਸ਼ਿਖਰੇ ਦੇਵੀਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵੋਦ੍ਵਾਸ੍ਯ ਚ ਮਾਤਰਮ੍
ਅਰਘ ਦੇ ਕੇ, ਪੂਜਾ ਕਰ ਕੇ, ਮੱਥਾ ਟੇਕ ਕੇ, 'ਉੱਤਮ ਚੋਟੀ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ' ਕਹਿ ਕੇ, ਮਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰੇ।
ਪ੍ਰਾਚ੍ਯਾਲੋਕ੍ਯਾਭਿਵਨ੍ਦ੍ਯੇਸ਼ਾਂ ਗਾਯਤ੍ਰੀਂ ਵੇਦਮਾਤਰਮ੍ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯੇਦ੍ਭਾਸ੍ਕਰਂ ਤਥਾ
ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੁੱਖ ਕਰਕੇ, ਗਾਯਤਰੀ ਵੇਦ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਭਾਸਕਰ ਨੂੰ ਵੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰੇ।
ਉਦੁਤ੍ਯਂ ਚ ਤਥਾ ਚਿਤ੍ਰਂ ਜਾਤਵੇਦਸਮੇਵ ਚ ਅਭਿਵਨ੍ਦ੍ਯ ਪੁਨਃ ਸੂਰ੍ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਚ ਵਿਧਾਨਤਃ
ਉਗਦੇ ਸੂਰਜ, ਚਮਕਦਾਰ ਅਤੇ ਜਾਤਵੇਦਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੇ; ਫਿਰ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਵੀ।
ਤਥਾ ਸੌਰਾਣਿ ਸੂਕ੍ਤਾਨਿ ऋਗ੍ਯਜੁਃਸਾਮਜਾਨਿ ਚ ਜਪ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ ਤ੍ਰਿਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਵਿਭਾਵਸੋਃ
ਉਹ ਰਿਗ, ਯਜੁਰ ਅਤੇ ਸਾਮ ਵੇਦ ਦੇ ਸੂਰਜ ਸੰਬੰਧੀ ਸੂਕਤਾਂ ਜਾਪੇ; ਫਿਰ ਅੱਗ ਦੀ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰੇ।
ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਚਾਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਾਨਂ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾਨਮੇਵ ਚ ਅਭਿਵਨ੍ਦ੍ਯ ਪੁਨਃ ਸੂਰ੍ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਚ ਵਿਭਾਵਸੁਮ੍
ਆਪਣੇ ਆਪ, ਅੰਦਰਲੇ ਆਪ ਅਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੇ; ਫਿਰ ਸੂਰਜ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਵੀ।
ਮੁਨੀਨ੍ ਪਿਤॄਨ੍ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਸ੍ਵਨਾਮ੍ਨਾਵਾਹਯੇਤ੍ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਾਨਾਵਾਹਯਾਮੀਤਿ ਦੇਵਾਨਾਵਾਹ੍ਯ ਸਰ੍ਵਤਃ
ਫਿਰ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ ਸੱਦੇ; 'ਸਭ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਹਾਂ' ਕਹਿ ਕੇ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਸੱਦੇ।
ਤਰ੍ਪਯੇਦ੍ਵਿਧਿਨਾ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ ਪ੍ਰਾਙ੍ਮੁਖੋ ਵਾ ਹ੍ਯੁਦਙ੍ਮੁਖਃ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਰੂਪਂ ਤਤ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਮ੍ ਅਭਿਵਨ੍ਦ੍ਯ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਫਿਰ, ਪੂਰਬ ਜਾਂ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੁੱਖ ਕਰਕੇ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਤਰਪਣ ਕਰੇ; ਸੱਚੇ ਰੂਪ ਅਤੇ ਤੱਤ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੇ।
ਦੇਵਾਨਾਂ ਪੁष੍ਪਤੋਯੇਨ ऋषੀਣਾਂ ਤੁ ਕੁਸ਼ਾਂਭਸਾ ਪਿਤॄਣਾਂ ਤਿਲਤੋਯੇਨ ਗਨ੍ਧਯੁਕ੍ਤੇਨ ਸਰ੍ਵਤਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਕੁਸ਼ਾ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਿਲ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧ ਮਿਲੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤਰਪਣ ਕਰੇ।
ਯਜ੍ਞੋਪਵੀਤੀ ਦੇਵਾਨਾਂ ਨਿਵੀਤੀ ऋषਿਤਰ੍ਪਣਮ੍ ਪ੍ਰਾਚੀਨਾਵੀਤੀ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਪਿਤॄਣਾਂ ਤਰ੍ਪਯੇਤ੍ ਕ੍ਰਮਾਤ੍
ਯਜਨੋਪਵੀਤ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਖੱਬੇ ਮੋਢੇ 'ਤੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਲਈ ਛਾਤੀ 'ਤੇ, ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਸੱਜੇ ਮੋਢੇ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਤਰਪਣ ਕਰੇ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲੇ।
ਅਙ੍ਗੁਲ੍ਯਗ੍ਰੇਣ ਵੈ ਧੀਮਾਂਸ੍ ਤਰ੍ਪਯੇਦ੍ਦੇਵਤਰ੍ਪਣਮ੍ ऋषੀਨ੍ ਕਨਿष੍ਠਾਙ੍ਗੁਲਿਨਾ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਯਃ ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਯੇ
ਸਿਆਣੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀ ਉਂਗਲ ਦੇ ਅੱਗੇਲੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਕਰੇ; ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਲਈ ਛੋਟੀ ਉਂਗਲ ਨਾਲ ਤਰਪਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਾਰੇ ਸਫਲਤਾ ਮਿਲ ਸਕਣ।
ਪਿਤॄਂਸ੍ਤੁ ਤਰ੍ਪਯੇਦ੍ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਙ੍ਗੁष੍ਠਕੇਨ ਤੁ ਤਥੈਵਂ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਬ੍ਰਹ੍ਮਯਜ੍ਞਂ ਯਜੇਦ੍ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਵਿਦਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸੱਜੇ ਅੰਗੂਠੇ ਨਾਲ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇੰਝ ਹੀ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਬ੍ਰਹਮ ਯਜਨ ਕਰੇ।
ਦੇਵਯਜ੍ਞਂ ਚ ਮਾਨੁष੍ਯਂ ਭੂਤਯਜ੍ਞਂ ਤਥੈਵ ਚ ਪਿਤृਯਜ੍ਞਂ ਚ ਪੂਤਾਤ੍ਮਾ ਯਜ੍ਞਕਰ੍ਮਪਰਾਯਣਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਯਜਨ ਕਰਮਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਯਜਨ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਯਜਨ, ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਯਜਨ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਯਜਨ ਕਰੇ।
ਸ੍ਵਸ਼ਾਖਾਧ੍ਯਯਨਂ ਵਿਪ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਯਜ੍ਞ ਇਤਿ ਸ੍ਮृਤਃ ਅਗ੍ਨੌ ਜੁਹੋਤਿ ਯਚ੍ਚਾਨ੍ਨਂ ਦੇਵਯਜ੍ਞ ਇਤਿ ਸ੍ਮृਤਃ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਾਖਾ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਨਾ ਬ੍ਰਹਮ ਯਜਨ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅੱਗ ਵਿਚ ਭੋਜਨ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣਾ ਦੇਵ ਯਜਨ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਮੇਵ ਭੂਤਾਨਾਂ ਬਲਿਦਾਨਂ ਵਿਧਾਨਤਃ ਭੂਤਯਜ੍ਞ ਇਤਿ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤੋ ਭੂਤਿਦਃ ਸਰ੍ਵਦੇਹਿਨਾਮ੍
ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਭੋਜਨ ਦੇਣਾ ਭੂਤ ਯਜਨ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸਦਾਰਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞਾਨ੍ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ ਵੇਦਪਾਰਗਾਨ੍ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਤੇਭ੍ਯੋ ਯਦ੍ਦਤ੍ਤਮ੍ ਅਨ੍ਨਂ ਮਾਨੁष ਉਚ੍ਯਤੇ
ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ ਹਨ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਤੱਤਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਜੋ ਭੋਜਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁਸ਼ ਯਜਨ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਿਤॄਨ੍ ਉਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਯਦ੍ਦਤ੍ਤਂ ਪਿਤृਯਜ੍ਞਃ ਸ ਉਚ੍ਯਤੇ ਏਵਂ ਪਞ੍ਚ ਮਹਾਯਜ੍ਞਾਨ੍ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ ਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥਸਿਦ੍ਧਯੇ
ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ ਜੋ ਕੁਝ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਿਤਰ ਯਜਨ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇੰਝ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਇਹ ਪੰਜ ਮਹਾ ਯਜਨ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਾਰੇ ਲਕੜੇ ਹਾਸਲ ਹੋ ਸਕਣ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸ਼ृਣੁ ਯਜ੍ਞਾਨਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਯਜ੍ਞਃ ਪਰਃ ਸ੍ਮृਤਃ ਬ੍ਰਹ੍ਮਯਜ੍ਞਰਤੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਸਭ ਯਜਨਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਬ੍ਰਹਮ ਯਜਨ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਬ੍ਰਹਮ ਯਜਨ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਲੋਕ ਵਿਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਯਜ੍ਞੇਨ ਤੁष੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾਃ ਸਵਾਸਵਾਃ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਚ ਭਗਵਾਨ੍ਵਿष੍ਣੁਃ ਸ਼ਙ੍ਕਰੋ ਨੀਲਲੋਹਿਤਃ
ਬ੍ਰਹਮ ਯਜਨ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਇੰਦਰ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਭਗਵਾਨ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਅਤੇ ਨੀਲਕੰਠ ਸ਼ੰਕਰ ਵੀ।
ਵੇਦਾਸ਼੍ ਚ ਪਿਤਰਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ ਗ੍ਰਾਮਾਦ੍ਬਹਿਰ੍ਗਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਯਜ੍ਞਵਿਤ੍
ਵੇਦ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਪਿਤਰ ਵੀ—ਇਸ ਬਾਰੇ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਜੇਕਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਿੰਡ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਯਜਨ ਜਾਣਦਾ ਹੋਵੇ।
ਯਾਵਤ੍ ਤ੍ਵਦृष੍ਟਮ੍ ਅਭਵਦ੍ ਉਟਜਾਨਾਂ ਛਦਂ ਨਰਃ ਪ੍ਰਾਚ੍ਯਾਮੁਦੀਚ੍ਯਾਂ ਚ ਤਥਾ ਪ੍ਰਾਗੁਦੀਚ੍ਯਾਮਥਾਪਿ ਵਾ
ਜਿੱਥੇ ਤੱਕ ਮਨੁੱਖ ਉਟਾਂ ਦੇ ਛੱਤ ਵੇਖ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਪੂਰਬ, ਉੱਤਰ, ਪੂਰਬ-ਉੱਤਰ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਪਾਸੇ ਹੋਵੇ,
ਪੁਣ੍ਯਮਾਚਮਨਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਯਜ੍ਞਾਰ੍ਥਮੇਵ ਤਤ੍ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਚ ऋਚਾਂ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਤ੍ਰਿਃ ਪੀਤ੍ਵਾ ਪ੍ਲਾਵ੍ਯ ਪ੍ਲਾਵ੍ਯ ਚ
ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਯਜਨ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਆਚਮਨ ਕਰੇ; ਪ੍ਰੀਤੀ ਲਈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ Ṛਗਵੇਦ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਪਾਣੀ ਪੀਂਦੇ ਹਨ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧੋ ਕੇ।
ਯਜੁषਾਂ ਪਰਿਮृਜ੍ਯੈਵਂ ਦ੍ਵਿਃ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲ੍ਯ ਚ ਵਾਰਿਣਾ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਸਾਮਵੇਦਾਨਾਮ੍ ਉਪਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਚ ਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਯਜੁਰਵੇਦ ਨਾਲ ਮੂੰਹ ਪੂੰਝ ਕੇ ਅਤੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਧੋ ਕੇ, ਪ੍ਰੀਤੀ ਲਈ, ਉਹ ਸਾਮਵੇਦ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਛੂਹੇ।
ਸ੍ਪृਸ਼ੇਦਥਰ੍ਵਵੇਦਾਨਾਂ ਨੇਤ੍ਰੇ ਚਾਙ੍ਗਿਰਸਾਂ ਤਥਾ ਨਾਸਿਕੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ऽਙ੍ਗਾਨਾਂ ਕ੍ਸ਼ਾਲ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਾਲ੍ਯ ਚ ਵਾਰਿਣਾ
ਉਹ ਅਥਰਵਵੇਦ ਅਤੇ ਆਂਗੀਰਸ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹੇ; ਨੱਕ ਨੂੰ ਵੀ ਛੂਹੇ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਧੋਵੇ।