ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਹਰ ਟਾਪੂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵਗਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਨਦੀਆਂ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਨਾਰੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਉੱਥੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਜੋਗ, ਉੱਚ ਪਦ ਵਾਲੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵੀ, ਹਰਸ਼ ਨਾਲ, ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਦੇ ਵਿਆਹ ਲਈ ਉੱਥੇ ਆਏ। ਲੱਖਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ, ਸ਼ੰਖ ਵਾਂਗ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਗਣ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਇਕ, ਜਿਵੇਂ ਕੇਕਰਾਅੱਖ ਦਸ ਨਾਲ, ਵਿਦ੍ਯੁਤ ਅੱਠ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ਾਖਾ ਚੌਂਸਠ ਨਾਲ, ਪਾਰਯਾਤ੍ਰਿਕਾ ਨੌਂ ਨਾਲ, ਸਰਵਾਂਤਕ ਛੇ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਵਿਕ੍ਰਿਤਾਨਨ ਵੀ ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਜਵਾਲਾਕੇਸ਼, ਜੋ ਗਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਹਨ, ਬਾਰਾਂ ਲੱਖ ਨਾਲ, ਸਮਦ ਸੱਤ ਨਾਲ, ਦੁੰਦੁਭਾ ਅੱਠ ਨਾਲ, ਕਪਾਲੀਸ਼ ਪੰਜ ਨਾਲ, ਸੰਦਾਰਕ ਛੇ ਨਾਲ, ਗੰਡਕ ਅਤੇ ਕੁੰਭਕ ਅਣਗਿਣਤ ਲੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਵਿ਷ਟੰਭ ਅੱਠ ਨਾਲ, ਪਿੱਪਲ ਹਜ਼ਾਰ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਸੰਨਾਦਾ ਵੀ ਉੱਥੇ ਆਏ। ਆਵੇਸ਼ਟਨ ਅੱਠ ਨਾਲ, ਚੰਦ੍ਰਤਾਪਨ ਸੱਤ ਨਾਲ, ਮਹਾਕੇਸ਼ ਹਜ਼ਾਰ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਲੱਖਾਂ ਗਣਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਆਏ। ਕੁੰਡੀ ਬਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਵੀਰ ਅਤੇ ਪਰਵਤਕ, ਕਾਲ ਅਤੇ ਕਾਲਕ, ਮਹਾਕਾਲ ਸੌ ਨਾਲ, ਆਗਨਿਕਾ ਸੌ ਲੱਖ ਨਾਲ, ਅਗਨਿਮੁਖ ਲੱਖ ਨਾਲ, ਆਦਿਤਯਮੂਧਾ ਲੱਖ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਧਨਾਵਹ ਵੀ ਆਏ। ਸੰਨਾਮਾ ਸੌ ਨਾਲ, ਕੁਮੁਦ ਲੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਅਮੋਘ, ਕੋਕਿਲ, ਸੁਮੰਤ੍ਰਕ ਅਣਗਿਣਤ ਲੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਕਾਕਪਾਟ ਸਠ ਨਾਲ, ਸੰਤਾਨਕ ਸਠ ਨਾਲ, ਮਹਾਬਲ ਨੌਂ ਨਾਲ, ਮਧੁਪਿੰਗ ਅਤੇ ਪਿੰਗਲ ਵੀ ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਨੀਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਇਕ, ਨੱਬੇ ਨਾਲ, ਪੂਰਨਭਦਰ ਵੀ, ਚਤੁਰਵਕਤ੍ਰ ਸੱਤਰ ਲੱਖ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਲੱਖਾਂ ਦੇ ਹਜਾਰਾਂ ਗਣਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਸਾਰੇ ਦੇਵ ਉੱਥੇ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਆਏ। ਪਰਮਥ ਹਜ਼ਾਰ ਲੱਖ ਗਣਾਂ ਨਾਲ, ਵੀਰਭਦਰ ਚੌਂਸਠ ਨਾਲ, ਰੋਮਜਾ ਲੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਕਰਨ ਵੀਹ ਨਾਲ, ਕੇਵਲ ਨੱਬੇ ਨਾਲ, ਪੰਚਾਕਸ਼, ਸ਼ਤਮਨਯੁ, ਅਤੇ ਮੇਘਮਨਯੁ ਵੀ ਆਏ। ਕਾਠਕੂਟ ਚੌਂਸਠ ਨਾਲ, ਸੁਕੇਸ਼, ਵ੍ਰਿਸ਼ਭ, ਅਤੇ ਸਦਾ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ, ਭਗਵਾਨ ਵੀਰੂਪਾਕਸ਼ ਚੌਂਸਠ ਨਾਲ, ਤਾਲੁਕੇਤੁ, ਸ਼ਡਾਸਯ, ਪੰਚਾਸਯ, ਸੰਵਰਤਕ, ਚੈਤ੍ਰ, ਲਕੁਲੀਸ਼, ਲੋਕਾਂਤਕ, ਦੀਪਤਾਸਯ, ਦੈਤਿਆਂਤਕ, ਮ੍ਰਿਤਿਉਹ੍ਰਿਤ, ਕਾਲਹਾ, ਕਾਲ, ਅਤੇ ਮੌਤ ਤੇ ਜਿੱਤ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਭਗਵਾਨ ਵੀ ਪਹੁੰਚੇ। ਵਿਸ਼ਾਦ, ਵਿਸ਼ਦ, ਵਿਦ੍ਯੁਤ, ਕਾਂਟਕ, ਭਗਵਾਨ, ਦੇਵ, ਭ੍ਰਿੰਗੀ, ਰਿਟੀ, ਅਤੇ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਗਣ, ਅਸ਼ਨੀ, ਭਾਸਕ, ਚੌਂਸਠ ਸਹਸ੍ਰਪਾਤ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਣਗਿਣਤ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਗਣ ਵੀ ਆਏ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਜਟਾਵਾਂ ਨੂੰ ਮੋੜ ਵਾਂਗ ਸਜਾਏ, ਮੱਥੇ ਤੇ ਅਰਧਚੰਦ, ਨੀਲੇ ਗਲ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਲ ਵਿਚ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਕੰਨ ਵਿਚ ਕੁੰਡਲ, ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਬਾਂਹੜੀਆਂ, ਸਿਰ ਤੇ ਮੁਕੁਟ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਗਹਿਣੇ ਸਨ। ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇੰਦਰ, ਵਿ਷ਣੂ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੇ, ਅਤੇ ਅਣਿਮਾ ਆਦਿ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਸਨ। ਗਣਾਂ ਦੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਇਕਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗੀ ਸੀ। ਜਿਹੜੇ ਪਾਤਾਲ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ, ਜਾਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ, ਉਹ ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਤੁੰਬਰੁ, ਨਾਰਦ, ਹਾਹਾ, ਹੂਹੂ, ਅਤੇ ਸਾਮ ਗਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਨਗਾਰੇ, ਰਤਨ ਅਤੇ ਵਾਜਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਆਏ। ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜੋ ਤਪ ਦੇ ਧਨੀ ਸਨ, ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਦਿਲੋਂ, ਵਿਆਹ ਦੇ ਮੰਗਲ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਜਦ ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ ਇਕੱਠ ਹੋ ਗਏ, ਤਾਂ ਗਿਰਿਜਾ, ਜਿਸਦਾ ਮੁਸਕਾਨ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਸਜੀ। ਕੇਸ਼ਵ ਜੀ ਨੇ ਆਪ ਉਸਨੂੰ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਲਿਜਾਇਆ, ਅਤੇ ਸਭ ਨੇ ਇਕਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਜਨਮੀ ਨਾਰਾਯਣ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਉਨਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਤੁਸੀਂ, ਭਵਾਨੀ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਜਨਮੇ ਸੀ; ਤੁਸੀਂ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਤੋਂ, ਤੇ ਮੈਂ, ਪ੍ਰਭੂ, ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਤੋਂ।” “ਮੇਰਾ ਰੂਪ ਹਿਮਾਲਾ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵਾਂਗ, ਯਜਨ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ; ਇਹ ਹਿਮਵਤ ਦੀ ਧੀ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਜੰਮੀ। ਵੇਦ ਤੇ ਸ੍ਰਮਿਤੀ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਅਤੇ ਵਿਆਹ ਲਈ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹਾਂ; ਇਹ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਪਾਲਣਹਾਰ ਹੈ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਰਚਨਹਾਰ ਵੀ। ਇਹ ਜਗਤ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ ਟਿਕਿਆ ਹੈ—ਧਰਤੀ, ਅੱਗ, ਚੰਦ, ਸੂਰਜ, ਹਵਾ, ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼—all ਰੁਦ੍ਰ ਤੋਂ ਹੀ ਨਿਕਲੇ ਹਨ।” “ਫਿਰ ਵੀ, ਪਹਾੜ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਬਚਨ ਨਾਲ, ਇਹ ਉਸਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਅਜਨਮੀ, ਚਿੱਟੀ, ਕਾਲੀ, ਲਾਲ—ਇਹ ਹੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਹੈ, ਪ੍ਰਭੂ। ਇਹ ਹਿਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਾਂਝਾ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਵੀ ਮੰਗਲਮਈ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਕਮਲ ਵਿਚ ਜਨਮੇ, ਤੇ ਮੈਂ ਕਲਪ ਵਿੱਚ ਨਾਭੀ ਕਮਲ ਤੋਂ ਨਿਕਲਿਆ।” ਜਨਾਰਦਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਹੰਕਾਰੀ ਪਹਾੜ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਵੀ ਗੁਰੂ ਹੋ।” ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਅਤੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨਾਲ, ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਅਤੇ ਪਦਮਨਾਭ, ਉੱਠ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ। ਕਮਲ-ਨੇਤਰ ਵਾਲੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਚਰਨ ਧੋਏ, ਤੇ ਉਹ ਪਾਣੀ ਆਪਣੇ ਸਿਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਪਹਾੜ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਛਿੜਕਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਇਹ ਮੇਰੀ ਛੋਟੀ ਭੈਣ, ਮੇਨਾ ਦੀ ਧੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਿਆਹ ਲਈ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸਨੇ ਉਹ ਹਾਰਾ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤੀ। ਹਰੀ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇਵ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਅਰਥ ਵਿਚ ਪਾਰੰਗਤ ਸਨ, ਆਖਣ ਲੱਗੇ, “ਦਾਤਾ, ਪ੍ਰਾਪਕ, ਫਲ ਅਤੇ ਪਦਾਰਥ—ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਚਾਰ ਕੇ, ਇਹ ਹਰਾ, ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ, ਆਪ ਹੀ ਇਹ ਸਾਰਾ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਹੈ।