ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ, ਹੇ ਬਲਵਾਨ, ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲਿਆ ਸੀ; ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਤੋਂ ਨਾਰਾਯਣ, ਭਗਵਾਨ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਇਹ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੇਵੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੁਹਾਡੀ ਰਚਨਾਤਮਕ ਕਾਰਣ ਹੈ; ਉਹ ਤੁਹਾਡੀ ਪਤਨੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਕਾਰਣ ਬਣੀ ਹੈ।” ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਮਹਾਦੇਵੀ ਨੂੰ ਵੀ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਤੇ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ। ਇਹ ਦੇਵਤਾ ਤੇ ਹੋਰ ਜੀਵ ਮੈਂ ਬਣਾਏ, ਪਰ ਹੁਣ ਉਹ ਤੁਹਾਡੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਭਟਕ ਗਏ ਹਨ; ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਹੀ ਅਵਸਥਾ ਵਾਪਸ ਦਿਓ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਸੀ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ restrained (ਰੋਕੇ) ਹੋਏ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਦੱਸੀ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਇਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਮਾਇਆ ਵਿਚ ਫਸ ਗਏ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਸ਼ੰਕਰ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਆਏ ਹਨ ਅਤੇ ਸਭ ਦੇਵਾਂ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹਨ, ਨੂੰ ਪਛਾਣਦੇ ਨਹੀਂ।” ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ, “ਤੁਸੀਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿਚ, ਨਾਰਾਯਣ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਸ਼ੰਕਰ, ਪ੍ਰਭੂ ਕੋਲ ਜਾਓ। ਮੇਰੇ ਨਾਲ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ, ਰਾਜਾ, ਤੇ ਪਰਮ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ — ਹਿਮਵਤ ਦੀ ਧੀ — ਦੇ ਨਾਲ, ਜਾਓ।” ਉਹਨਾਂ restrained ਦੇਵਾਂ ਨੇ, ਨਾਰਾਯਣ ਸਮੇਤ, ਮਨ ਵਿਚ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ। ਤਦ, ਤ੍ਰਿਨੈਤ੍ਰ ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਕਹਿਣ ਉੱਤੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਹੀ ਅਵਸਥਾ ਵਾਪਸ ਦਿੱਤੀ। ਜਦ ਸਭ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਇੱਕ ਅਦਭੁਤ, ਦਿਵ੍ਯ ਰੂਪ ਰਚਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਰੋਕੇ ਗਏ। ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਸੂਰਜ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸਾਧਿਆ, ਨਾਰਾਯਣ, ਯਮ ਅਤੇ ਰੁਦ੍ਰ — ਸਾਰੇ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ। ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਰਮ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿੱਤੀ। ਸ਼ਰਵ, ਜਲਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਨੇ ਭਵਾਨੀ ਤੇ ਚੇਲਾ ਨੂੰ ਵੀ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੱਤਾ। ਇੰਦਰ ਤੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿਚ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਕ੍ਰ ਤੇ ਹੋਰ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਆਏ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਅਗਵਾਈ ਵਾਲੇ, ਭਵਾਨੀ ਤੇ ਹਿਮਵਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਜਲਦੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹਨ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਆਕਾਸ਼ ਵਾਸੀ, ਸਿੱਧ, ਚਾਰਣ ਵੀ ਫੁੱਲਾਂ ਚੁਕਦੇ। ਦਿਵ੍ਯ ਡਰੰਸ ਵੱਜੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕੀਤੀ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਗੀਤ ਗਾਏ, ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਟੋਲੀਆਂ ਨੇ ਨਾਚਿਆ। ਸਭ ਟੋਲੀਆਂ ਖੁਸ਼ ਹੋਈਆਂ; ਪਾਰਵਤੀ ਮਾਤਾ ਵੀ ਆਨੰਦਤ ਹੋ ਗਈ। ਦੇਵੀ ਨੇ, ਸਵਰਗ ਵਾਸੀਆਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿਚ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਉੱਤੇ ਸੁਗੰਧਤ, ਦਿਵ੍ਯ ਮਾਲਾ ਰੱਖੀ, ‘ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ’ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਦੇਵੀ ਸਮੇਤ, ਸਾਰੇ ਦੇਵ — ਬ੍ਰਹਮਾ, ਯਕਸ਼, ਨਾਗ, ਰਾਕਸ਼ਸ — ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਫਿਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਮਹਾਦੇਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ ਤੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, “ਹੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਵਿਆਹ ਕਰਵਾਉ।” ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ।” ਉਸ ਸਮੇਂ, ਮਹੇਸ਼ਾ ਦੇ ਵਿਆਹ ਲਈ, ਸਤਕਾਰੀ ਜੀਵਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਦਿਵ੍ਯ, ਜਵਾਹਰਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇਖੀ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਰਚੀ ਸੀ। ਫਿਰ, ਅਦਿਤੀ, ਦਿਤੀ, ਦਾਨੂ, ਕਦਰੂ, ਸੁਕਾਲਿਕਾ, ਪੁਲੋਮਾ, ਸੁਰਸਾ, ਸਿੰਹਿਕਾ, ਤੇ ਵਿਨਤਾ, ਸਿੱਧਾ ਆ ਗਈਆਂ। ਸਿੱਧੀ, ਮਾਇਆ, ਕ੍ਰਿਆ, ਦੁਰਗਾ, ਸੁਧਾ, ਸਵਧਾ, ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ (ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਮਾਤਾ), ਰਾਜਨੀ, ਦਕਸ਼ਿਨਾ, ਤੇ ਦਯੁਤੀ — ਸਵਾਹਾ, ਸਵਾਹਾਮਤੀ, ਬੁੱਧੀ, ੱਧੀ, ਵ੍ਰਿੱਧੀ, ਸਰਸਵਤੀ, ਰਾਕਾ, ਕੁਹੂ, ਸਿਨੀਵਾਲੀ, ਅਨੁਮਤੀ ਤੇ ਹੋਰ — ਧਰਣੀ, ਧਾਰਣੀ, ਚੇਲਾ, ਸ਼ਚੀ, ਨਾਰਾਯਣੀ ਤੇ ਹੋਰ, ਦੇਵਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਤਾਵਾਂ ਤੇ ਪਤਨੀਆਂ ਵੀ ਆ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਸਭ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਕਹਿੰਦੇ, “ਇਹ ਸ਼ੰਕਰ ਦਾ ਵਿਆਹ ਹੈ।” ਸੱਪ, ਗਰੁੜ, ਯਕਸ਼, ਗੰਧਰਵ, ਕਿਨਨਰ ਤੇ ਹੋਰ ਟੋਲੀਆਂ ਵੀ ਆ ਗਈਆਂ। ਸਮੁੰਦਰ, ਪਹਾੜ, ਬੱਦਲ, ਮਹੀਨੇ, ਸਾਲ, ਵੇਦ, ਮੰਤਰ, ਯਜ, ਸਤਕਾਰੀ ਸ਼ਲੋਕ, ਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਸਾਰੇ ਨਿਯਮ — ‘ਹੁੰ’ ਉਚਾਰਣ, ‘ਓਮ’ — ਪਵਿੱਤਰ ਅੱਖਰ — ਅਣਗਿਣ ਗੇਟਕੀਪਰ, ਅਣਗਿਣ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਹਾਇਕ — ਹਰ ਟਾਪੂ ਤੇ ਦੇਵਲੋਕ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਨਦੀਆਂ, ਨਾਰੀ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆ ਗਈਆਂ। ਉੱਚੀ ਪਦਵੀ ਵਾਲੇ ਸੇਵਕ, ਜੋ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਵਿਆਹ ਲਈ ਆਏ। ਸੰਖ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਸੇਵਕਾਂ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ, ਹੋਸਟ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਲੱਖਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ; ਕੇਕਰਾਕਸ਼ਾ (ਦਸ), ਵਿਦ੍ਯੁਤ (ਅੱਠ), ਵਿਸ਼ਾਖਾ (ਚੌਂਠ), ਪਾਰਯਾਤ੍ਰਿਕਾ (ਨੌ), ਸਰਵਾਂਤਕ (ਛੇ), ਤੇ ਵਿਕ੍ਰਤਾਨਨ, ਜਵਾਲਾਕੇਸ਼ਾ (ਬਾਰਾਂ ਲੱਖ), ਸਮਦਾ (ਸੱਤ), ਦੁੰਦੁਭਾ (ਅੱਠ), ਕਪਾਲੀਸ਼ਾ (ਪੰਜ), ਸੰਦਾਰਕ (ਛੇ), ਗੰਡਕਾ ਤੇ ਕੁੰਭਕਾ (ਅਣਗਿਣ), ਵਿਸ਼ਟੰਭਾ (ਅੱਠ), ਪਿੱਪਲਾ (ਹਜ਼ਾਰ), ਤੇ ਸੰਨਾਦਾ, ਆਵੇਸ਼ਟਨਾ (ਅੱਠ), ਚੰਦ੍ਰਤਾਪਨਾ (ਸੱਤ), ਮਹਾਕੇਸ਼ਾ (ਹਜ਼ਾਰ), ਲੱਖਾਂ ਸੇਵਕਾਂ ਨਾਲ, ਕੁੰਡੀ (ਬਾਰਾਂ), ਵੀਰ ਤੇ ਪਾਰਵਤਕ, ਕਾਲ ਤੇ ਕਾਲਕਾ, ਮਹਾਕਾਲ (ਸੌ), ਆਗਨਿਕਾ (ਕਰੋੜ), ਅਗਨਿਮੁਖਾ (ਲੱਖ), ਆਦਿਤਯਮੂਰਧਾ (ਲੱਖ), ਧਨਾਵਹਾ — ਇਹ ਸਾਰੇ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਵਿਆਹ ਲਈ, ਆਨੰਦਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਥੇ ਆਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਵਿਆਹ ਦੀ ਘੜੀ ਆਈ, ਜਿੱਥੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵ, ਮਾਤਾਵਾਂ, ਸੇਵਕ, ਤੇ ਸਵਰਗ ਵਾਸੀ, ਭਗਤੀਆਂ, ਆਕਾਸ਼ ਵਾਸੀ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ, ਤੇ ਉਸ ਵਿਆਹ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਆਨੰਦ ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮਨਾਈ।