ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਸ੍ਰੀ ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ—ਉਹ ਜੋ ਨੀਲੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਧਨਵਾਨ ਹਨ, ਗੋਰੇ ਕੰਠ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਟਾ ਧਾਰੀ ਹਨ। ਉਹ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਲੇ ਵਿਚ ਸੱਪ ਗਹਿਣਿਆਂ ਵਾਂਗ ਪਏ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਪ੍ਰਣਾਮ। ਫਿਰ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਨਮਨ, ਜੋ ਬੈਲ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹਨ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਰਚਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਜੋ ਪਰਮ ਵੀਰ ਹਨ, ਵੀਰਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹਨ, ਅਤੇ ਰਾਮ ਦੇ ਭਗਵਾਨ ਹਨ—ਤੁਸੀਂ ਮਹਾਂਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਨ। ਮਹਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਜੋ ਰਾਜਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਹ ਜੋ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਕੱਟ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਗੋਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਬਾਹਾਂ ਵਿਚ ਕੰਗਣ ਪਾਏ ਹੋਏ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ। ਸ੍ਰੀਕੰਠਨਾਥ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਅਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਵੇਦਾਂ ਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਤੱਤ, ਧਨੁਸ਼ ਧਾਰੀ, ਅਤੇ ਰਾਜ ਹੰਸ—ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੰਗਣ, ਮਾਲਾਵਾਂ, ਸੱਪ ਜਨੈਊ, ਸੱਪਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਕੁੰਡਲਾਂ ਅਤੇ ਸੱਪ ਦੀ ਹੀ ਕਮਰਬੰਧੀ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਵੇਦ ਰੱਖਦੇ ਹੋ, ਜੋ ਜਗਤ ਦਾ ਕਰਣ ਹੈ, ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਕਰਣ ਹੈ, ਹੇ ਸ਼ਿਵ! ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਹਰਿ ਨੇ ਤੁਹਾਡੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ 'ਵੀਰਰਾਮ' ਵਜੋਂ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਇਹ ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਤੋਤ੍ਰ ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਇਸ ਨੂੰ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਕੋਲ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਪਾਪੀ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਸਤੋਤ੍ਰ ਸਦਾ ਪੜ੍ਹਨਾ, ਦੁਹਰਾਉਣਾ ਜਾਂ ਸ਼ੁਭ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਕੋਲ ਪੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਸਕੇ। ਇਹ ਵਿ਷ਣੂ ਵਲੋਂ ਉਚਾਰਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਸ ਤੋ ਬਾਅਦ, ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ! ਮੈਨੂੰ ਵੇਖੋ, ਮੈਂ ਮਹਾਦੇਵ ਹਾਂ; ਹੁਣ ਸਭ ਡਰ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ।" ਫਿਰ ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਜਨਮੇ ਹੋ; ਇਹ ਮੇਰੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੈ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾਮਹ ਹਨ।" "ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਵਿ਷ਣੂ ਹਨ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੀ ਆਤਮਾ ਹਨ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਹਿਰਦੇ ਤੋਂ ਜਨਮੇ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਦੋਵਾਂ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ; ਜੋ ਵਰ ਮੰਗਣਾ ਚਾਹੋ, ਪਾਉ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ੁਭ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਵਿ਷ਣੂ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ। ਫਿਰ, ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਲਿੰਗ ਦੇ ਅੰਦਰ ਤੇ ਬਾਹਰ ਦੋਵਾਂ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਵਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਸਾਡੀ ਤੁਹਾਡੇ ਪ੍ਰਤੀ ਅਟੱਲ ਭਕਤੀ ਸਦਾ ਬਣੀ ਰਹੇ।" ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਦੇਵ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਵਿ਷ਣੂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਤੀ ਅਟੱਲ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦਾ ਵਰ ਦਿਤਾ। ਫਿਰ ਨਾਰਾਇਣ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਘੁੱਟਣ ਟੇਕ ਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਨਰਮ ਤੇ ਸੰਯਮ ਨਾਲ ਭਰੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿਚ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਸਾਡੇ ਵਿਚਕਾਰ ਉਤਮ ਵਾਦ ਦੇ ਕਾਰਨ ਆਏ ਹੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਾਡੀ ਲੜਾਈ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਰਾ ਨੇ ਮੁੜ ਹਰਿ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਨਮਸਕਾਰ ਦੀ ਮੂਡ ਵਿਚ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਖੜਾ ਸੀ। "ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਹੀ ਨਾਸ, ਪਾਲਣ ਅਤੇ ਰਚਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਹੇ ਪੁੱਤਰ, ਹੇ ਹਰਿ, ਹੇ ਵਿ਷ਣੂ, ਇਸ ਸਾਰੇ ਚਲਤ ਤੇ ਅਚਲਤ ਜਗਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।" "ਹੇ ਵਿ਷ਣੂ, ਮੈਂ ਹੀ ਤਿੰਨ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ, ਗੁਣਾਂ ਰੂਪ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿ਷ਣੂ ਤੇ ਭਵਾਂ ਵਜੋਂ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਮੈਂ ਹੀ ਇਕ ਅਦਵਿਤੀਯ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹਾਂ।" "ਹੇ ਵਿ਷ਣੂ, ਮੋਹ ਛੱਡ ਦੇ ਅਤੇ ਇਸ ਪਿਤਾਮਹ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਪਦਮ ਕਲਪ ਵਿਚ ਉਹ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇਗਾ ਤੇ ਤੂੰ ਉਸ ਦਾ ਪਿਤਾਮਹ ਹੋਵੇਂਗਾ।" "ਤਦ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੇਖੇਂਗਾ ਅਤੇ ਕਮਲ-ਜਨਮੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖਣਗੇ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਓਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਲਿੰਗ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਪੱਕੀ ਹੋ ਗਈ। ਲਿੰਗ ਦੀ ਵੇਦੀ ਮਹਾ ਦੇਵੀ ਹੈ, ਤੇ ਲਿੰਗ ਆਪ ਹੀ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਪ੍ਰਗਟ ਰੂਪ ਹੈ। ਵਿਘਟਨ ਦੇ ਕਾਰਨ ਇਸਨੂੰ ਲਿੰਗ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਲਿੰਗ ਦੀ ਕਥਾ ਲਿੰਗ ਸਾਹਮਣੇ ਰੋਜ਼ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਰੂਪ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਹੁਣ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਪੁਰਾਣੇ ਪਦਮ ਕਲਪ ਵਿਚ, ਕਿਵੇਂ ਕਮਲ-ਜਨਮੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਭਵਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਵੇਖਿਆ। ਇਸ ਦੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਕਥਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ—ਇੱਕ ਸਮੇਂ, ਇਕ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਸਮੁੰਦਰ ਸੀ, ਜੋ ਅਟੁੱਟ ਅਤੇ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਹਰਿ, ਜੋ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਪਤੀ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ, ਗਦਾ ਲਏ ਹੋਏ, ਮੋੜ, ਮੋਘਲੇ, ਤੇ ਕਮਲ-ਨੇਤ੍ਰ ਵਾਲੇ, ਮੋਤੀਦਾਰ ਮਕੁਟ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸੀ। ਉਹ ਪਰਮ ਪੁਰਖ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਆਧਾਰ, ਅੱਠ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਵੱਡੀ ਛਾਤੀ ਵਾਲੇ, ਨਾਰਾਇਣ ਹੀ ਸੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਉਹ ਯੋਗ ਦੇ ਆਸਨ ਵਿਚ, ਯੋਗ ਦੇ ਮਾਸਟਰ, ਅਕਥ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ, ਅਣਮੁਲ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਫਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਉਥੇ ਪ੍ਰਭਾਸ਼ਾਲੀ ਹੋਏ। ਮਹਾਨ ਸੱਪ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਸੋਹਣੇ ਵਿਛੋਣੇ ਵਾਂਗ ਵਿਛਾ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਉਸ ਉੱਚੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ ਵਿਹੜੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿ਷ਣੂ, ਜੋ ਮਹਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹਨ, ਉਥੇ ਵਿਹੜੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਲੀਨ, ਖੇਡ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਆਨੰਦ ਮਾਣ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਾਭੀ ਤੋਂ ਇੱਕ ਕਮਲ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਸੌ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ, ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਵੱਡੀ ਡੰਡ ਅਤੇ ਉਚਾਈ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਜਦ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਦਾ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਹੜੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਕਮਲ ਵਿਚ ਜਨਮੇ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਲਾਗ ਲਏ ਹੋਏ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਸਨ। ਚਾਰ ਮੁਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਦਿਵਿਆ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਬ੍ਰਹਮਾ ਉੱਥੇ ਆਏ। ਉਹ, ਜਿਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਮੰਗਲਮਈ ਸੀ, ਕਮਲ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ, ਵਿ਷ਣੂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ, ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਸੁਖਦਾਈ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਜੋ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਆਸਰਾ ਲਏ ਹੋ?" ਫਿਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ੁਭ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਚੁਤ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਿਛੋਣੇ ਤੋਂ ਉੱਠੇ, ਅੱਖਾਂ ਵਿਸਤਾਰ ਨਾਲ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ, ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਹਰ ਕਲਪ ਵਿਚ, ਮੈਂ ਹੀ ਆਸਰਾ ਹਾਂ।