ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਕ ਬਰਾਹਮਣ ਨੇ ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਮਿਹਰ ਕਰੋ; ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਟੱਲ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਬਣੀ ਰਹੇ।" ਉਸ ਦੀ ਅਰਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਉਸ ਬਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਚਾਹਿਆ ਹੋਇਆ ਵਰ ਦਿਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਥਾਂ ਤੋਂ ਲੁਕ ਗਏ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਜੋ ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਮਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਧੌਮਯਾ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਤੋਂ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਵਰਤ ਦੀ ਦਿਵ੍ਯ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਗਿਆਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਕਿਵੇਂ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ, ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੁਤ ਜੀ ਨੇ ਸੁਣਾਉਣ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਜੋ ਸਦਾ ਕਾਇਮ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਮਨੁੱਖੀ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਝਿੜਕਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਲਈ ਸnāਨ ਆਦਿ ਕੀਤਾ। ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਉਪਮਨਯੂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ, ਧੌਮਯਾ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ। ਕੇਵਲ ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਕਰਮ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅਸ਼ੁੱਧੀਆਂ ਨਾਸ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਪਮਨਯੂ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨੇ ਰਾਖ ਛਿੜਕ ਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਅੱਗ, ਵਾਯੂ ਆਦਿ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਦਾ ਦਿਵ੍ਯ ਗਿਆਨ ਦਿੱਤਾ। ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਲਈ ਯੋਗ ਹੋ ਗਿਆ। ਇੱਕ ਸਾਲ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਸੰਬਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸੰਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਆਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਵਰਤ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਤਪਸਵੀ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਵਚਨਾਂ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਂਦੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹੇ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਦੀ ਦਿਵ੍ਯ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮੋਖਸ਼ ਲਈ ਹੋਰ ਇਕ ਆਚਾਰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ: ਸੋਨੇ ਦੀ ਕਮਰਬੰਦ ਬਣਾਉਣੀ, ਅਤੇ ਲਾਠੀ ਨੂੰ ਸਹਾਰਾ ਵਜੋਂ ਧਾਰਨ ਕਰਨਾ। ਪੁਰਸ਼ ਜਾਂ ਇਸਤਰੀ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਅਸਨੀ, ਪੱਖਾ, ਲਾਠੀ, ਸਿਆਹੀ ਦਾਣ ਅਤੇ ਕਲਮ ਵੀ ਬਣਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਸਤਰਾ, ਕੈਂਚੀ ਜਾਂ ਪਾਤ੍ਰ—ਇਹ ਵੀ ਉਸ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਨੂੰ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਰਾਖ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਸਮਾਨ ਸੋਨੇ, ਚਾਂਦੀ ਜਾਂ ਤਾਂਬੇ ਦੇ, ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਬਣਾਕੇ ਯੋਗੀ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਲੋਕ ਇਹ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਦਿਵ੍ਯ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਘਰ-ਗ੍ਰਹੀ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰਕ ਜੀਵਨ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਯੋਗੀਆਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਜਲਦੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਉੱਚਤਮ ਮੋਖਸ਼ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਰਾਜ, ਪੁੱਤਰ, ਸ਼ੁਭ ਦੌਲਤ, ਘੋੜੇ, ਵਾਹਨ ਜਾਂ ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਸੰਪਤੀ ਵੀ ਦਾਨ ਕਰ ਦੇਵੇ। ਇਸ ਅਸਥਿਰ ਸਰੀਰ ਨਾਲ, ਸਦਾ ਲਈ ਪਾਏ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਲਕਸ਼, ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਦਾ ਸ਼ੁਭ ਮਾਰਗ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਨ ਦਾ ਸਾਧਨ ਹੈ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਅਪਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਤੁਸੀਂ ਸੁਣ ਲਿਆ ਹੈ, ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ; ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਾ ਰਹੇ—ਜੋ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।