ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਵੇਦਿਕ ਤੇ ਸ੍ਰਮਿਤੀ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਅਤੇ ਵਿਆਹ ਲਈ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹਾਂ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਜੋ ਕੁਆਰੀ ਕੁੜੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਪਾਲਣਹਾਰ ਹੈ, ਸਾਡੀ ਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਰਚਨਹਾਰ ਵੀ ਹੈ। ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ—ਪृथਵੀ, ਅੱਗ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਸੂਰਜ, ਹਵਾ, ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼—all ਇਹਨਾਂ ਤੋਂ ਉਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਵੀ, ਪਹਾੜ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਉਸ (ਰੁਦ੍ਰ) ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਅਜਨਮੀ, ਚਿੱਟੀ, ਕਾਲੀ ਤੇ ਲਾਲ ਹੈ—ਉਹੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ। ਇਹ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਵੀ ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਕਮਲ ਵਿੱਚ ਜਨਮੇ ਹੋ, ਤੇ ਮੈਂ ਕਲਪ ਵਿੱਚ ਨਾਭੀ-ਕਮਲ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਅਤੇ ਇਸ ਅਹੰਕਾਰ ਭਰੇ ਪਹਾੜ ਲਈ ਗੁਰੂ ਹੋ।" ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਅਤੇ ਵਿਦਵਾਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਸ਼ੰਕਰ ਤੇ ਪਦਮਨਾਭ, ਖੜੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ। ਕਮਲ-ਨੇਤਰ ਵਾਲੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਪੈਰ ਧੋਏ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਹ ਪਾਣੀ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਪਹਾੜ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਛਿੜਕਿਆ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਇਹ ਮੇਰੀ ਛੋਟੀ ਭੈਣ, ਮੇਨਾ ਦੀ ਧੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਿਆਹ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ," ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ। ਹਰੀ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦੇ ਨਾਲ ਉਸ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਅਰਥ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਸਨ, ਆਖਣ ਲਗੇ, "ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਲੈਣ ਵਾਲਾ, ਫਲ ਤੇ ਪਦਾਰਥ—ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਚਾਰ ਕੇ, ਇਹ ਹਰਾ (ਸ਼ਿਵ) ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਹੈ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਚਮੜੀ ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ। ਦੇਵਤਿਆਂ, ਸਿੱਧਾਂ ਅਤੇ ਚਾਰਣਾਂ ਨੇ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਫੁੱਲ ਵਰਸਾਏ। ਦਿਵਿਆ ਢੋਲ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਗਰੁੱਪ ਨੱਚਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਅਤੇ ਦੇਹਧਾਰੀ ਵੇਦ ਵੀ ਉਸ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਮਾ ਦੇ ਪਤੀ, ਹਿਮਾਲਾ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਜੋ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਲਜਾਈ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਹ ਉਸਦੇ ਨਿਰਮਲ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਵਿੱਚ ਅਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹੇ, ਤੇ ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਬਲਦ-ਧਾਰੀ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਤੱਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦੀ ਹਾਂ," ਅਤੇ ਹਰੀ ਨੇ ਫਿਰ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। "ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਵਧਦੀ ਰਹੇ," ਹਰੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨਾਮ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਫਿਰ ਦੁਬਾਰਾ ਪ੍ਰਭੂ ਕੋਲ ਆਪਣੀ ਆਰਜ਼ੂ ਰੱਖੀ। "ਮੈਂ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਆਹੁਤੀਆਂ ਪਾਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਗੁਰੂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹਾਂ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਕਰਮ ਅਜੇ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਹੁਣ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ।" ਸ਼ੰਕਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਭਗਵਾਨ, ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਦੇਵ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਰ।" "ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਆਖੋਗੇ, ਮੈਂ ਉਹੀ ਕਰਾਂਗਾ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਹੇ ਪਿਤਾਮਹ," ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ। ਫਿਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾਮਹ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਤੇ ਭਗਵਾਨ—ਉੱਚਤਮ ਪ੍ਰਭੂ—ਦੇ ਹੱਥ ਮਿਲਾ ਦਿੱਤੇ। ਅੱਗ ਆਪ ਹੀ ਉਥੇ ਹਾਜ਼ਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ। ਵੇਦ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਸਨੇ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਭੁੰਨੇ ਹੋਏ ਅਨਾਜ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤੀ। ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਲਿਆ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਾਨ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਵਾਈ। ਫਿਰ, ਹੱਥ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਅਕਾਸ਼ੀ ਤੇ ਮਾਨਵ ਲੋਕਾਂ ਸਮੇਤ, ਅੰਦਰੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ ਆਦਰਨੀਯ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉਮਾ ਦੇ ਪਤੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਪੈਰ ਧੋਣ ਤੇ ਆਚਮਨ ਲਈ ਪਾਣੀ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਨੇ ਮਧੁਪਰਕ ਤੇ ਇਕ ਗਾਂ ਭੀ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਉਥੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਭਰਿਗੁ ਆਦਿ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਹੋਰ, ਬਲਦ-ਧਾਰੀ ਨੂੰ ਅਖੰਡ ਚਾਵਲ, ਤਿਲ ਅਤੇ ਭੁੰਨੇ ਹੋਏ ਅਨਾਜ ਨਾਲ ਪੂਜਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕੀਤੀ। ਸ਼ਿਵ ਨੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਆਖੇ ਗਏ ਸੰਸਕਾਰ ਪੂਰੇ ਕਰਕੇ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਰੱਖਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਕਰ ਲਈ—ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕੀਤਾ। ਜੋ ਕੋਈ ਭਵ (ਸ਼ਿਵ) ਦਾ ਵਿਆਹ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਪਵਿੱਤਰ, ਵੇਦ ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਦੁਜਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਨਾਲ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਗਣੇਸ਼ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਭਵ ਦੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜਿਥੇ ਵੀ ਇਹ ਕਥਾ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸੁਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਆਪ ਭਵ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਦੁਜਾਤੀਆਂ, ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਕਥਾ ਪੜ੍ਹੀ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹਾਈ ਜਾਵੇ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਆਹਾਂ ਉੱਤੇ। ਭਵ ਦੇ ਵਿਆਹ ਦੀ ਇਹ ਪੂਰੀ, ਅਤਿ ਉੱਤਮ ਕਥਾ ਹਰ ਥਾਂ ਉਚਾਰਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬਲਦ-ਧਾਰੀ ਨੇ ਹਿਮਾਵਤ ਦੀ ਧੀ ਦੇ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰ ਲਿਆ। ਆਪਣੇ ਸਾਰਿਆਂ ਗਣਾਂ, ਨੰਦਿਨ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ, ਮਹਾਨ ਤੇਜਸਵੀ ਨੇ ਦਿਵਿਆ ਨਗਰੀ ਵਾਰਾਣਸੀ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਕੀਤੀ। ਭਵਾਨੀ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ, ਅਵਿਮੁਕਤ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਬਲਦ-ਧਾਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਖੇਤਰ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਚੰਦ੍ਰਮਾਅਲੰਕ੍ਰਿਤ ਨੇ ਉਸ ਖੇਤਰ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ, "ਅਵਿਮੁਕਤ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਕਹੀ ਜਾ ਸਕਦੀ। ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰਾਣੀ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਦੁਆਰਾ ਸਤਿਕਾਰਿਤ, ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਅਵਿਮੁਕਤ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਾਂ, ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਫਲ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ?" "ਉਥੇ, ਪਾਪੀ ਵੀ ਇਕ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਮੌਤ ਉੱਤੇ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਸਿਰਫ ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।" "ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਪਾਪ ਪਿਸ਼ਾਚਾਂ ਅਤੇ ਨਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਮਨੁੱਖ ਲਈ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪਾਪ ਕਰਕੇ ਵੀ ਪਿਸ਼ਾਚ ਹੋ ਜਾਣਾ ਵਧੀਆ ਹੈ।" "ਪਰ ਹਜ਼ਾਰ ਇੰਦਰਾਂ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਵੀ ਉਸ ਕਾਸ਼ੀ ਨਗਰੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ, ਜਿਥੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਭਗਵਾਨ ਤੇ ਸਰਵ-ਵਿਆਪੀ ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।" "ਜਿਥੇ ਓੰਕਾਰੇਸ਼, ਚਮੜੇ ਧਾਰੀ, ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਲਈ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਖੇਤਰ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸ ਕੇ, ਚੰਦ੍ਰਮਾਅਲੰਕ੍ਰਿਤ ਨੇ ਬਾਗ ਵਿਖਾਇਆ, ਅਤੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਥੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿਨਾਇਕ (ਹਾਥੀ-ਮੁਖੀ) ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਨਮੇ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ, ਅਸੁਰਾਂ ਲਈ ਵਿਘਨ ਬਣਨ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵਿਘਨ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇਹ ਮਹਾਨ ਕਥਾ ਰੱਖੀ ਗਈ ਹੈ।