ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਭਗਵਾਨ ਅੱਗੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਤਾਂ ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਪਤੀ, ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਭਵ, ਜੋ ਪਿਨਾਕਾ ਧਾਰੀ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲ ਆਪਣੀ ਕਿਰਪਾਲੂ ਨਜ਼ਰ ਮਾਰੀ। ਦੇਵਤੇ ਹਰੇਕ ਨੇ ਹਰਾ ਨੂੰ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਹੰਝੂ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਭਵ ਨੇ ਆਪਣੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੀ ਮਿੱਠੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦੀ ਬੋਲ ਕਹੇ: “ਤੁਹਾਡਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ।” ਇਸ ਸਮੇਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਦਰਸ਼ਨ ਤੇ ਕਿਰਪਾ ਲਈ ਆਏ ਹਾਂ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆਏ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਸਦਾ ਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਵਲੋਂ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੂਰ ਕਰਨ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਸਫਲ ਕਰਨ ਲਈ ਪ੍ਰਾਰਥਿਤ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਉਹਨਾਂ ਵਲੋਂ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਭਵ, ਸਾਨੂੰ ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਇਹੀ ਵਰ ਦਿਓ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਅਜਿਹਿਆਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਿਨਾਕਧਾਰੀ ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ। ਗਣਾਂ ਦੇ ਅਗਵਾਨ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ, ਮੰਗਲਮਈ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮੂਲ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰਕ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ ਹਨ। ਫਿਰ ਅੰਬਿਕਾ ਨੇ ਹਾਥੀ-ਮੁਖ ਵਾਲੇ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਤੇ ਪਾਸਾ ਧਾਰੀ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮੂਲ ਗਜਾਨਨ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸਿੱਧ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਏਕਦੰਤ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਰਹੇ ਤੇ ਥਕਾਵਟ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਗਣੇਸ਼ ਜੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਫਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਤੋਂ, ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਸਰੀਰਧਾਰੀ ਬਾਲਕ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਨੱਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਮੰਗਲ ਦਾ ਆਸਰਾ ਸੀ। ਉਹ ਅਦਭੁਤ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਗਜਾਨਨ, ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਤੇ ਅੰਬਿਕਾ ਨੂੰ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਨਵੇਂ ਜਨਮੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਭਵ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਗਜਾਨਨ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਥੀਂ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਉਠਾ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਲਾਇਆ ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਸੁੰਘਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੇਰਾ ਜਨਮ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸੰਹਾਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਣਾਂ ਦੇ ਹਿਤ ਲਈ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਜੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਯਜਨ ਨਿਯਮਤ ਦੱਖਿਣਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਉਸ ਰਸਮ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰੀਂ। ਜੋ ਵੀ ਵਿਧੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਪਾਠ, ਪੜ੍ਹਾਈ, ਵਿਅਾਖਿਆ ਜਾਂ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਆਯੁ ਖਤਮ ਕਰ ਦੇਵੀਂ। ਹੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਪੁਰਖ, ਜੋ ਮਰਦ ਜਾਂ ਔਰਤ ਆਪਣੇ ਵਰਣ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਯੁ ਵੀ ਤੂੰ ਖਤਮ ਕਰ। ਪਰ, ਜੋ ਮਰਦ ਜਾਂ ਔਰਤ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇਰੀ ਭਕਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਵਿਨਾਇਕ, ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਮਾਨ ਦਰਜਾ ਦੇਵੀਂ। ਹੇ ਬੱਚੇ ਗਣੇਸ਼, ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਹਰ ਉਮਰ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਹੋਣ, ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਕਰੀਂ। ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ, ਹੇ ਵਿਘਨ-ਹਰਤਾ, ਤੇਰੀ ਹੀ ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਆਦਰ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਮੈਨੂੰ, ਨਾਰਾਇਣ ਜਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਵੀ ਪੂਜਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਵੀ, ਹੇ ਪੁੱਤਰ, ਜਦ ਤੱਕ ਤੇਰੀ ਪਹਿਲਾਂ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਯਜਨ ਸਫਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਜੋ ਵੀ ਵਿਦਵਾਨ ਵਿਦੀ, ਸਮਾਰਤ ਜਾਂ ਲੋਕਿਕ ਕਰਮ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਮੰਗਲ ਅਮੰਗਲ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਸ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼ ਜਾਂ ਸ਼ੂਦਰ ਹੋਣ, ਹੇ ਗਜਾਨਨ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਸੁਚੱਜੇ ਭੋਜਨ ਤੇ ਪਾਨ ਆਦਿ ਨਾਲ ਪੂਜਣ, ਤਾਂ ਹੀ ਸਫਲਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲ, ਧੂਪ ਆਦਿ ਨਾਲ ਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਪੂਜਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜੇਕਰ ਫਲ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਇੰਦਰ, ਮੈਨੂੰ, ਹਰਿ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਵੀ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦੇਂਦਾ ਹੈਂ। ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਗਣਪਤੀ ਨੇ ਵਿਘਨਾਂ ਦੀ ਸੇਨਾ ਰਚੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਗਣਾਂ ਸਮੇਤ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਲੋਕ ਗਣਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਗਣੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਵਿਘਨ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਕਥਾ ਸਕੰਦ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਦੇ ਉਤਪੱਤੀ ਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦਾ, ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਤੁਸੀਂ ਦੱਸੋ ਕਿ ਸ਼ੰਭੂ ਦਾ ਨਾਚ ਕਿਵੇਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਹੋਇਆ? ਕਿਉਂਕਿ ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਸਕੰਦ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਸੁਣ ਲਈ ਹੈ। ਦਰੁਕਾ, ਜੋ ਅਸੁਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਜੰਮਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਤਪ ਕਰਕੇ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਦਾ ਅੱਗ। ਫਿਰ, ਦਰੁਕਾ ਵੱਲੋਂ ਪੀੜਤ ਹੋਏ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇਸ਼ਾਨ, ਕੁਮਾਰ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਵੀ, ਉਸ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ ਭੱਜੇ। ਉਹ ਅਸੁਰ, ਜੋ ਯਮ ਤੇ ਇੰਦਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਸੀ, 'ਸਤ੍ਰੀ-ਹੰਤਾ' ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸਤ੍ਰੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਵਲੋਂ, ਜੋ ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸਨ, ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਜੋ ਵੀ ਉਸ ਤੋਂ ਪੀੜਤ ਹੋਏ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਕੋਲ ਉਮਾ ਦੇ ਪਤੀ ਸਮੇਤ ਗਏ ਅਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਿਆ। ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ; ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਬਹੁਤ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਰਜ ਕੀਤੀ, “ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਦਰੁਕਾ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਸਾਨੂੰ ਹਰਾਇਆ ਸੀ; ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਦੈਤਿਆ ਦਰੁਕਾ, ਸਤ੍ਰੀ-ਹੰਤਾ ਨੂੰ ਮਾਰੋ ਅਤੇ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ।” ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਨੇਤ੍ਰ ਭਗਾ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਹਲਕਾ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਗਿਰਿਜਾ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਮੰਗਲਮਈ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ-ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਕਿ ਤੂੰ ਇਸ ਦਰੁਕਾ, ਸਤ੍ਰੀ-ਹੰਤਾ ਦੇ ਸੰਹਾਰ ਲਈ ਮੇਰੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਤਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਆਸਰਾ, ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਈ, ਜਨਮ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ।