ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ, ਪ੍ਰਭੂ, ਮੇਰੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਖਿਆ। ਫਿਰ, ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਬੀਤ ਗਏ, ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰਖਦੇ ਹੋਏ, ਮੈਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਿਆ। ਤੁਰੰਤ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਸਾਰੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਬੰਦ ਹੋ ਗਏ; ਉਸ ਸਮੇਂ, ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਵਿਚਾਰ ਕੀਤਾ। ਨੈਬਲ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਰਸਤਾ ਮਿਲਿਆ, ਜੋ ਕਿ ਕਮਲ ਦੇ ਡੰਡੇ ਤੋਂ ਨਿਕਲਦਾ ਸੀ; ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੁਕਾਵਟ ਨਾ ਆਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਣੂ, ਇਹੀ ਕਰਮ ਦਾ ਰਸਤਾ ਹੈ, ਹੁਣ ਦੱਸੋ, ਮੈਂ ਅਗਲੇ ਕੰਮ ਲਈ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਫਿਰ, ਅਤਿ ਵਿਸ਼ਾਲ ਆਤਮਾ ਵਾਲਾ ਵੈਰੀ ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਤੋਂ ਇੱਕ ਨਿਰਮਲ, ਪ੍ਰੀਤਮ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਵਰਤਾਨਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਬਾਤ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਰੀ ਨੇ ਇਰਖਾ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਰਤਾਨਾ ਦਿੱਤਾ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਐਸਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦਾ ਨਿਰਣੈ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰਖਦਿਆਂ, ਅਤੇ ਯਾਦਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਖੇਡ ਦੇ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੇ ਸਾਰੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੁਰੰਤ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਤੁਸੀਂ ਹੋਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾ ਸਮਝੋ; ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਅਤੇ ਪੂਜਣਯੋਗ ਹੋ। ਹੇ ਸ਼ੁਭ, ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਸਭ ਮਾਫ ਕਰੋ। ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇ ਰਹੇ ਹੋ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਕਮਲ ਤੋਂ ਉਤਰੀ ਆਓ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਮੇਰੇ ਤੇਜਸਵੀ ਅਤੇ venerable, ਝਲਣ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ: “ਵਰਤਾਨਾ ਮੰਗੋ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਕਮਲ ਤੋਂ ਉਤਰੀ ਆਓ; ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਬਣੋ, ਹੇ ਵੈਰੀ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੇਗੀ।” “ਸ਼ੁਭ ਬਚਨ ਬੋਲੋ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਕਮਲ ਤੋਂ ਉਤਰੀ ਆਓ; ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ ਹੋ, ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹੋ, ਪ੍ਰਣਵ (ਓਮ) ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੋ।” “ਅੱਜ ਤੋਂ, ਹੇ ਸਭ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਚਿੱਟੇ ਪੱਗ ਵਾਲੇ, ਤੁਸੀਂ ‘ਪਦਮਯੋਨੀ’ (ਕਮਲ-ਜਨਮ) ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਵੋਗੇ।” “ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਬਣੋ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਨ, ਸੱਤ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ।” ਫਿਰ, ਵਰਤਾਨਾ ਦੇਣ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਤਾਜਧਾਰੀ ਨੂੰ, ਆਸ਼ੀਰਵਾਦੀ ਪ੍ਰਭੂ—“ਐਸਾ ਹੋਵੇ,” ਖੁਸ਼ ਅਤੇ ਇਰਖਾ ਰਹਿਤ ਦਿਲ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, ਉਸ ਨੇ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦੇ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਉਗਦੇ ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਮਹਾਨ ਰੂਪ ਵਾਲਾ। ਉਸ ਅਦਭੁੱਤ ਰੂਪ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਨਾਰਾਯਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: “ਅਤਿ ਵਿਸ਼ਾਲ, ਵੱਡਾ ਮੂੰਹ, ਦੰਦ ਵਾਲਾ, ਸਿਰ ਤੋਂ ਵਾਲ ਨਸ਼ਟ—” ਦਸ ਬਾਂਹਾਂ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਅੱਖਾਂ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਪ੍ਰਗਟ, ਵਿਘੜ ਰੂਪ, ਮੁੰਜਾ ਘਾਸ ਦੀ ਕਮਰਬੰਦ ਨਾਲ— ਦਰਦਨਾਕ ਗਰਜਦਾ, ਵੱਡਾ erect phallus, ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਕੌਣ ਹੈ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਣੂ, ਤੇਜ ਦਾ ਪਿੰਡ, ਵੱਡੀ ਜੋਤ ਵਾਲਾ? ਉਹ ਸਾਰੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਘੇਰ ਲੈ ਕੇ, ਹੁਣ ਉਥੋਂ ਆਗੇ ਵਧ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: ਜਿਸ ਦੀ ਪੈਰ ਦੀ ਚਾਲ ਨਾਲ, ਜਦ ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ 'ਤੇ ਪੈਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਪਾਣੀ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਤੱਕ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਮੈਂ, ਕਮਲ-ਜਨਮ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਮੋਟੇ ਤੱਤਾਂ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਛਿੜਕਿਆ ਗਿਆ ਹਾਂ; ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ, ਸੁੰਘਣ ਦੀ ਇੰਦਰੀ ਤੋਂ ਉਠਿਆ ਹਵਾ ਕੰਪਨ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਵੱਡਾ ਕਮਲ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਨੈਬਲ ਤੋਂ ਸੁਤੰਤਰਤਾ ਨਾਲ ਉੱਗਿਆ, ਕੰਪਦਾ ਹੈ; ਪ੍ਰਭੂ ਭਵ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਕੋਈ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਜੋ ਅੰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਭਵ ਅਤੇ ਮੈਂ, ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ, ਬਲ-ਧਾਰੀ ਦੇ ਕੋਲ ਗਏ; ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਭ ਪਾਸੇ ਵਿਆਪਕ; ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸਦਾ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਹੈ। ਇਹ ਸਨਕਰਾ ਕੌਣ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਦੋਵਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ? ਇਹ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਰੀ ਨੇ ਕਿਹਾ। “ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾ ਬੋਲੋ, ਹੇ ਸ਼ੁਭ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਨਾ ਕਰੋ; ਮਹਾਨ ਯੋਗ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਧਰਮ, ਜਿੱਤਣ ਔਖਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਰਤਾਨਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਕਾਰਣ ਹੈ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਅਤੇ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਪੁਰਸ਼; ਉਹ ਸਭ ਤੱਤਾਂ ਦਾ ਬੀਜ ਹੈ, ਇੱਕ ਜੋਤ ਜੋ ਚਮਕਦੀ ਹੈ।” “ਸ਼ੰਕਰਾ ਖੁਦ ਬੱਚੇ ਵਾਂਗ ਖੇਡਦਾ ਹੈ; ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਮੁੱਖ ਤੱਤ, ਜਣਨੀ, ਅਵਿਕਟ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੀ ਹਨੇਰੀ। ਮੇਰੇ ਇਹ ਨਾਮ ਸਦਾ ਉਤਪਾਦਕ ਹਨ; ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਕੌਣ ਹੈ, ਜੋ ਤਪਸੀ, ਦੁਖੀ ਹੋਏ, ਵੇਖਦੇ ਹਨ।” “ਉਹ ਬੀਜ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਬੀਜ-ਧਾਰੀ ਹੋ, ਮੈਂ ਸਦਾ ਦੀ ਜਣਨੀ ਹਾਂ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਸ਼ਵ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ। “ਤੁਸੀਂ ਜਣਨੀ ਹੋ, ਮੈਂ ਬੀਜ ਹਾਂ; ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਕਿਵੇਂ ਬੀਜ-ਧਾਰੀ ਹੈ? ਮੇਰਾ ਇਹ ਸੁਖਮ, ਅਵਿਕਟ ਸੰਦੇਹ ਤੁਸੀਂ ਦੂਰ ਕਰੋ।” ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਉਤਪੱਤੀ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਹਰੀ ਨੇ ਇਹ ਉੱਤਮ ਸਵਾਲ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ। “ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਜਾਂ ਗੂੜ੍ਹਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ; ਮਹਾਨ ਦਾ ਉੱਚੇ ਪੱਧਰ, ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਆਸਨ, ਜੋ ਅੰਦਰਲੇ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਭਜਦੇ ਹਨ।” “ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਤਮਾ ਦੋ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ: ਉਥੇ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਅਵਿਕਟ, ਅੰਗ-ਰਹਿਤ ਵੀ ਹੈ ਅਤੇ ਵਿਖਟ, ਅੰਗ-ਸਹਿਤ ਵੀ ਹੈ।” “ਉਸ ਲਈ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਦੇ ਕਾਰਜ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਗੂੜ੍ਹੀ ਅਤੇ ਅਪਹੁੰਚ ਹੈ, ਲਿੰਗ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਬੀਜ, ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗਾ, ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ।” “ਉਹ ਬੀਜ, ਮੇਰੀ ਜਣਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਕਾਲ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ, ਜਣਨੀ ਵਿੱਚ ਸੁਵਰਨ ਅੰਡਾ ਬਣਿਆ।” “ਦਸ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਲਈ, ਅੰਡਾ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ; ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਹਵਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫਾੜ ਦਿੱਤਾ।” “ਇੱਕ ਖੋਲ ਆਕਾਸ਼ ਬਣੀ, ਦੂਜੀ ਖੋਲ ਧਰਤੀ ਬਣੀ; ਉਸ ਦੀ ਮੋਟੀ ਝਿਲੀ, ਵੱਡੀ ਉਚਾਈ ਵਾਲੀ, ਉਹ ਸੁਵਰਨ ਪਹਾੜ ਹੈ।” “ਫਿਰ, ਉਸ ਮਿਲਾਪ ਤੋਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਉੱਚੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਆਸ਼ੀਰਵਾਦੀ ਹਿਰਣਯਗਰਭ ਜਨਮਿਆ—ਜੋ ਚਾਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲਾ ਹੈ।” “ਜਗਤ ਨੂੰ ਖਾਲੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਤਾਰੇ, ਗ੍ਰਹਿ, ਚੰਦ, ਸੂਰਜ ਤੱਕ, ਅਤੇ ‘ਮੈਂ ਕੌਣ ਹਾਂ?’ ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਕੁਮਾਰਾਂ, ਫਿਰ ਮੈਂ ਜਨਮ ਲਿਆ।