ਇੱਕ ਸਾਲ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਜਿਸ ਨੇ ਮਹਾਦੇਵ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ—ਜੋ ਸ਼ਾਂਤ ਸਵਭਾਵ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਸਾਂਬ ਅਤੇ ਸੰਗਤ ਨਾਲ—ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਸਾਰੇ ਤਪਸਵੀ, ਜੋ ਸਖ਼ਤ ਵਰਤਾਂ ਅਤੇ ਨਿਯਮਾਂ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਸਦਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਪਾਵਨ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਅਸਤ੍ਰ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਕ ਹੋਰ ਉਪਾਏ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਸਦਾ ਲਾਭਕਾਰੀ ਹੈ: ਸੋਨੇ ਦੀ ਕਮਰਬੰਧੀ ਬਣਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਲਾਠੀ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਵਜੋਂ ਧਾਰਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪੁਰਖਾਂ ਜਾਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੀ ਅਸਨ, ਇੱਕ ਪੰਖਾ, ਲਾਠੀ, ਦਵਾਤ ਅਤੇ ਕਲਮ ਵੀ ਤਿਆਰ ਕਰਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ, ਉਸਤਰੇ, ਕੈਂਚੀਆਂ ਜਾਂ ਪਾਤ੍ਰ ਵੀ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਸ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਯੋਗੀ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਸਰੀਰ ਭਸਮ ਨਾਲ ਲਿਪਤ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਸਮਾਨ ਸੋਨੇ, ਚਾਂਦੀ ਜਾਂ ਤਾਂਬੇ ਦੇ, ਆਪਣੇ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ, ਯੋਗੀ ਨੂੰ ਸਦਭਾਵ ਨਾਲ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਇਹ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਰਿਵਾਰ, ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਦਿਵ੍ਯ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾਨਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਮਨੁੱਖ ਸੰਸਾਰਿਕ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਯੋਗੀਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਸਮਾਨ ਦਿਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਜਲਦੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਉੱਚੀ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣਾ ਰਾਜ, ਪੁੱਤਰ, ਸ਼ੁਭ ਧਨ, ਘੋੜੇ, ਰਥ ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਸਾਰੀ ਸੰਪਤੀ ਤੱਕ ਵੀ ਦਾਨ ਕਰ ਦੇਵੇ। ਇਹ ਨਾਸਵੰਤ ਸਰੀਰ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਲਕੜੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੇ—ਉਹ ਮੰਗਲਮਈ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਮਾਰਗ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ-ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਣ ਦਾ ਸਾਧਨ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਉਪਦੇਸ਼ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਇਸ 'ਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਾ ਰੱਖੋ—ਜੋ ਕੋਈ ਇਸ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।