ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਮੋਕ੍ਸ਼ੋ ਧਰ੍ਮਸ੍ਤਥਾਰ੍ਥਸ਼੍ ਚ ਕਾਮਸ਼੍ਚੇਤਿ ਚਤੁष੍ਟਯਮ੍ ਯਸ੍ਮਾਦ੍ਵੇਦਾਸ਼੍ ਚ ਵੇਦ੍ਯਂ ਚ ਚਤੁਰ੍ਧਾ ਵੈ ਭਵਿष੍ਯਤਿ

ਮੁਕਤੀ, ਧਰਮ, ਧਨ ਤੇ ਇੱਛਾ—ਇਹ ਚਾਰ ਹਨ, ਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਰਕੇ, ਵੇਦ ਤੇ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਵੀ ਚਾਰ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਜਾਵੇਗੀ।

ਭੂਤਗ੍ਰਾਮਾਸ਼੍ ਚ ਚਤ੍ਵਾਰ ਆਸ਼੍ਰਮਾਸ਼੍ ਚ ਤਥੈਵ ਚ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਪਾਦਾਸ਼੍ਚਤ੍ਵਾਰਸ਼੍ ਚਤ੍ਵਾਰੋ ਮਮ ਪੁਤ੍ਰਕਾਃ

ਚਾਰ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਹਨ, ਤੇ ਚਾਰ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵੀ ਹਨ; ਧਰਮ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਓਂ ਹਨ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਚਾਰ ਪੁੱਤਰ ਹਨ।

ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਚਤੁਰ੍ਯੁਗਾਵਸ੍ਥਂ ਜਗਦ੍ਵੈ ਸਚਰਾਚਰਮ੍ ਚਤੁਰ੍ਧਾਵਸ੍ਥਿਤਸ਼੍ਚੈਵ ਚਤੁष੍ਪਾਦੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ

ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜਗਤ—ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਸਮੇਤ—ਚਾਰ ਯੁਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵਜੂਦ ਰੱਖੇਗਾ, ਤੇ ਚਾਰ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਵੇਗਾ, ਚਾਰ ਪਾਓਂ ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਵੇਗਾ।

ਭੂਰ੍ਲੋਕੋ ऽਥ ਭੁਵਰ੍ਲੋਕਃ ਸ੍ਵਰ੍ਲੋਕਸ਼੍ ਚ ਮਹਸ੍ ਤਥਾ ਜਨਸ੍ਤਪਸ਼੍ ਚ ਸਤ੍ਯਂ ਚ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਸ੍ਤਤਃ ਪਰਮ੍

ਭੂਲੋਕ, ਫਿਰ ਭੁਵਰਲੋਕ, ਸਵਰਲੋਕ ਤੇ ਮਹਲੋਕ; ਜਨਲੋਕ, ਤਪਲੋਕ ਤੇ ਸਤ੍ਯਲੋਕ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਉਪਰ ਵਿਸ਼ਨੁਲੋਕ।

ਅष੍ਟਾਕ੍ਸ਼ਰਸ੍ਥਿਤੋ ਲੋਕਃ ਸ੍ਥਾਨੇ ਸ੍ਥਾਨੇ ਤਦਕ੍ਸ਼ਰਮ੍ ਭੂਰ੍ਭੁਵਃ ਸ੍ਵਰ੍ਮਹਸ਼੍ਚੈਵ ਪਾਦਾਸ਼੍ਚਤ੍ਵਾਰ ਏਵ ਚ

ਸਾਰਾ ਲੋਕ ਅੱਠ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲੇ ਮੰਤਰ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ ਉਹ ਅੱਖਰ ਹੈ; ਭੂ, ਭੁਵ, ਸਵਰ ਤੇ ਮਹ—ਇਹ ਚਾਰ ਪਾਓਂ ਹਨ।

ਭੂਰ੍ਲੋਕਃ ਪ੍ਰਥਮਃ ਪਾਦੋ ਭੁਵਰ੍ਲੋਕਸ੍ਤਤਃ ਪਰਮ੍ ਸ੍ਵਰ੍ਲੋਕੋ ਵੈ ਤृਤੀਯਸ਼੍ ਚ ਚਤੁਰ੍ਥਸ੍ਤੁ ਮਹਸ੍ ਤਥਾ

ਭੂਲੋਕ ਪਹਿਲਾ ਪਾਓਂ ਹੈ, ਫਿਰ ਭੁਵਰਲੋਕ ਦੂਜਾ, ਸਵਰਲੋਕ ਤੀਜਾ, ਤੇ ਮਹਲੋਕ ਚੌਥਾ ਪਾਓਂ ਹੈ।

ਪਞ੍ਚਮਸ੍ਤੁ ਜਨਸ੍ਤਤ੍ਰ षष੍ਠਸ਼੍ ਚ ਤਪ ਉਚ੍ਯਤੇ ਸਤ੍ਯਂ ਤੁ ਸਪ੍ਤਮੋ ਲੋਕੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਪੁਨਰ੍ਭਵਗਾਮਿਨਾਮ੍

ਪੰਜਵਾਂ ਜਨਲੋਕ ਹੈ, ਛੇਵਾਂ ਤਪਲੋਕ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਤ੍ਯਲੋਕ ਸੱਤਵਾਂ ਲੋਕ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਜੋ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ।

ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਃ ਸ੍ਮृਤਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਪੁਨਰਾਵृਤ੍ਤਿਦੁਰ੍ਲਭਮ੍ ਸ੍ਕਾਨ੍ਦਮੌਮਂ ਤਥਾ ਸ੍ਥਾਨਂ ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਿਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍

ਵਿਸ਼ਨੁਲੋਕ ਉਹ ਥਾਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਮੁੜ ਆਉਣਾ ਔਖਾ ਹੈ; ਸਕੰਦ ਤੇ ਉਮਾ ਦੇ ਥਾਂ ਵੀ ਸਾਰੀਆਂ ਸਿਧੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ।

ਰੁਦ੍ਰਲੋਕਃ ਸ੍ਮृਤਸ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਪਦਂ ਤਦ੍ਯੋਗਿਨਾਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ ਨਿਰ੍ਮਮਾ ਨਿਰਹਙ੍ਕਾਰਾਃ ਕਾਮਕ੍ਰੋਧਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਃ

ਰੁਦ੍ਰਲੋਕ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਯੋਗੀਆਂ ਲਈ ਹੈ—ਜੋ ਮਮਤਾ, ਅਹੰਕਾਰ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ।

ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਤਦ੍ਦ੍ਵਿਜਾ ਯੁਕ੍ਤਾ ਧ੍ਯਾਨਤਤ੍ਪਰਮਾਨਸਾਃ ਯਸ੍ਮਾਚ੍ਚਤੁष੍ਪਦਾ ਹ੍ਯੇषਾ ਤ੍ਵਯਾ ਦृष੍ਟਾ ਸਰਸ੍ਵਤੀ

ਜੋ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਣਗੇ; ਤੇ ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਚਾਰ ਪਾਓਂ ਵਾਲੀ ਸਰਸਵਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਹੈ।

ਪਾਦਾਨ੍ਤਂ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਂ ਵੈ ਕੌਮਾਰਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ ਔਮਂ ਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰਂ ਚੈਵ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦृष੍ਟਾ ਚਤੁष੍ਪਦਾ

ਪਾਓਂ ਦਾ ਅੰਤ ਵਿਸ਼ਨੁਲੋਕ ਹੈ, ਕੌਮਾਰ ਦਾ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਉੱਤਮ ਲੋਕ, ਆਉਮਾ ਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦਾ ਲੋਕ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਚਾਰ ਪਾਓਂ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ।

ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤੁ ਪਸ਼ਵਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਚਤੁष੍ਪਦਾਃ ਤਤਸ਼੍ਚੈषਾਂ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਚਤ੍ਵਾਰਸ੍ਤੇ ਪਯੋਧਰਾਃ

ਇਸ ਕਰਕੇ ਸਾਰੇ ਪਸ਼ੂ ਚਾਰ ਪਾਓਂ ਵਾਲੇ ਹੋਣਗੇ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਾਰ ਥਣ ਹੋਣਗੇ।

ਸੋਮਸ਼੍ ਚ ਮਨ੍ਤ੍ਰਸਂਯੁਕ੍ਤੋ ਯਸ੍ਮਾਨ੍ਮਮ ਮੁਖਾਚ੍ਚ੍ਯੁਤਃ ਜੀਵਃ ਪ੍ਰਾਣਭृਤਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਪੁਨਃ ਪੀਤਸ੍ਤਨਾਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ

ਤੇ ਸੋਮ, ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਨਿਕਲਿਆ; ਜੋ ਜੀਵ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਾਣੀ ਹਨ, ਉਹ ਮੁੜ ਥਣ ਤੋਂ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸੋਮਮਯਂ ਚੈਵ ਅਮृਤਂ ਜੀਵਸਂਜ੍ਞਿਤਮ੍ ਚਤੁष੍ਪਾਦਾ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਸ਼੍ਵੇਤਤ੍ਵਂ ਚਾਸ੍ਯ ਤੇਨ ਤਤ੍

ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸੋਮ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਜੀਵ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਚਾਰ ਪਾਓਂ ਵਾਲੇ ਹੋਣਗੇ, ਤੇ ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਰੰਗ ਚਿੱਟਾ ਹੋਵੇਗਾ।

ਯਸ੍ਮਾਚ੍ਚੈਵ ਕ੍ਰਿਯਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਪਦਾ ਚ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰੀ ਦृष੍ਟਾ ਪੁਨਸ੍ਤਥੈਵੈषਾ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਲੋਕਭਾਵਿਨੀ

ਤੇ ਕਿਰਿਆ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਦੋ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੀ ਮਹੇਸ਼ਵਰੀ ਦੁਬਾਰਾ ਵੇਖੀ ਗਈ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਇਹ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੀ ਹੈ।

ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਚ ਦ੍ਵਿਪਦਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦ੍ਵਿਸ੍ਤਨਾਸ਼੍ ਚ ਨਰਾਃ ਸ਼ੁਭਾਃ ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਚੇਯਮਜਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਵਰ੍ਣਾ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰੀ

ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖ ਦੋ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੇ ਤੇ ਦੋ ਥਣ ਵਾਲੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ; ਤੇ ਇਸ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਅਜਨਮਾ ਮਹੇਸ਼ਵਰੀ ਸਾਰੇ ਰੰਗਾਂ ਵਾਲੀ ਹੋ ਗਈ।

ਯਾ ਵੈ ਦृष੍ਟਾ ਮਹਾਸਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਭੂਤਧਰਾ ਤ੍ਵਯਾ ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਚ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਵੈ ਭਵਿष੍ਯਤਿ

ਜੋ ਤੂੰ ਵੇਖੀ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੀ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਧਾਰਣ ਕਰਨ ਵਾਲੀ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਵਿਸ਼ਵ ਵਾਂਗ ਹੋਵੇਗਾ।

ਅਜਸ਼੍ਚੈਵ ਮਹਾਤੇਜਾ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਅਮੋਘਰੇਤਾਃ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਮੁਖੇ ਚਾਸ੍ਯ ਹੁਤਾਸ਼ਨਃ

ਜੋ ਅਜਨਮਾ ਹੈ, ਵੱਡੀ ਜੋਤ ਵਾਲਾ, ਉਹ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਰੂਪ ਬਣ ਜਾਵੇਗਾ; ਉਸ ਦੀ ਬੀਜ ਕਦੇ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਹਵਨ ਦੀ ਅੱਗ ਹੋਵੇਗੀ।

ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਗਤੋ ਮੇਧ੍ਯਃ ਪਸ਼ੁਰੂਪੀ ਹੁਤਾਸ਼ਨਃ ਤਪਸਾ ਭਾਵਿਤਾਤ੍ਮਾਨੋ ਯੇ ਮਾਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਵੈ ਦ੍ਵਿਜਾਃ

ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਪਸ਼ੂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਜਿਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਅੱਗ ਹੈ—ਜੋ ਦੁਜਾ, ਤਪ ਨਾਲ ਮਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੇਖਦੇ ਹਨ—

ਈਸ਼ਿਤ੍ਵੇ ਚ ਵਸ਼ਿਤ੍ਵੇ ਚ ਸਰ੍ਵਗਂ ਸਰ੍ਵਤਃ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ ਰਜਸ੍ਤਮੋਭ੍ਯਾਂ ਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਾਨੁष੍ਯਕਂ ਵਪੁਃ

ਰਾਜ ਤੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ, ਜੋ ਹਰ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਰਜ ਤੇ ਤਮ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ—

ਮਤ੍ਸਮੀਪਮੁਪੇष੍ਯਨ੍ਤਿ ਪੁਨਰਾਵृਤ੍ਤਿਦੁਰ੍ਲਭਮ੍ ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤੋ ਭਗਵਾਨ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਰੁਦ੍ਰੇਣ ਵੈ ਦ੍ਵਿਜਾਃ

ਉਹ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਣਗੇ, ਜਿੱਥੇ ਮੁੜ ਆਉਣਾ ਔਖਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਗਵਾਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਰੁਦਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਹੇ ਦੁਜਾ।

ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਪ੍ਰਯਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਪੁਨਰਾਹ ਪਿਤਾਮਹਃ ਯ ਏਵਂ ਭਗਵਾਨ੍ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਗਾਯਤ੍ਰ੍ਯਾ ਵੈ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍

ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਮਨ ਲਾ ਕੇ, ਪਿਤਾਮਹ ਨੇ ਫਿਰ ਕਿਹਾ: 'ਜੋ ਭਗਵਾਨ, ਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਗਾਯਤਰੀ ਰਾਹੀਂ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ—'

ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਾਨਂ ਹਿ ਸਰ੍ਵਂ ਤ੍ਵਾਂ ਗਾਯਤ੍ਰ੍ਯਾਸ੍ਤਵ ਚੇਸ਼੍ਵਰ ਤਸ੍ਯ ਦੇਹਿ ਪਰਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਤਥਾਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਚ ਸੋ ऽਬ੍ਰਵੀਤ੍

'ਹੇ ਇਸ਼ਵਰ, ਤੂੰ ਸਾਰਿਆਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਹੈਂ, ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਤੂੰ ਹੀ ਹੈਂ, ਤੇਰੀ ਗਾਯਤਰੀ ਰਾਹੀਂ। ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਦੇ।' ਇਉਂ ਉਹ ਨੇ ਕਿਹਾ।

ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਹਿ ਵਿਸ਼੍ਵਤ੍ਵਮ੍ ਅਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ ਸ ਯਾਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਾਯੁਜ੍ਯਂ ਵਚਨਾਦ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪ੍ਰਭੋਃ

ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਗਿਆਨੀ ਇਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੀ ਸਰਵਵਿਆਪਕਤਾ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭਰਮਾ ਨਾਲ ਇਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਭਰਮਾ ਦੇ ਬਚਨ ਨਾਲ।

ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਵਮਖਿਲਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਰੁਦ੍ਰੇਣ ਪਰਿਭਾषਿਤਮ੍ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਰੁਦ੍ਰਮਾਹ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਰੁਦਰ ਵਲੋਂ ਪੁੱਛੇ ਗਏ, ਫਿਰ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਰੁਦਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ।

ਭਗਵਨ੍ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰ ਉਮਾਧਵ ਮਹਾਦੇਵ ਨਮੋ ਲੋਕਾਭਿਵਨ੍ਦਿਤ

'ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਵਿਸ਼ਵ ਰੂਪ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਉਮਾ ਦੇ ਪਤੀ, ਮਹਾਦੇਵ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੋਕ ਸਤਕਾਰਦੇ ਹਨ।'

ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪ ਮਹਾਭਾਗ ਕਸ੍ਮਿਨ੍ਕਾਲੇ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰ ਯਾ ਇਮਾਸ੍ਤੇ ਮਹਾਦੇਵ ਤਨਵੋ ਲੋਕਵਨ੍ਦਿਤਾਃ

'ਹੇ ਵਿਸ਼ਵ ਰੂਪ, ਵੱਡੀ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਕਿਸ ਵੇਲੇ, ਹੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਤੇਰੇ ਇਹ ਰੂਪ, ਹੇ ਮਹਾਦੇਵ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਸਤਕਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ?'

ਕਸ੍ਯਾਂ ਵਾ ਯੁਗਸਂਭੂਤ੍ਯਾਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤੀਹ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯਃ ਕੇਨ ਵਾ ਤਪਸਾ ਦੇਵ ਧ੍ਯਾਨਯੋਗੇਨ ਕੇਨ ਵਾ

'ਕਿਹੜੀ ਯੁਗ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿਚ ਦੁਜਾ ਇੱਥੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣਗੇ? ਕਿਹੜੇ ਤਪ ਨਾਲ, ਹੇ ਦੇਵ, ਜਾਂ ਕਿਹੜੇ ਧਿਆਨ-ਯੋਗ ਨਾਲ?'

ਨਮਸ੍ਤੇ ਵੈ ਮਹਾਦੇਵ ਸ਼ਕ੍ਯੋ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਭਿਃ ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ਰ੍ਵਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਂ ਪੁਰਃ

'ਹੇ ਮਹਾਦੇਵ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ—ਕੀ ਦੁਜਾ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਸਕਦੇ ਹਨ?' ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਰਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਵੇਖਿਆ।