ਇਹ ਸਭ ਵੱਡੀ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ, ਮਹਾਂਦੇਵ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਈ। ਉਹ ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਉਚਾਰਣ ਅਤੇ ਧੁਨੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਭਗਾ ਦੀ ਅੱਖ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਹਿਰਨ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਦక్ష ਦੇ ਵਿਰੋਧੀ ਅਤੇ ਦੱਖ ਦੇ ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਵਿਗਾੜਨ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਹਨ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਹਨ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਉੱਤਮ ਅਸਤਰਾਂ ਦੇ ਧਾਰੀ, ਧਨੁਰਧਾਰੀ ਅਤੇ ਪਰਸ਼ੁਧਾਰੀ ਹਨ। ਉਹ ਪੁਸ਼ਾ ਦੇ ਦੰਦ ਤੋੜਨ ਵਾਲੇ, ਭਗਾ ਦੀ ਅੱਖ ਹਟਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਮਨੋ-ਕਾਮਨਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ, ਅਤੇ ਕਾਮਦੇਵ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਜਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਰੰਗਮੰਚ ਉੱਤੇ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ, ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਰਗਾ ਚਿਹਰਾ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ, ਅਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਚੀਖਾਂ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦੇ ਹਨ। ਹਿਮਾਂਚਲ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਤੀਖਣ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ, ਤਾਜ਼ੇ ਚਮੜੇ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲੇ, ਸਮਸ਼ਾਨ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਮੋਟੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ, ਜੀਵਨ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਖੋਪੜੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲੇ, ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋਏ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਉਹ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਰੀਰ ਅਰਧਨਾਰੀ ਹੈ, ਜੋ ਮਾਤਾ ਪਾਰਵਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਟਾਧਾਰੀ, ਖੋਪੜੀ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਸੱਪ ਨੂੰ ਜਨੇਊ ਵਜੋਂ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਨਾਚ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮੀ, ਨਰਤਕੀਆਂ ਦੇ ਸਾਥੀ, ਉਤਸ਼ਾਹੀ, ਗੀਤ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮੀ, ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਗੀਤ ਰਾਹੀਂ ਸਦਾ ਸਤਿਕਾਰਿਤ ਹਨ। ਉਹ ਘੰਮਣ ਵਾਲੇ, ਤੀਖਣ, ਕਦੇ ਅਸੁਖਦਾਇਕ, ਕਦੇ ਸੁਖਦਾਇਕ, ਡਰਾਉਣੇ, ਭਾਰੀ, ਅਤੇ ਭਗਾ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ ਹਨ। ਉਹ ਸਿੱਧਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਤ, ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਉੱਚੀ ਹਾਸੀ ਵਾਲੇ, ਘੁਰਣ ਅਤੇ ਚਟਕਾਰਾ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਉਹ ਗੱਜਣ ਵਾਲੇ, ਛਲਾਂਗਾਂ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ, ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦਤ, ਦਯਾਲੂ, ਸਾਹ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਦੌੜਨ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਸਭ ਉੱਤੇ ਵਿਆਪਕ ਹਨ। ਉਹ ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਉਬਾਸੀ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਰੋਣ ਵਾਲੇ, ਪਿਘਲਣ ਵਾਲੇ, ਖੇਡਣ ਅਤੇ ਛਲਾਂਗਾਂ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ, ਵੱਡੇ ਪੇਟ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਅਜਨਮੇ ਤੇ ਜਨਮੇ, ਖੋਪੜੀ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲੇ, ਕਾਲੇ, ਪਾਗਲ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਘੁੰਘਰੂ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲੇ, ਅਜੀਬ ਪਹਿਰਾਵੇ ਵਾਲੇ, ਭਿਆਨਕ, ਅਟੱਲ, ਅਪਾਰ, ਰਖਵਾਲੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰਲੇ ਹਨ। ਉਹ ਵਾਮਭਾਗੀ, ਵਾਮਮਾਰਗ, ਮਸਤਕ ਉੱਤੇ ਰਤਨ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲੇ, ਸੁਕੰਧ, ਅਪਾਰ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ, ਧਰਮੀ, ਅਦਭੁਤ, ਅਪਹੁੰਚ ਥਾਵਾਂ 'ਚ ਗਤੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਆਧਾਰ, ਧਰਤੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨ, ਅਤੇ ਸਤਪੁਰਸ਼ਾਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਤ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪੇਟ ਸਭ ਸਿੱਧੀਆਂ ਤੇ ਯੋਗਾਂ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ, ਵਿਚਕਾਰ ਵਿਸ਼ਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਗੁਚ্ছে ਸਜਦੇ ਹਨ। ਸੁਆਤੀ ਤਾਰੇ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਮਾਲਾ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਦਸ ਦਿਸਾਵਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਾਂਹ ਹਨ, ਜੋ ਬਾਂਹਬੰਦ ਤੇ ਕੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚੌੜੀ, ਮੋਟੀ ਗਰਦਨ, ਕਾਲੇ ਅੰਜਨ ਵਰਗੀ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਲੱਤ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਚਮਕਦੀ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮੁਖ ਭਿਆਨਕ, ਬਾਹਰ ਨਿਕਲੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ, ਅਜੇਤ ਅਤੇ ਅਤੁਲ ਹੈ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸੀਸ ਕਮਲ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਤ ਦੇਂਦਾ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਵਿੱਚ ਚਮਕ, ਚੰਦ ਵਿੱਚ ਰੂਪ, ਪਹਾੜ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲਤਾ, ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਤਾਕਤ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਤਾਪ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਠੰਢਕ, ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਧੁਨੀ—ਸਾਰੇ ਗੁਣ ਅਟੱਲ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਸਰੋਤ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਪਾਠ, ਪਾਠ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ, ਮਹਾਂਦੇਵ, ਪਰਮ ਯੋਗੀ, ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਗੁਣ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਜਾਣ ਲਏ ਹਨ। ਉਹ ਨਗਰਪਤੀ, ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਗਤੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਫਿਰਣ ਵਾਲੇ, ਤਪੱਸਿਆ ਦਾ ਖਜ਼ਾਨਾ, ਗੁਪਤ ਆਚਾਰਯ, ਆਨੰਦ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਉਹ ਘੋੜੇ ਵਾਲਾ ਸੀਸ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਾਰ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਗਿਆਤ, ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਆਗੂ, ਅਜੇਯ, ਅਡੋਲ ਹਨ। ਮਹਾਨ ਰਥੀ, ਭਿਆਨਕ ਕਰਤਬ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼ਸਵੀ, ਧਨ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ, ਘੁੰਘਰੂ ਪ੍ਰੇਮੀ, ਧਵਜਧਾਰੀ, ਛਤਰਧਾਰੀ, ਪਿਨਾਕ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਲੇ, ਸੈਨਾ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ। ਕਵਚਧਾਰੀ, ਭਾਲਾ ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਪਕੜਨ ਵਾਲੇ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਪਰਸ਼ੁ ਧਾਰੀ, ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਨਿਰਦੋਸ਼, ਵੀਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ ਹਨ। ਪਿਛਲੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਕੇ, ਅਸੀਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਚੁੱਕੇ ਹਾਂ; ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਸਮੁੰਦਰ ਦਾ ਪਾਣੀ ਪੀਦੀ ਹੈ ਪਰ ਕਦੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਕ੍ਰੋਧ ਰੂਪ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਅੰਤਹਕਰਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤ, ਇੱਛਾ ਪੂਰਨ ਕਰਦੇ, ਪ੍ਰੇਮੀ, ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ, ਅਗਮ, ਵੇਦ ਪ੍ਰਤੀ ਨਿਸ਼ਠ, ਅਤੇ ਸਤਪੁਰਸ਼ਾਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਤ ਹਨ। ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਅਥਾਹ ਖ਼ਜ਼ਾਨਾ ਹਨ; ਯਜਨਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਥਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਵੇਦ ਅਨੁਸਾਰ ਅਰਪਿਤ ਹੋਮ ਅੱਗ ਰਾਹੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ, ਹੇ ਮਹਾਦੇਵ, ਅਸੀਂ ਵੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ। ਉਹ ਭਵਾਨੀਪਤੀ, ਅਨਾਦਿ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟਿਕਰਤਾ ਹਨ; ਜੋ ਗਿਆਨੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਪਰਲੇ, ਪਰਮ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੀ ਧਿਆਨ-ਸਾਧਨਾ ਮੁਕਾ ਕੇ ਅਮਰਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋਗੀਆਂ ਨੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਦਾ ਪੂਰਨ ਜਾਣ ਕੇ, ਹੋਰ ਜੋਗਕਰਮ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ ਹਨ; ਹੋਰ ਲੋਕ, ਜੋ ਸ਼ੁੱਧ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਕੇ ਦਿਵਿ-ਸੁਖ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿੰਨਾ ਤੱਕ ਅਸੀਂ ਜਾਣ ਸਕੇ, ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਅਨੁਸਾਰ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਹੇ ਅਪਾਰ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਗਣਤ ਹੈ। ਹੇ ਸ਼ਿਵ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੀ ਹਰ ਥਾਂ ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ; ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਹੋ, ਉਹੀ ਹੋ—ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ! ਜੋ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਹ ਸਤੁਤੀ ਬ੍ਰਹਮਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ— ਜਾਂ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਕੋਲ ਪੜ੍ਹਵਾਉਂਦਾ ਜਾਂ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਕੋਈ ਪਾਪੀ ਮਨੁੱਖ ਵੀ, ਜੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਇਹ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਰਾਧ, ਦੈਵੀ ਕਰਮ, ਯਜਨਾ ਜਾਂ ਸਨਾਨ ਦੇ ਅੰਤ ਉੱਤੇ, ਜੋ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਨ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਉੱਤਮ ਨਮ੍ਰਤਾ, ਸ਼ਹਦ ਅਤੇ ਤਾਮੇ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਮਹਾਨ ਸਤੁਤੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਅਤਿ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਮਾ ਦੇ ਪਤੀ, ਤੀਜੀ ਅੱਖ ਵਾਲੇ, ਦੱਖ ਦੇ ਯਜਨਾ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਪਿਨਾਕੀ, ਟੁੱਟੇ ਪਰਸ਼ੂ ਵਾਲੇ, ਵਿਰੂਪਾਕਸ਼, ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ। ਫਿਰ, ਉਹ ਭਾਗਯਸ਼ਾਲੀ ਮਹਾਂਦੇਵ, ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਹ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੀ ਵਾਣੀ ਸੁਣੀ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਸਨ, ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਬੋਲੇ—"ਤੁਸੀਂ ਦੋਨੋ ਕੌਣ ਹੋ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ, ਜੋ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਇਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ, ਕਮਲ-ਭੋਜੀ, ਇਸ ਭਿਆਨਕ ਮਹਾਂ ਜਲ-ਰਾਸ਼ੀ ਵਿੱਚ?