ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਵਿਭੋ ਰੁਦ੍ਰ ਮਹਾਮਾਯ ਇਚ੍ਛਯਾ ਵਾਂ ਕृਤੌ ਤ੍ਵਯਾ ਤਯੋਸ੍ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਅਭਿਨਨ੍ਦ੍ਯਾਭਿਮਾਨ੍ਯ ਚ

ਹੇ ਮਹਾਂ ਰੂਦ੍ਰ, ਇਹ ਸਭ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਹੋਇਆ; ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਮਾਣ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ।

ਉਵਾਚ ਭਗਵਾਨ੍ਦੇਵੋ ਮਧੁਰਂ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਯਾ ਗਿਰਾ ਭੋ ਭੋ ਹਿਰਣ੍ਯਗਰ੍ਭ ਤ੍ਵਾਂ ਤ੍ਵਾਂ ਚ ਕृष੍ਣ ਬ੍ਰਵੀਮ੍ਯਹਮ੍

ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਮਿੱਠੀ ਤੇ ਨਰਮ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਕਿਹਾ: 'ਹੇ ਹਿਰਣਯਗਰਭ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਤੇ ਤੇਰੇ ਨਾਲ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਮੈਂ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।'

ਪ੍ਰੀਤੋ ऽਹਮਨਯਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਾਕ੍ਸ਼ਰਯੁਕ੍ਤਯਾ ਭਵਨ੍ਤੌ ਹृਦਯਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਮਮ ਹृਦ੍ਯਤਰਾਵੁਭੌ

ਮੈਂ ਇਸ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਜੋ ਸਦੀਵੀ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ; ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੇ ਹੋ।

ਯੁਵਾਭ੍ਯਾਂ ਕਿਂ ਦਦਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਵਰਾਣਾਂ ਵਰਮੀਪ੍ਸਿਤਮ੍ ਅਥੋਵਾਚ ਮਹਾਭਾਗੋ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਭਵਮਿਦਂ ਵਚਃ

ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅੱਜ ਕਿਹੜਾ ਵਰ ਦਿਵਾਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਚਾਹਿਆ ਹੋਇਆ ਵਰ? ਫਿਰ ਮਹਾਂਭਾਗ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਭਵਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।

ਸਰ੍ਵਂ ਮਮ ਕृਤਂ ਦੇਵ ਪਰਿਤੁष੍ਟੋ ऽਸਿ ਮੇ ਯਦਿ ਤ੍ਵਯਿ ਮੇ ਸੁਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾ ਤੁ ਭਕ੍ਤਿਰ੍ਭਵਤੁ ਸ਼ਙ੍ਕਰਃ

ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਭ ਕੁਝ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ; ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਰਾਜੀ ਹੋ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਪੱਕੀ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਹੇ ਸ਼ੰਕਰ।

ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਸਂਭਾਵਯਤ ਕੇਸ਼ਵਮ੍ ਪ੍ਰਦਦੌ ਚ ਮਹਾਦੇਵੋ ਭਕ੍ਤਿਂ ਨਿਜਪਦਾਂਬੁਜੇ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਕੇ ਤੇ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ, ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਭਗਤੀ ਦਿੱਤੀ।

ਭਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਲੋਕਸ੍ਯ ਕਰ੍ਤਾ ਤ੍ਵਮਧਿਦੈਵਤਮ੍ ਤਦੇਵਂ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਤੇ ਵਤ੍ਸ ਗਮਿष੍ਯਾਮ੍ਯਂਬੁਜੇਕ੍ਸ਼ਣ

ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈ, ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਦੇਵਤਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੈਨੂੰ ਅਸੀਸ ਹੋਵੇ, ਪੁੱਤ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ।

ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਭਗਵਾਨ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਚਾਪਿ ਸ਼ਙ੍ਕਰਃ ਅਨੁਗृਹ੍ਯਾਸ੍ਪृਸ਼ਦ੍ਦੇਵੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਅਸੀਸ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ।

ਕਰਾਭ੍ਯਾਂ ਸੁਸ਼ੁਭਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਪ੍ਰਾਹ ਹृष੍ਟਤਰਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਮਤ੍ਸਮਸ੍ਤ੍ਵਂ ਨ ਸਂਦੇਹੋ ਵਤ੍ਸ ਭਕ੍ਤਸ਼੍ ਚ ਮੇ ਭਵਾਨ੍

ਆਪਣੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਹਥੀਂ, ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ, ਪੁੱਤ, ਤੇ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਹੈ।'

ਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਸ੍ਤੁ ਤੇ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਸਂਜ੍ਞਾ ਭਵਤੁ ਸੁਵ੍ਰਤ ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਭਗਵਾਂਸ੍ ਤਤੋ ऽਨ੍ਤਰ੍ਧਾਨਮੀਸ਼੍ਵਰਃ

ਤੈਨੂੰ ਅਸੀਸ ਹੋਵੇ, ਮੈਂ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ; ਸਮਝ ਆਵੇ, ਹੇ ਚੰਗਾ ਵਰਤਾਰਾ ਵਾਲੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਅੰਤर्धਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।

ਗਤਵਾਨ੍ ਗਣਪੋ ਦੇਵਃ ਸਰ੍ਵਦੇਵਨਮਸ੍ਕृਤਃ ਅਵਾਪ੍ਯ ਸਂਜ੍ਞਾਂ ਗੋਵਿਨ੍ਦਾਤ੍ ਪਦ੍ਮਯੋਨਿਃ ਪਿਤਾਮਹਃ

ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਹੋਇਆ ਗਣਾਂ ਦਾ ਨੇਤਾ ਦੇਵਤਾ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਗੋਵਿੰਦ ਤੋਂ ਸਮਝ ਪਾ ਕੇ, ਕਮਲ-ਜਨਮ ਬ੍ਰਹਮਾ ਪਿਤਾਮਹਾ।

ਪ੍ਰਜਾਃ ਸ੍ਰष੍ਟੁਮਨਾਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਤਪ ਉਗ੍ਰਂ ਪਿਤਾਮਹਃ ਤਸ੍ਯੈਵਂ ਤਪ੍ਯਮਾਨਸ੍ਯ ਨ ਕਿਂਚਿਤ੍ ਸਮਵਰ੍ਤਤ

ਪਿਤਾਮਹਾ ਨੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਨ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਕਠੋਰ ਤਪ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ; ਪਰ ਜਦ ਉਹ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕੁਝ ਵੀ ਉਤਪੰਨ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।

ਤਤੋ ਦੀਰ੍ਘੇਣ ਕਾਲੇਨ ਦੁਃਖਾਤ੍ਕ੍ਰੋਧੋ ਹ੍ਯਜਾਯਤ ਕ੍ਰੋਧਾਵਿष੍ਟਸ੍ਯ ਨੇਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤਨ੍ਨਸ਼੍ਰੁਬਿਨ੍ਦਵਃ

ਫਿਰ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਗੁੱਸਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ; ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਹੰਝੂਆਂ ਡਿੱਗ ਪਏ।

ਤਤਸ੍ਤੇਭ੍ਯੋ ऽਸ਼੍ਰੁਬਿਨ੍ਦੁਭ੍ਯੋ ਵਾਤਪਿਤ੍ਤਕਫਾਤ੍ਮਕਾਃ ਮਹਾਭਾਗਾ ਮਹਾਸਤ੍ਤ੍ਵਾਃ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਕੈਰਪ੍ਯਲਂਕृਤਾਃ

ਫਿਰ ਉਹ ਅੰਸੂਆਂ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਤੋਂ, ਜੋ ਹਵਾ, ਪਿੱਤ ਤੇ ਕਫ਼ ਦੇ ਗੁਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸਨ, ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਜਨਮ ਲਏ, ਜੋ ਚੰਗੇ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ।

ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਣਕੇਸ਼ਾਃ ਸਰ੍ਪਾਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭੂਤਾ ਮਹਾਵਿषਾਃ ਸਰ੍ਪਾਂਸ੍ਤਾਨਗ੍ਰਜਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਅਨਿਨ੍ਦਯਤ੍

ਉਹ ਸੱਪ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਲ ਵਿਖਰੇ ਹੋਏ ਤੇ ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉੱਭਰ ਆਏ; ਉਹ ਵੱਡੇ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ੀ ਮੰਨਿਆ।

ਅਹੋ ਧਿਕ੍ ਤਪਸੋ ਮਹ੍ਯਂ ਫਲਮੀਦृਸ਼ਕਂ ਯਦਿ ਲੋਕਵੈਨਾਸ਼ਿਕੀ ਜਜ੍ਞੇ ਆਦਾਵੇਵ ਪ੍ਰਜਾ ਮਮ

ਹਾਏ! ਮੇਰੀ ਤਪस्या ਨੂੰ ਸ਼ਰਮ ਆਵੇ ਜੇ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਫਲ ਮਿਲਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੀ ਪਹਿਲੀ ਹੀ ਰਚਨਾ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਨਾਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਗਈ।

ਤਸ੍ਯ ਤੀਵ੍ਰਾਭਵਨ੍ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾ ਕ੍ਰੋਧਾਮਰ੍षਸਮੁਦ੍ਭਵਾ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਭਿਪਰਿਤਾਪੇਨ ਜਹੌ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ

ਉਸ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਅਪਮਾਨ ਤੋਂ ਉਪਜੀ ਹੋਈ ਤੇਜ਼ ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਆ ਗਈ; ਉਸ ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਦੇ ਦੁਖ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।

ਤਸ੍ਯਾਪ੍ਰਤਿਮਵੀਰ੍ਯਸ੍ਯ ਦੇਹਾਤ੍ਕਾਰੁਣ੍ਯਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ ਅਥੈਕਾਦਸ਼ ਤੇ ਰੁਦ੍ਰਾ ਰੁਦਨ੍ਤੋ ऽਭ੍ਯਕ੍ਰਮਂਸ੍ ਤਥਾ

ਉਸ ਬੇਮਿਸਾਲ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਦੇਹ ਤੋਂ, ਦਇਆ ਨਾਲ, ਫਿਰ ਗਿਆਰਾਂ ਰੁਦਰ, ਰੋਂਦੇ ਹੋਏ, ਉੱਭਰ ਆਏ।

ਰੋਦਨਾਤ੍ਖਲੁ ਰੁਦ੍ਰਤ੍ਵਂ ਤੇषੁ ਵੈ ਸਮਜਾਯਤ ਯੇ ਰੁਦ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਖਲੁ ਪ੍ਰਾਣਾ ਯੇ ਪ੍ਰਾਣਾਸ੍ਤੇ ਤਦਾਤ੍ਮਕਾਃ

ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੋਣ ਕਰਕੇ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੁਦਰ ਕਿਹਾ ਗਿਆ; ਉਹ ਰੁਦਰ ਹੀ ਪ੍ਰਾਣ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਪ੍ਰਾਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹੀ ਸੁਰਤ ਹਨ।

ਪ੍ਰਾਣਾਃ ਪ੍ਰਾਣਵਤਾਂ ਜ੍ਞੇਯਾਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇष੍ਵਵਸ੍ਥਿਤਾਃ ਅਤ੍ਯੁਗ੍ਰਸ੍ਯ ਮਹਤ੍ਤ੍ਵਸ੍ਯ ਸਾਧੁਰਾਚਰਿਤਸ੍ਯ ਚ

ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਾਣ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹਨ; ਉਹ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼, ਵੱਡੇ ਤੇ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਹਨ।

ਪ੍ਰਾਣਾਂਸ੍ਤਸ੍ਯ ਦਦੌ ਭੂਯਸ੍ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲੀ ਨੀਲਲੋਹਿਤਃ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾਸੂਨ੍ ਭਗਵਾਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਦੇਵਦੇਵਮੁਮਾਪਤਿਮ੍

ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਵਾਲਾ ਨੀਲ-ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਪ੍ਰਾਣ ਦਿੱਤੇ; ਜੀਵਨ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਭਗਵਾਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉਮਾ ਦੇ ਪਤੀ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।

ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸਂਸ੍ਥਿਤੋ ऽਪਸ਼੍ਯਦ੍ ਗਾਯਤ੍ਰ੍ਯਾ ਵਿਸ਼੍ਵਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਸਰ੍ਵਲੋਕਮਯਂ ਦੇਵਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਪਿਤਾਮਹਃ

ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਖੜਾ ਹੋਇਆ ਤੇ ਗਾਇਤਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ; ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਰੂਪ ਵਾਲੇ ਦੇਵ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਿਤਾਮਹ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ।

ਤਤੋ ਵਿਸ੍ਮਯਮਾਪਨ੍ਨਃ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਸ਼ਰ੍ਵਂ ਸਦ੍ਯਾਦਿਤ੍ਵਂ ਕਥਂ ਵਿਭੋ

ਫਿਰ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਮੁੜ ਮੁੜ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਰਵ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਵਾਹੇ ਮਾਹਰ, ਤੁਸੀਂ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਉੱਭਰੇ?'

ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਭਗਵਾਨ੍ ਭਵਃ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰੂਪੀ ਪ੍ਰਬੋਧਾਰ੍ਥਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਪ੍ਰਾਹ ਸਸ੍ਮਿਤਮ੍

ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਭਵ ਨੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਸਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਸਿੱਖਿਆ ਦੇਣ ਲਈ, ਹੱਸ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।

ਸ਼੍ਵੇਤਕਲ੍ਪੋ ਯਦਾ ਹ੍ਯਾਸੀਦ੍ ਅਹਮੇਵ ਤਦਾਭਵਮ੍ ਸ਼੍ਵੇਤੋष੍ਣੀषਃ ਸ਼੍ਵੇਤਮਾਲ੍ਯਃ ਸ਼੍ਵੇਤਾਂਬਰਧਰਃ ਸਿਤਃ

ਜਦੋਂ ਸ਼ਵेत ਯੁਗ ਸੀ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਹੀ ਸੀ; ਸਫੈਦ ਚੋਟੀ, ਸਫੈਦ ਮਾਲਾ, ਸਫੈਦ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਚਮਕਦਾਰ ਸਫੈਦ।

ਸ਼੍ਵੇਤਾਸ੍ਥਿਃ ਸ਼੍ਵੇਤਰੋਮਾ ਚ ਸ਼੍ਵੇਤਾਸृਕ੍ ਸ਼੍ਵੇਤਲੋਹਿਤਃ ਤੇਨ ਨਾਮ੍ਨਾ ਚ ਵਿਖ੍ਯਾਤਃ ਸ਼੍ਵੇਤਕਲ੍ਪਸ੍ਤਦਾ ਹ੍ਯਸੌ

ਸਫੈਦ ਹੱਡੀਆਂ, ਸਫੈਦ ਵਾਲ, ਸਫੈਦ ਰਕਤ ਤੇ ਸਫੈਦ ਲਾਲੀ; ਉਸ ਨਾਂ ਤੇ, ਉਹ ਯੁਗ 'ਸ਼ਵेत' ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਗਿਆ।

ਮਤ੍ਪ੍ਰਸੂਤਾ ਚ ਦੇਵੇਸ਼ੀ ਸ਼੍ਵੇਤਾਙ੍ਗਾ ਸ਼੍ਵੇਤਲੋਹਿਤਾ ਸ਼੍ਵੇਤਵਰ੍ਣਾ ਤਦਾ ਹ੍ਯਾਸੀਦ੍ ਗਾਯਤ੍ਰੀ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਂਜ੍ਞਿਤਾ

ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਉੱਭਰੀ ਹੋਈ ਦੇਵੀ ਵੀ ਸਫੈਦ ਅੰਗ, ਸਫੈਦ ਲਾਲੀ ਤੇ ਸਫੈਦ ਰੰਗ ਵਾਲੀ ਸੀ; ਉਸ ਸਮੇਂ ਗਾਇਤਰੀ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਮੌਜੂਦ ਸੀ।

ਤਸ੍ਮਾਦਹਂ ਚ ਦੇਵੇਸ਼ ਤ੍ਵਯਾ ਗੁਹ੍ਯੇਨ ਵੈ ਪੁਨਃ ਵਿਜ੍ਞਾਤਃ ਸ੍ਵੇਨ ਤਪਸਾ ਸਦ੍ਯੋਜਾਤਤ੍ਵਮਾਗਤਃ

ਇਸ ਲਈ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੇਰੀ ਗੁਪਤ ਤਪस्या ਨਾਲ, ਮੈਂ ਮੁੜ ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਪਛਾਣਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਤੁਰੰਤ ਸਦਯੋਜਾਤਾ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ।

ਸਦ੍ਯੋਜਾਤੇਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮੈਤਦ੍ ਗੁਹ੍ਯਂ ਚੈਤਤ੍ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਗੁਹ੍ਯਤ੍ਵਮਾਪਨ੍ਨਂ ਯੇ ਵੇਤ੍ਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯਃ

'ਸਦਯੋਜਾਤਾ' ਉਸ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਨਾਂ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਗੁਪਤ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਗੁਪਤਤਾ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਦੁਜਾਤੀ ਇਸ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ—