ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਗਤਵਾਨ੍ ਗਣਪੋ ਦੇਵਃ ਸਰ੍ਵਦੇਵਨਮਸ੍ਕृਤਃ ਅਵਾਪ੍ਯ ਸਂਜ੍ਞਾਂ ਗੋਵਿਨ੍ਦਾਤ੍ ਪਦ੍ਮਯੋਨਿਃ ਪਿਤਾਮਹਃ

ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਹੋਇਆ ਗਣਾਂ ਦਾ ਨੇਤਾ ਦੇਵਤਾ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਗੋਵਿੰਦ ਤੋਂ ਸਮਝ ਪਾ ਕੇ, ਕਮਲ-ਜਨਮ ਬ੍ਰਹਮਾ ਪਿਤਾਮਹਾ।

ਪ੍ਰਜਾਃ ਸ੍ਰष੍ਟੁਮਨਾਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਤਪ ਉਗ੍ਰਂ ਪਿਤਾਮਹਃ ਤਸ੍ਯੈਵਂ ਤਪ੍ਯਮਾਨਸ੍ਯ ਨ ਕਿਂਚਿਤ੍ ਸਮਵਰ੍ਤਤ

ਪਿਤਾਮਹਾ ਨੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਨ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਕਠੋਰ ਤਪ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ; ਪਰ ਜਦ ਉਹ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕੁਝ ਵੀ ਉਤਪੰਨ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।

ਤਤੋ ਦੀਰ੍ਘੇਣ ਕਾਲੇਨ ਦੁਃਖਾਤ੍ਕ੍ਰੋਧੋ ਹ੍ਯਜਾਯਤ ਕ੍ਰੋਧਾਵਿष੍ਟਸ੍ਯ ਨੇਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤਨ੍ਨਸ਼੍ਰੁਬਿਨ੍ਦਵਃ

ਫਿਰ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਗੁੱਸਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ; ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਹੰਝੂਆਂ ਡਿੱਗ ਪਏ।

ਤਤਸ੍ਤੇਭ੍ਯੋ ऽਸ਼੍ਰੁਬਿਨ੍ਦੁਭ੍ਯੋ ਵਾਤਪਿਤ੍ਤਕਫਾਤ੍ਮਕਾਃ ਮਹਾਭਾਗਾ ਮਹਾਸਤ੍ਤ੍ਵਾਃ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਕੈਰਪ੍ਯਲਂਕृਤਾਃ

ਫਿਰ ਉਹ ਅੰਸੂਆਂ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਤੋਂ, ਜੋ ਹਵਾ, ਪਿੱਤ ਤੇ ਕਫ਼ ਦੇ ਗੁਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸਨ, ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਜਨਮ ਲਏ, ਜੋ ਚੰਗੇ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ।

ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਣਕੇਸ਼ਾਃ ਸਰ੍ਪਾਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭੂਤਾ ਮਹਾਵਿषਾਃ ਸਰ੍ਪਾਂਸ੍ਤਾਨਗ੍ਰਜਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਅਨਿਨ੍ਦਯਤ੍

ਉਹ ਸੱਪ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਲ ਵਿਖਰੇ ਹੋਏ ਤੇ ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉੱਭਰ ਆਏ; ਉਹ ਵੱਡੇ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ੀ ਮੰਨਿਆ।

ਅਹੋ ਧਿਕ੍ ਤਪਸੋ ਮਹ੍ਯਂ ਫਲਮੀਦृਸ਼ਕਂ ਯਦਿ ਲੋਕਵੈਨਾਸ਼ਿਕੀ ਜਜ੍ਞੇ ਆਦਾਵੇਵ ਪ੍ਰਜਾ ਮਮ

ਹਾਏ! ਮੇਰੀ ਤਪस्या ਨੂੰ ਸ਼ਰਮ ਆਵੇ ਜੇ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਫਲ ਮਿਲਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੀ ਪਹਿਲੀ ਹੀ ਰਚਨਾ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਨਾਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਗਈ।

ਤਸ੍ਯ ਤੀਵ੍ਰਾਭਵਨ੍ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾ ਕ੍ਰੋਧਾਮਰ੍षਸਮੁਦ੍ਭਵਾ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਭਿਪਰਿਤਾਪੇਨ ਜਹੌ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ

ਉਸ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਅਪਮਾਨ ਤੋਂ ਉਪਜੀ ਹੋਈ ਤੇਜ਼ ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਆ ਗਈ; ਉਸ ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਦੇ ਦੁਖ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।

ਤਸ੍ਯਾਪ੍ਰਤਿਮਵੀਰ੍ਯਸ੍ਯ ਦੇਹਾਤ੍ਕਾਰੁਣ੍ਯਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ ਅਥੈਕਾਦਸ਼ ਤੇ ਰੁਦ੍ਰਾ ਰੁਦਨ੍ਤੋ ऽਭ੍ਯਕ੍ਰਮਂਸ੍ ਤਥਾ

ਉਸ ਬੇਮਿਸਾਲ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਦੇਹ ਤੋਂ, ਦਇਆ ਨਾਲ, ਫਿਰ ਗਿਆਰਾਂ ਰੁਦਰ, ਰੋਂਦੇ ਹੋਏ, ਉੱਭਰ ਆਏ।

ਰੋਦਨਾਤ੍ਖਲੁ ਰੁਦ੍ਰਤ੍ਵਂ ਤੇषੁ ਵੈ ਸਮਜਾਯਤ ਯੇ ਰੁਦ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਖਲੁ ਪ੍ਰਾਣਾ ਯੇ ਪ੍ਰਾਣਾਸ੍ਤੇ ਤਦਾਤ੍ਮਕਾਃ

ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੋਣ ਕਰਕੇ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੁਦਰ ਕਿਹਾ ਗਿਆ; ਉਹ ਰੁਦਰ ਹੀ ਪ੍ਰਾਣ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਪ੍ਰਾਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹੀ ਸੁਰਤ ਹਨ।

ਪ੍ਰਾਣਾਃ ਪ੍ਰਾਣਵਤਾਂ ਜ੍ਞੇਯਾਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇष੍ਵਵਸ੍ਥਿਤਾਃ ਅਤ੍ਯੁਗ੍ਰਸ੍ਯ ਮਹਤ੍ਤ੍ਵਸ੍ਯ ਸਾਧੁਰਾਚਰਿਤਸ੍ਯ ਚ

ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਾਣ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹਨ; ਉਹ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼, ਵੱਡੇ ਤੇ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਹਨ।

ਪ੍ਰਾਣਾਂਸ੍ਤਸ੍ਯ ਦਦੌ ਭੂਯਸ੍ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲੀ ਨੀਲਲੋਹਿਤਃ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾਸੂਨ੍ ਭਗਵਾਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਦੇਵਦੇਵਮੁਮਾਪਤਿਮ੍

ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਵਾਲਾ ਨੀਲ-ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਪ੍ਰਾਣ ਦਿੱਤੇ; ਜੀਵਨ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਭਗਵਾਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉਮਾ ਦੇ ਪਤੀ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।

ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸਂਸ੍ਥਿਤੋ ऽਪਸ਼੍ਯਦ੍ ਗਾਯਤ੍ਰ੍ਯਾ ਵਿਸ਼੍ਵਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਸਰ੍ਵਲੋਕਮਯਂ ਦੇਵਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਪਿਤਾਮਹਃ

ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਖੜਾ ਹੋਇਆ ਤੇ ਗਾਇਤਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ; ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਰੂਪ ਵਾਲੇ ਦੇਵ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਿਤਾਮਹ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ।

ਤਤੋ ਵਿਸ੍ਮਯਮਾਪਨ੍ਨਃ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਸ਼ਰ੍ਵਂ ਸਦ੍ਯਾਦਿਤ੍ਵਂ ਕਥਂ ਵਿਭੋ

ਫਿਰ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਮੁੜ ਮੁੜ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਰਵ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਵਾਹੇ ਮਾਹਰ, ਤੁਸੀਂ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਉੱਭਰੇ?'

ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਭਗਵਾਨ੍ ਭਵਃ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰੂਪੀ ਪ੍ਰਬੋਧਾਰ੍ਥਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਪ੍ਰਾਹ ਸਸ੍ਮਿਤਮ੍

ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਭਵ ਨੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਸਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਸਿੱਖਿਆ ਦੇਣ ਲਈ, ਹੱਸ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।

ਸ਼੍ਵੇਤਕਲ੍ਪੋ ਯਦਾ ਹ੍ਯਾਸੀਦ੍ ਅਹਮੇਵ ਤਦਾਭਵਮ੍ ਸ਼੍ਵੇਤੋष੍ਣੀषਃ ਸ਼੍ਵੇਤਮਾਲ੍ਯਃ ਸ਼੍ਵੇਤਾਂਬਰਧਰਃ ਸਿਤਃ

ਜਦੋਂ ਸ਼ਵेत ਯੁਗ ਸੀ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਹੀ ਸੀ; ਸਫੈਦ ਚੋਟੀ, ਸਫੈਦ ਮਾਲਾ, ਸਫੈਦ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਚਮਕਦਾਰ ਸਫੈਦ।

ਸ਼੍ਵੇਤਾਸ੍ਥਿਃ ਸ਼੍ਵੇਤਰੋਮਾ ਚ ਸ਼੍ਵੇਤਾਸृਕ੍ ਸ਼੍ਵੇਤਲੋਹਿਤਃ ਤੇਨ ਨਾਮ੍ਨਾ ਚ ਵਿਖ੍ਯਾਤਃ ਸ਼੍ਵੇਤਕਲ੍ਪਸ੍ਤਦਾ ਹ੍ਯਸੌ

ਸਫੈਦ ਹੱਡੀਆਂ, ਸਫੈਦ ਵਾਲ, ਸਫੈਦ ਰਕਤ ਤੇ ਸਫੈਦ ਲਾਲੀ; ਉਸ ਨਾਂ ਤੇ, ਉਹ ਯੁਗ 'ਸ਼ਵेत' ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਗਿਆ।

ਮਤ੍ਪ੍ਰਸੂਤਾ ਚ ਦੇਵੇਸ਼ੀ ਸ਼੍ਵੇਤਾਙ੍ਗਾ ਸ਼੍ਵੇਤਲੋਹਿਤਾ ਸ਼੍ਵੇਤਵਰ੍ਣਾ ਤਦਾ ਹ੍ਯਾਸੀਦ੍ ਗਾਯਤ੍ਰੀ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਂਜ੍ਞਿਤਾ

ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਉੱਭਰੀ ਹੋਈ ਦੇਵੀ ਵੀ ਸਫੈਦ ਅੰਗ, ਸਫੈਦ ਲਾਲੀ ਤੇ ਸਫੈਦ ਰੰਗ ਵਾਲੀ ਸੀ; ਉਸ ਸਮੇਂ ਗਾਇਤਰੀ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਮੌਜੂਦ ਸੀ।

ਤਸ੍ਮਾਦਹਂ ਚ ਦੇਵੇਸ਼ ਤ੍ਵਯਾ ਗੁਹ੍ਯੇਨ ਵੈ ਪੁਨਃ ਵਿਜ੍ਞਾਤਃ ਸ੍ਵੇਨ ਤਪਸਾ ਸਦ੍ਯੋਜਾਤਤ੍ਵਮਾਗਤਃ

ਇਸ ਲਈ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੇਰੀ ਗੁਪਤ ਤਪस्या ਨਾਲ, ਮੈਂ ਮੁੜ ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਪਛਾਣਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਤੁਰੰਤ ਸਦਯੋਜਾਤਾ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ।

ਸਦ੍ਯੋਜਾਤੇਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮੈਤਦ੍ ਗੁਹ੍ਯਂ ਚੈਤਤ੍ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਗੁਹ੍ਯਤ੍ਵਮਾਪਨ੍ਨਂ ਯੇ ਵੇਤ੍ਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯਃ

'ਸਦਯੋਜਾਤਾ' ਉਸ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਨਾਂ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਗੁਪਤ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਗੁਪਤਤਾ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਦੁਜਾਤੀ ਇਸ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ—

ਮਤ੍ਸਮੀਪਂ ਗਮਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਪੁਨਰਾਵृਤ੍ਤਿਦੁਰ੍ਲਭਮ੍ ਯਦਾ ਚੈਵ ਪੁਨਸ੍ਤ੍ਵਾਸੀਲ੍ ਲੋਹਿਤੋ ਨਾਮ ਨਾਮਤਃ

ਉਹ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਣਗੇ, ਜਿੱਥੇ ਮੁੜ ਆਉਣਾ ਔਖਾ ਹੈ; ਤੇ ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਮੁੜ 'ਲੋਹਿਤ' ਨਾਂ ਨਾਲ ਸੀ—

ਮਤ੍ਕृਤੇਨ ਚ ਵਰ੍ਣੇਨ ਕਲ੍ਪੋ ਵੈ ਲੋਹਿਤਃ ਸ੍ਮृਤਃ ਤਦਾ ਲੋਹਿਤਮਾਂਸਾਸ੍ਥਿਲੋਹਿਤਕ੍ਸ਼ੀਰਸਂਭਵਾ

ਮੇਰੇ ਬਣਾਏ ਰੰਗ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਯੁਗ 'ਲੋਹਿਤ' ਨਾਮ ਨਾਲ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਸਮੇਂ ਲੋਹਿਤ ਮਾਸ, ਹੱਡੀਆਂ ਤੇ ਰਕਤ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਜਨਮ ਲਏ।

ਲੋਹਿਤਾਕ੍ਸ਼ੀ ਸ੍ਤਨਵਤੀ ਗਾਯਤ੍ਰੀ ਗੌਃ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਾ ਤਤੋ ऽਸ੍ਯਾ ਲੋਹਿਤਤ੍ਵੇਨ ਵਰ੍ਣਸ੍ਯ ਚ ਵਿਪਰ੍ਯਯਾਤ੍

ਗਾਇਤਰੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਗਾਂ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਭਰਪੂਰ ਛਾਤੀ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਇਸ ਦੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਅਤੇ ਰੰਗ ਦੇ ਉਲਟਣ ਕਰਕੇ, ਇਸ ਨੂੰ ਇਹ ਨਾਮ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।

ਵਾਮਤ੍ਵਾਚ੍ਚੈਵ ਦੇਵਸ੍ਯ ਵਾਮਦੇਵਤ੍ਵਮਾਗਤਃ ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਚ ਮਹਾਸਤ੍ਤ੍ਵ ਤ੍ਵਯਾਹਂ ਨਿਯਤਾਤ੍ਮਨਾ

ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਵਾਮਦੇਵ ਨਾਮ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ। ਉਥੇ ਵੀ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਜਾਣਿਆ।

ਵਿਜ੍ਞਾਤਃ ਸ੍ਵੇਨ ਯੋਗੇਨ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਰ੍ਣਾਨ੍ਤਰੇ ਸ੍ਥਿਤਃ ਤਤਸ਼੍ ਚ ਵਾਮਦੇਵੇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਿਂ ਯਾਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਭੂਤਲੇ

ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਯੋਗ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਹੋਰ ਰੰਗ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਜਾਣਿਆ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਵਾਮਦੇਵ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ।

ਯੇ ਚਾਪਿ ਵਾਮਦੇਵ ਤ੍ਵਾਂ ਜ੍ਞਾਸ੍ਯਨ੍ਤੀਹ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯਃ ਰੁਦ੍ਰਲੋਕਂ ਗਮਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਪੁਨਰਾਵृਤ੍ਤਿਦੁਰ੍ਲਭਮ੍

ਜੋ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਇੱਥੇ ਤੈਨੂੰ ਵਾਮਦੇਵ ਵਜੋਂ ਜਾਣਣਗੇ, ਉਹ ਰੁਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਣਗੇ, ਜਿੱਥੇ ਮੁੜ ਆਉਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ।

ਯਦਾਹਂ ਪੁਨਰੇਵੇਹ ਪੀਤਵਰ੍ਣੋ ਯੁਗਕ੍ਰਮਾਤ੍ ਮਤ੍ਕृਤੇਨ ਚ ਨਾਮ੍ਨਾ ਵੈ ਪੀਤਕਲ੍ਪੋ ऽਭਵਤ੍ਤਦਾ

ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਮੁੜ-ਮੁੜ ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਵਿੱਚ ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਆਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪੀਲਾ ਰੂਪ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ।

ਮਤ੍ਪ੍ਰਸੂਤਾ ਚ ਦੇਵੇਸ਼ੀ ਪੀਤਾਙ੍ਗੀ ਪੀਤਲੋਹਿਤਾ ਪੀਤਵਰ੍ਣਾ ਤਦਾ ਹ੍ਯਾਸੀਦ੍ ਗਾਯਤ੍ਰੀ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਂਜ੍ਞਿਤਾ

ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਜਨਮੀ ਹੋਈ ਦੇਵੀ, ਪੀਲੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੀ ਤੇ ਪੀਲ-ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲੀ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਗਾਇਤਰੀ ਨਾਮੀ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਗਿਆ।

ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਚ ਮਹਾਸਤ੍ਤ੍ਵ ਯੋਗਯੁਕ੍ਤੇਨ ਚੇਤਸਾ ਯਸ੍ਮਾਦਹਂ ਤੈਰ੍ਵਿਜ੍ਞਾਤੋ ਯੋਗਤਤ੍ਪਰਮਾਨਸੈਃ

ਉਥੇ ਵੀ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਚਿਤ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਵੱਲੋਂ ਜਾਣਿਆ ਗਿਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਿਤ ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਸੀ।

ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਪੁਰੁषਤ੍ਵੇਨ ਵਿਜ੍ਞਾਤੋ ऽਹਂ ਤ੍ਵਯਾ ਪੁਨਃ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਤ੍ਪੁਰੁषਤ੍ਵਂ ਵੈ ਮਮੈਤਤ੍ਕਨਕਾਣ੍ਡਜ

ਉਥੇ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਮੁੜ ਤਤਪੁਰੁਸ਼ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ। ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਤਤਪੁਰੁਸ਼ਤਾ ਮੇਰੀ ਹੈ, ਕਨਕਾਂਡ।