ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਅਕ੍ਸ਼ਰਾਨ੍ਤਰਨਿष੍ਪਨ੍ਦਾਦ੍ ਗੁਣਾਨੇਤਾਨ੍ਵਿਦੁਰ੍ਬੁਧਾਃ ਜਪੋ ਜਪ੍ਯੋ ਮਹਾਦੇਵੋ ਮਹਾਯੋਗੋਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ

ਇਹ ਸਾਰੇ ਗੁਣ ਅਟੱਲ ਤੇ ਅਬਿਨਾਸੀ ਸਰੋਤ ਤੋਂ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਗੁਣ ਗਿਆਨੀਆਂ ਜਾਣਦੇ ਹਨ; ਜਪ, ਜਪਣ ਵਾਲਾ, ਮਹਾਂਦੇਵ, ਮਹਾਂਯੋਗੀ, ਮਹਾਂਈश्वर।

ਪੁਰੇਸ਼ਯੋ ਗੁਹਾਵਾਸੀ ਖੇਚਰੋ ਰਜਨੀਚਰਃ ਤਪੋਨਿਧਿਰ੍ਗੁਹਗੁਰੁਰ੍ ਨਨ੍ਦਨੋ ਨਨ੍ਦਵਰ੍ਧਨਃ

ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲਾ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਲਣ ਵਾਲਾ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਾ, ਤਪ ਦਾ ਖਜਾਨਾ, ਗੁਪਤ ਗੁਰੂ, ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ।

ਹਯਸ਼ੀਰ੍षਾ ਪਯੋਧਾਤਾ ਵਿਧਾਤਾ ਭੂਤਭਾਵਨਃ ਬੋਦ੍ਧਵ੍ਯੋ ਬੋਧਿਤਾ ਨੇਤਾ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षੋ ਦੁष੍ਪ੍ਰਕਮ੍ਪਨਃ

ਘੋੜੇ ਵਾਲਾ ਸਿਰ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਰਚਨਹਾਰ, ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਪਾਲਣ ਵਾਲਾ, ਜਾਣਣ ਯੋਗ, ਗਿਆਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਆਗੂ, ਅਜਿੱਤ, ਅਟੱਲ।

ਬृਹਦ੍ਰਥੋ ਭੀਮਕਰ੍ਮਾ ਬृਹਤ੍ਕੀਰ੍ਤਿਰ੍ ਧਨਞ੍ਜਯਃ ਘਣ੍ਟਾਪ੍ਰਿਯੋ ਧ੍ਵਜੀ ਛਤ੍ਤ੍ਰੀ ਪਿਨਾਕੀ ਧ੍ਵਜਿਨੀਪਤਿਃ

ਵੱਡਾ ਰਥ ਵਾਲਾ, ਭਿਆਨਕ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਵੱਡੀ ਇਜ਼ਤ ਵਾਲਾ, ਧਨ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਘੰਟਾ ਪਸੰਦ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਝੰਡਾ ਚੁੱਕਣ ਵਾਲਾ, ਛਤਰੀ ਵਾਲਾ, ਪਿਨਾਕ ਧਨੁਸ਼ ਧਾਰਣ ਵਾਲਾ, ਫੌਜਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ।

ਕਵਚੀ ਪਟ੍ਟਿਸ਼ੀ ਖਡ੍ਗੀ ਧਨੁਰ੍ਹਸ੍ਤਃ ਪਰਸ਼੍ਵਧੀ ਅਘਸ੍ਮਰੋ ऽਨਘਃ ਸ਼ੂਰੋ ਦੇਵਰਾਜੋ ऽਰਿਮਰ੍ਦਨਃ

ਕਵਚ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲਾ, ਭਾਲਾ ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਕੁਲ੍ਹਾੜੀ ਫੜਨ ਵਾਲਾ, ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਪਵਿੱਤਰ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ।

ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਸਾਦ੍ਯ ਪੁਰਾਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ ਦ੍ਵਿषਨ੍ਤੋ ਨਿਹਤਾ ਯੁਧਿ ਅਗ੍ਨਿਃ ਸਦਾਰ੍ਣਵਾਂਭਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪਿਬਨ੍ਨਪਿ ਨ ਤृਪ੍ਯਸੇ

ਪਹਿਲਾਂ ਤੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ ਅਸੀਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ; ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਸਮੁੰਦਰ ਦਾ ਪਾਣੀ ਪੀ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਕਦੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।

ਕ੍ਰੋਧਾਕਾਰਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਤ੍ਮਾ ਕਾਮਦਃ ਕਾਮਗਃ ਪ੍ਰਿਯਃ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰਿ ਚਾਗਾਧਸ਼੍ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯਃ ਸ਼ਿष੍ਟਪੂਜਿਤਃ

ਕ੍ਰੋਧ ਰੂਪ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤ, ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਪਿਆਰਾ, ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ, ਅਥਾਹ, ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਚੰਗਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ।

ਦੇਵਾਨਾਮ੍ ਅਕ੍ਸ਼ਯਃ ਕੋਸ਼ਸ੍ ਤ੍ਵਯਾ ਯਜ੍ਞਃ ਪ੍ਰਕਲ੍ਪਿਤਃ ਹਵ੍ਯਂ ਤਵੇਦਂ ਵਹਤਿ ਵੇਦੋਕ੍ਤਂ ਹਵ੍ਯਵਾਹਨਃ ਪ੍ਰੀਤੇ ਤ੍ਵਯਿ ਮਹਾਦੇਵ ਵਯਂ ਪ੍ਰੀਤਾ ਭਵਾਮਹੇ

ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਅਖੂਤ ਖਜਾਨਾ ਤੂੰ ਹੈਂ; ਯਜਨ ਤੈਥੋਂ ਹੀ ਹੋਇਆ; ਵੇਦਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਚੜ੍ਹਾਈ ਹੋਈ ਹਵਨ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਅੱਗ ਤੈਥੋਂ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਜਦ ਤੂੰ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ, ਮਹਾਂਦੇਵ, ਅਸੀਂ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ।

ਭਵਾਨੀਸ਼ੋ ऽਨਾਦਿਮਾਂਸ੍ਤ੍ਵਂ ਚ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨਾਂ ਤ੍ਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਕਰ੍ਤਾਦਿਸਰ੍ਗਃ ਸਾਂਖ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਕृਤੇਃ ਪਰਮਂ ਤ੍ਵਾਂ ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ੀਣਧ੍ਯਾਨਾਸ੍ਤ੍ਵਾਮਮृਤ੍ਯੁਂ ਵਿਸ਼ਨ੍ਤਿ

ਤੂੰ ਭਵਾਨੀ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਅਰੰਭ ਰਹਿਤ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈਂ; ਗਿਆਨੀ, ਤੈਨੂੰ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਉਪਰਲੇ ਸਰਵੋਤਮ ਜਾਣ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਧਿਆਨ ਖਤਮ ਕਰ ਕੇ, ਅਮਰਤਾ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਯੋਗਾਸ਼੍ ਚ ਤ੍ਵਾਂ ਧ੍ਯਾਯਿਨੋ ਨਿਤ੍ਯਸਿਦ੍ਧਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਯੋਗਾਨ੍ ਸਂਤ੍ਯਜਨ੍ਤੇ ਪੁਨਸ੍ਤਾਨ੍ ਯੇ ਚਾਪ੍ਯਨ੍ਯੇ ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਃ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਭਿਸ੍ਤੇ ਦਿਵ੍ਯਭੋਗਾ ਭਵਨ੍ਤਿ

ਯੋਗੀ, ਤੈਨੂੰ ਸਦਾ ਪੂਰਨ ਜਾਣ ਕੇ, ਹੋਰ ਯੋਗਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਤੇ ਹੋਰ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ ਤੈਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਕੇ, ਦਿਵਿਆ ਆਨੰਦ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।

ਅਪ੍ਰਸਂਖ੍ਯੇਯਤਤ੍ਤ੍ਵਸ੍ਯ ਯਥਾ ਵਿਦ੍ਮਃ ਸ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤਿਤਃ ਕੀਰ੍ਤਿਤਂ ਤਵ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮ੍ ਅਪਾਰਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ

ਜਿੰਨਾ ਤਕ ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਅਨੁਸਾਰ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦਾ ਗੁਣਗਾਨ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਹੇ ਅਸীম ਮਹਾਨ।

ਸ਼ਿਵੋ ਨੋ ਭਵ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਯੋ ऽਸਿ ਸੋ ऽਸਿ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ ਯ ਇਦਂ ਕੀਰ੍ਤਯੇਦ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨਾਰਾਯਣਸ੍ਤਵਮ੍

ਹੇ ਸ਼ਿਵ, ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਹਰ ਥਾਂ ਰਾਖੀ ਕਰ; ਤੂੰ ਜੋ ਹੈਂ, ਉਹੀ ਹੈਂ—ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ! ਜੋ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਨਾਰਾਇਣ ਸਤਵਮ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ—

ਸ਼੍ਰਾਵਯੇਦ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਸ਼ृਣੁਯਾਦ੍ਵਾ ਸਮਾਹਿਤਃ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਾਯੁਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਯਤ੍ਫਲਂ ਤਦਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍

ਜਾਂ ਇਹ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਪਾਪਾਚਾਰੋ ऽਪਿ ਯੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯਃ ਸ਼ृਣੁਯਾਚ੍ਛਿਵਸਨ੍ਨਿਧੌ ਜਪੇਦ੍ਵਾਪਿ ਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ

ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਵੀ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਜਪਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਵਾ ਦੈਵਿਕੇ ਕਾਰ੍ਯੇ ਯਜ੍ਞੇ ਵਾਵਭृਥਾਨ੍ਤਿਕੇ ਕੀਰ੍ਤਯੇਦ੍ਵਾ ਸਤਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਸ ਯਾਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ऽਨ੍ਤਿਕਮ੍

ਚਾਹੇ ਸ਼੍ਰਾਧ, ਦਿਵਿਆ ਕਰਮ, ਯਜਨ ਜਾਂ ਅਭ੍ਰਿਤ ਸਨਾਨ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਜੋ ਇਹ ਚੰਗਿਆਂ ਵਿਚ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਨ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਅਤ੍ਯਨ੍ਤਾਵਨਤੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਧੁਪਿਙ੍ਗਾਯਤੇਕ੍ਸ਼ਣਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਵਦਨੋ ऽਤ੍ਯਰ੍ਥਮ੍ ਅਭਵਤ੍ਸਤ੍ਯਕੀਰ੍ਤਨਾਤ੍

ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਨਿਮਰਤਾ ਵੇਖੀ, ਤੇ ਮਧੂ ਵਰਗੀਆਂ ਤੇ ਪਿੰਗਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਸੱਚੀ ਸਤਿ-ਕਿਰਤੀ ਦੇ ਕਾਰਨ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।

ਉਮਾਪਤਿਰ੍ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ੋ ਦਕ੍ਸ਼ਯਜ੍ਞਵਿਨਾਸ਼ਨਃ ਪਿਨਾਕੀ ਖਣ੍ਡਪਰਸ਼ੁਃ ਸੁਪ੍ਰੀਤਸ੍ਤੁ ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਃ

ਉਮਾਂ ਦੇ ਪਤੀ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਦਕ੍ਸ਼ ਦੇ ਯਜਨ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਪਿਨਾਕੀ, ਟੁੱਟੀ ਕੁਹਾੜੀ ਵਾਲਾ, ਵਿਰੂਪ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ।

ਤਤਃ ਸ ਭਗਵਾਨ੍ਦੇਵਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਗਮृਤਂ ਤਯੋਃ ਜਾਨਨ੍ਨਪਿ ਮਹਾਦੇਵਃ ਕ੍ਰੀਡਾਪੂਰ੍ਵਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍

ਫਿਰ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਦੇਵਤਾ, ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਬਾਣੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਖੇਡ-ਮਜਾਕ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।

ਕੌ ਭਵਨ੍ਤੌ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੌ ਪਰਸ੍ਪਰਹਿਤੈषਿਣੌ ਸਮੇਤਾਵਂਬੁਜਾਭਕ੍ਸ਼ਾਵ੍ ਅਸ੍ਮਿਨ੍ ਘੋਰੇ ਮਹਾਪ੍ਲਵੇ

ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲੇ, ਇੱਥੇ ਮਿਲੇ ਹੋ, ਕਮਲ ਖਾਣ ਵਾਲੇ, ਇਸ ਡਰਾਉਣੇ ਵੱਡੇ ਹੜ੍ਹ ਵਿੱਚ?

ਤਾਵੂਚਤੁਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੌ ਸਂਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ ਭਗਵਾਨ੍ ਕਿਂ ਤੁ ਯਤ੍ਤੇ ऽਦ੍ਯ ਨ ਵਿਜ੍ਞਾਨਂ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਭੋ

ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰ ਕੇ, ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: 'ਭਗਵਾਨ, ਅੱਜ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੀ ਹੈ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਹੇ ਮਹਾਂਸ਼ਕਤੀ?'

ਵਿਭੋ ਰੁਦ੍ਰ ਮਹਾਮਾਯ ਇਚ੍ਛਯਾ ਵਾਂ ਕृਤੌ ਤ੍ਵਯਾ ਤਯੋਸ੍ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਅਭਿਨਨ੍ਦ੍ਯਾਭਿਮਾਨ੍ਯ ਚ

ਹੇ ਮਹਾਂ ਰੂਦ੍ਰ, ਇਹ ਸਭ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਹੋਇਆ; ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਮਾਣ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ।

ਉਵਾਚ ਭਗਵਾਨ੍ਦੇਵੋ ਮਧੁਰਂ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਯਾ ਗਿਰਾ ਭੋ ਭੋ ਹਿਰਣ੍ਯਗਰ੍ਭ ਤ੍ਵਾਂ ਤ੍ਵਾਂ ਚ ਕृष੍ਣ ਬ੍ਰਵੀਮ੍ਯਹਮ੍

ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਮਿੱਠੀ ਤੇ ਨਰਮ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਕਿਹਾ: 'ਹੇ ਹਿਰਣਯਗਰਭ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਤੇ ਤੇਰੇ ਨਾਲ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਮੈਂ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।'

ਪ੍ਰੀਤੋ ऽਹਮਨਯਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਾਕ੍ਸ਼ਰਯੁਕ੍ਤਯਾ ਭਵਨ੍ਤੌ ਹृਦਯਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਮਮ ਹृਦ੍ਯਤਰਾਵੁਭੌ

ਮੈਂ ਇਸ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਜੋ ਸਦੀਵੀ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ; ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੇ ਹੋ।

ਯੁਵਾਭ੍ਯਾਂ ਕਿਂ ਦਦਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਵਰਾਣਾਂ ਵਰਮੀਪ੍ਸਿਤਮ੍ ਅਥੋਵਾਚ ਮਹਾਭਾਗੋ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਭਵਮਿਦਂ ਵਚਃ

ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅੱਜ ਕਿਹੜਾ ਵਰ ਦਿਵਾਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਚਾਹਿਆ ਹੋਇਆ ਵਰ? ਫਿਰ ਮਹਾਂਭਾਗ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਭਵਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।

ਸਰ੍ਵਂ ਮਮ ਕृਤਂ ਦੇਵ ਪਰਿਤੁष੍ਟੋ ऽਸਿ ਮੇ ਯਦਿ ਤ੍ਵਯਿ ਮੇ ਸੁਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾ ਤੁ ਭਕ੍ਤਿਰ੍ਭਵਤੁ ਸ਼ਙ੍ਕਰਃ

ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਭ ਕੁਝ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ; ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਰਾਜੀ ਹੋ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਪੱਕੀ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਹੇ ਸ਼ੰਕਰ।

ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਸਂਭਾਵਯਤ ਕੇਸ਼ਵਮ੍ ਪ੍ਰਦਦੌ ਚ ਮਹਾਦੇਵੋ ਭਕ੍ਤਿਂ ਨਿਜਪਦਾਂਬੁਜੇ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਕੇ ਤੇ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ, ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਭਗਤੀ ਦਿੱਤੀ।

ਭਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਲੋਕਸ੍ਯ ਕਰ੍ਤਾ ਤ੍ਵਮਧਿਦੈਵਤਮ੍ ਤਦੇਵਂ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਤੇ ਵਤ੍ਸ ਗਮਿष੍ਯਾਮ੍ਯਂਬੁਜੇਕ੍ਸ਼ਣ

ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈ, ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਦੇਵਤਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੈਨੂੰ ਅਸੀਸ ਹੋਵੇ, ਪੁੱਤ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ।

ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਭਗਵਾਨ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਚਾਪਿ ਸ਼ਙ੍ਕਰਃ ਅਨੁਗृਹ੍ਯਾਸ੍ਪृਸ਼ਦ੍ਦੇਵੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਅਸੀਸ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ।

ਕਰਾਭ੍ਯਾਂ ਸੁਸ਼ੁਭਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਪ੍ਰਾਹ ਹृष੍ਟਤਰਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਮਤ੍ਸਮਸ੍ਤ੍ਵਂ ਨ ਸਂਦੇਹੋ ਵਤ੍ਸ ਭਕ੍ਤਸ਼੍ ਚ ਮੇ ਭਵਾਨ੍

ਆਪਣੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਹਥੀਂ, ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ, ਪੁੱਤ, ਤੇ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਹੈ।'