ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਫਿਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਮਹਾਂਦੇਵ ਜੀ ਦੇ ਅੱਗੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਹੁਣ ਵਿਆਹ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰਾਈ ਜਾਵੇ।" ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਪਰਮਪਿਤਾ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਜਿਵੇਂ ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ।" ਉਸ ਸਮੇਂ, ਮਹੇਸ਼ਾ ਦੇ ਵਿਆਹ ਲਈ, ਸਭ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਇਕ ਅਦਭੁਤ, ਚਮਕਦਾਰ, ਮਣੀਆਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੋਈ ਦਿਵ੍ਯ ਨਗਰੀ ਉੱਥੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਈ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਹੀ ਰਚੀ ਸੀ। ਫਿਰ ਅਦਿਤੀ, ਦਿਤੀ, ਦਾਨੁ, ਕਦਰੂ, ਸੁਕਾਲਿਕਾ, ਪੁਲੋਮਾ, ਸੁਰਸਾ, ਸਿੰਹਿਕਾ ਅਤੇ ਵਿਨਤਾ—ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਸਿੱਧਾ ਉੱਥੇ ਆ ਗਈਆਂ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ, ਸਿੱਧੀ, ਮਾਇਆ, ਕ੍ਰਿਆ, ਦੁರ್ಗਾ ਮਾਤਾ, ਸੁਧਾ, ਸਵਧਾ, ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ (ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਮਾਤਾ), ਰਾਜਨੀ, ਦਕਸ਼ਿਣਾ ਅਤੇ ਦਯੁਤੀ ਵੀ ਆ ਗਈਆਂ। ਫਿਰ ਸ੍ਵਾਹਾ, ਸ੍ਵਾਹਾਮਤੀ, ਬੁੱਧੀ, ਰਿੱਧੀ, ਵ੍ਰਿੱਧੀ, ਸਰਸਵਤੀ, ਰਾਕਾ, ਕੁਹੁ, ਸਿਨੀਵਾਲੀ, ਅਨੁਮਤੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਗਈਆਂ। ਧਰਣੀ, ਧਾਰਣੀ, ਚੇਲਾ, ਸ਼ਚੀ, ਨਾਰਾਇਣੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਭੀ, ਜੋ ਦੇਵੀਆਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਜਾਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੀ ਉੱਥੇ ਹਾਜ਼ਰੀ ਦਿੱਤੀ। ਇਹ ਸਭ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆਖ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, "ਇਹ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਦਾ ਵਿਆਹ ਹੈ।" ਉੱਥੇ ਨਾਗ, ਗਰੁੜ, ਯਕਸ਼, ਗੰਧਰਵ, ਕਿਨਨਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜਥੇ ਵੀ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆਏ। ਮਹਾਂਸਾਗਰ, ਪਹਾੜ, ਬੱਦਲ, ਮਹੀਨੇ, ਸਾਲ, ਵੇਦ, ਮੰਤ੍ਰ, ਯਜ, ਸੂਕਤ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਸਾਰੇ ਨਿਯਮ ਵੀ ਉੱਥੇ ਆ ਗਏ। 'ਹੁਂ' ਉਚਾਰ, ਪਵਿੱਤਰ 'ਓਮ' ਧੁਨੀ, ਅਨੇਕ ਦਰਬਾਨ, ਬੇਅੰਤ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀ ਵੀ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਹਰ ਟਾਪੂ ਅਤੇ ਦੇਵ ਲੋਕ ਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ, ਸਭ ਨੇ ਨਾਰੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆ ਗਈਆਂ। ਉੱਚ ਪਦ ਵਾਲੇ ਗਣ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਸਤਿਕਾਰਦੇ ਸਨ, ਵੀ ਉੱਥੇ ਆਏ ਅਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਦੇ ਵਿਆਹ ਲਈ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ। ਸੰਖਾਂ ਵਰਗਾ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਅਨੇਕ ਗਣ, ਲੱਖਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਵੀ ਆ ਗਏ। ਕੇਕਰਾਕਸ਼ਾ, ਵਿਦ੍ਯੁਤ, ਵਿਸ਼ਾਖਾ, ਪਾਰਯਾਤ੍ਰਿਕਾ, ਸਰਵਾਂਤਕ, ਵਿਕ੍ਰਤਾਨਨ, ਜਵਾਲਾਕੇਸ਼, ਸਮਦ, ਦੁੰਦੁਭਾ, ਕਪਾਲੀਸ਼, ਸੰਦਾਰਕ, ਗੰਡਕ, ਕੁੰਭਕ, ਵਿ਷ਟੰਭ, ਪਿੱਪਲਾ, ਸੰਨਾਦ, ਆਵੇਸ਼ਟਨ, ਚੰਦ੍ਰਤਾਪਨ, ਮਹਾਕੇਸ਼, ਕੁੰਡੀ, ਵੀਰ, ਪਰਵਤਕ, ਕਾਲ, ਕਾਲਕ, ਮਹਾਕਾਲ, ਆਗਨਿਕ, ਅਗਨਿਮੁਖ, ਆਦਿਤ੍ਯਮੂਰਧਾ, ਧਨਾਵਹ, ਸੰਨਾਮਾ, ਕুমੁਦ, ਅਮੋਘ, ਕੋਕਿਲ, ਸੁਮੰਤ੍ਰਕ, ਕਾਕਪਾਟ, ਸੰਤਾਨਕ, ਮਹਾਬਲ, ਮਧੁਪਿੰਗ, ਪਿੰਗਲ, ਨੀਲ, ਪੂਰਨਭਦ੍ਰ, ਚਤੁਰਵਕਤ੍ਰ, ਪ੍ਰਮਥ, ਵੀਰਭਦ੍ਰ, ਰੋਮਜ, ਕਰਣ, ਕੇਵਲ, ਪੰਚਾਕ੍ਸ਼, ਸ਼ਤਮਨ੍ਯੁ, ਮੇਘਮਨ੍ਯੁ, ਕਾਠਕੂਟ, ਸੁਕੇਸ਼, ਵ੍ਰਿਸ਼ਭ, ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼, ਤਾਲੁਕੇਤੁ, ਸ਼ੜਾਸ੍ਯ, ਪੰਚਾਸ੍ਯ, ਸੰਵਰ੍ਤਕ, ਚੈਤ੍ਰ, ਲਕੁਲੀਸ਼, ਲੋਕਾਂਤਕ, ਦੀਪਤਾਸ੍ਯ, ਦੈਤ੍ਯਾਂਤਕ, ਮ੍ਰਿਤ੍ਯੁਹ੍ਰਿਤ, ਕਾਲਹਾ, ਕਾਲ, ਵਿਜੈ ਦਾਤਾ, ਵਿਸ਼ਾਦ, ਵਿਸ਼ਦ, ਵਿਦ੍ਯੁਤ, ਕੰਟਕ, ਦੇਵ, ਭ੍ਰਿੰਗੀ, ਰਿਟੀ, ਅਸ਼ਨੀ, ਭਾਸਕ, ਸਹਸ੍ਰਪਾਤ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਣਗਿਣਤ ਮਹਾਨ ਗਣ ਉੱਥੇ ਆ ਗਏ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਗਣ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਜਟਾਵਾਂ ਨੂੰ ਮੋੜਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਜਾਏ ਹੋਏ, ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਅਰਧਚੰਦ, ਨੀਲਾ ਕੰਠ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਉਹ ਗਲੇ, ਕੰਨ, ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਕਿਰਟਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਵਰਗੇ ਲਗਦੇ ਸਨ ਤੇ ਅਣਿਮਾ ਆਦਿ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ। ਇਹ ਗਣਪਤੀਆਂ, ਦਸ ਕਰੋੜ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦੇ, ਪਾਤਾਲ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ, ਉੱਥੇ ਆਏ। ਉਸ ਵਿਆਹ ਲਈ ਤੁੰਬਰੂ, ਨਾਰਦ, ਹਾਹਾ, ਹੂਹੂ ਅਤੇ ਸਾਮ ਗਾਉਣ ਵਾਲੇ ਵੀ ਗਹਣੇ ਤੇ ਵਾਦ-ਯੰਤਰ ਲੈ ਕੇ ਆ ਗਏ। ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ-ਮੁਨੀ, ਜੋ ਤਪ ਦੀ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ, ਉੱਥੇ ਆਏ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਆਹ ਦੇ ਮੰਗਲ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਨ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਜਦ ਸਾਰਿਆਂ ਨੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਇਕੱਠ ਹੋ ਕੇ ਸਮਾਗਮ ਨੂੰ ਰੌਣਕ ਦਿੱਤੀ, ਤਾਂ ਗਿਰਿਜਾ ਜੀ, ਮਿੱਠੀ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ, ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਹੀ ਆਪਣੇ ਗਹਣੇ ਪਾ ਕੇ ਸਜ ਗਈ। ਕੇਸ਼ਵ ਜੀ ਨੇ ਸਵੈṁ ਗਿਰਿਜਾ ਨੂੰ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਲਿਆਇਆ। ਉਥੇ ਸਭ ਯੋਗ ਸਭਾ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨਾਰਾਇਣ, ਅਜਨਮਾ ਹਰੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਭਵਾਨੀ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਹੀ ਜਨਮੇ ਸੀ। ਤੁਸੀਂ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਜਨਮੇ, ਤੇ ਮੈਂ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਤੋਂ। ਮੇਰਾ ਰੂਪ ਹਿਮਾਲਾ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਯਜਨਾ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ; ਇਹ ਹਿਮਵੰਤ ਦੀ ਧੀ ਪਰਮਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਜਨਮੀ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਆਹ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਘੜੀ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤੇ, ਗਣ, ਰਿਸ਼ੀ, ਨਦੀਆਂ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਤੱਤ, ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਅਤੇ ਗਿਰਿਜਾ ਮਾਤਾ ਦੇ ਵਿਆਹ ਸਮਾਰੋਹ ਵਿੱਚ ਹਾਜ਼ਰ ਹੋਏ।