ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਭਗਵਾਨ ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ, ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਖੜੇ ਉਪਮਨਯੂ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਕ–ਸੰਬੰਧੀਆਂ ਵਲ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਮਾਂ ਗਿਰਿਜਾ ਜੀ ਵੀ ਕਰੁਣਾ ਨਾਲ ਮੁਸਕਰਾ ਰਹੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਉਪਮਨਯੂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੁਂਦਾ ਹੈਂ, ਵਿਅੰਜਨ ਤੇ ਸੁਖ ਭੋਗ। ਅੱਜ ਤੋਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ ਮੰਨ ਲਿਆ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੁੱਧ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਸ਼ਹਿਦ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਦਹੀਂ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਘੀ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਫਲਾਂ ਤੇ ਮਿਠਿਆਈਆਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਕੇਕਾਂ ਦੇ ਪਹਾੜ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਅਨੇਕ ਭੋਜਨ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।" "ਹੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ਿ, ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਆਪ ਮਹਾਦੇਵ ਹਨ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਹਨ, ਤੇਰੀ ਮਾਂ, ਹੇ ਭਾਗਸ਼ਾਲੀ, ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਮਾਤਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਅਮਰਤਾ ਅਤੇ ਗਣਾਂ ਉੱਤੇ ਸਦੀਵੀ ਅਧਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਹੋਰ ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਮੰਗ ਲੈ, ਕੋਈ ਹਿਚਕ ਨਹੀਂ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਉਪਮਨਯੂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਸੁੰਘਿਆ ਅਤੇ ਮਾਤਾ ਦੇਵੀ ਸਮੇਤ ਉਸ ਉੱਤੇ ਅਨੇਕ ਵਰ ਦਿਤੇ। ਦੇਵੀ ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਯੋਗ–ਸਿੱਧੀ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਦਾ ਵਰ ਦਿਤਾ। ਉਪਮਨਯੂ, ਇਹ ਅਮੋਲ ਵਰ ਪਾ ਕੇ, ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਲਈ ਨੌਜਵਾਨ ਰਹਿਣ ਦਾ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰੋਮਾਂਚਿਤ ਹੋ ਕੇ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਸਿਫਤ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਕੋਲੋਂ ਹੋਰ ਇਕ ਵਰ ਮੰਗਦਾ ਹੈ: "ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਅਟੱਲ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਸਦਾ ਹਾਜ਼ਰੀ ਬਣੀ ਰਹੇ।" ਉਸ ਦੀ ਇਹ ਅਰਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਉਹ ਵਰ ਵੀ ਦਿਤਾ ਤੇ ਉਥੇ ਹੀ ਅੰਤਧਾਨ ਹੋ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਪਮਨਯੂ ਨੂੰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਰਮ ਨਿਰਲੇਪ ਹਨ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਧੌਮਯਾ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਉਪਮਨਯੂ ਕੋਲੋਂ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਵਰਤ ਦੀ ਦਿਵਿ੍ਯ ਦਿੱਖਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਹੁਣ, ਇਹ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉਹ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਯਾਦ ਰੱਖੋ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਜੀ, ਜੋ ਸਦਾ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਇਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਆਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਨੁੱਖੀ ਜੀਵਨ ਦੇ ਅਸਾਰ ਪੱਖ ਨੂੰ ਚਿੰਤਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੀ ਸਰੀਰਿਕ ਸ਼ੁੱਧੀ ਕੀਤੀ। ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਉਪਮਨਯੂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਤਪ ਕਰਣ ਗਏ। ਉਥੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ਿ ਉਪਮਨਯੂ ਨੂੰ ਵਿਖਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ। ਕੇਵਲ ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ਿ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਹੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਰੀਰਕ ਤੇ ਕਰਮਕਲੇਸ਼ ਦੂਰ ਹੋ ਗਏ। ਉਪਮਨਯੂ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਰਾਖ ਛਿੜਕ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਅੱਗ, ਵਾਯੂ ਆਦਿ ਵਜੋਂ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਦਾ ਦਿਵਿ੍ਯ ਗਿਆਨ ਦਿਤਾ। ਉਪਮਨਯੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਵਰਤ ਲਈ ਯੋਗ ਬਣ ਗਏ। ਇੱਕ ਸਾਲ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਪੂਰੀ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ, ਜੋ ਸੰਬਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਗਣਾਂ ਸਮੇਤ ਆਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਸੇ ਸਮੇਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਾਰੇ ਤਪੱਸਵੀ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਵ੍ਰਤਾਂ ਤੇ ਅਡਿੱਠ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਸਦਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਹੁਣ ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਦਾ ਦਿਵਿ੍ਯ ਆਭੂਸ਼ਣ ਸੀ। ਹੁਣ, ਸੁਤਜੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ, "ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੋਰ ਇੱਕ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿਆਂਗਾ ਜੋ ਸਦਾ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਹੈ—ਸੋਨੇ ਦੀ ਕਮਰਬੰਧ, ਲਾਠੀ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਅਸਨੀ, ਪੱਖਾ, ਦਵਾਤ, ਕਲਮ, ਉਸਤਰਾ, ਕੈਂਚੀ ਜਾਂ ਪਾਤ੍ਰ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਯੋਗੀ ਨੂੰ, ਜਿਸਦਾ ਸਰੀਰ ਭਸਮ ਨਾਲ ਲਿਪਤ ਹੋਵੇ, ਦਾਨ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।" "ਇਹ ਵਸਤੂਆਂ ਸੋਨੇ, ਚਾਂਦੀ ਜਾਂ ਤਾਮੇ ਦੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਸਮਰੱਥ ਅਨੁਸਾਰ, ਦਾਨ ਕਰਕੇ ਯੋਗੀ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵੀ ਇਹ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਰਿਵਾਰ, ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਦਿਵਿ੍ਯ ਪਦ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਘਰ-ਗ੍ਰਹਸਤੀ ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਯੋਗੀਆਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ ਸੰਸਾਰ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਜਲਦੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਉੱਚੀ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਆਸ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਾਜ, ਪੁੱਤਰ, ਧਨ, ਘੋੜੇ, ਰਥ ਜਾਂ ਸਾਰੀ ਸੰਪਤੀ ਵੀ ਦਾਨ ਕਰ ਦੇਵੇ। ਇਹ ਅਸਥਿਰ ਸਰੀਰ ਰਾਹੀਂ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਮਾਰਗ ਨੂੰ ਅਪਣਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਸੰਸਾਰ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹੋ।" "ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ—ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਾ ਕਰੋ। ਜੋ ਵੀ ਇਸ ਉਪਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।