ਸੁਆਮੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ, ਜੋ ਕਮਲ ਦੀ ਨਾਭੀ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਮਰੀਚਿ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਮਹਾਦੇਵੀ ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਤਪੋਵਨ ਵੱਲ ਗਏ। ਉਹ ਸਭ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਜਿੱਥੇ ਪਾਰਵਤੀ ਜੀ ਘੋਰ ਤਪ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਦਕਸ਼ਿਣਾ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, ‘‘ਹੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਤਪ ਕਰ ਕੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਕਸ਼ਟ ਦੇ ਰਹੇ ਹੋ?’’ ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, ‘‘ਹੇ ਮਾਤਾ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਬਣਾਇਆ ਹੈ। ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਇਸ ਨੂੰ ਨਾਸ ਨਾ ਕਰੋ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ। ਭਵਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹਨ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਅਸੀਂ ਵੀ ਸੇਵਕ ਬਣ ਕੇ ਖੜੇ ਹਾਂ—ਉਹੀ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਹੇ ਵਰਦਾਨ ਦੈਨ ਵਾਲੀ, ਸਵੈਯੰਵਰ ਵਿੱਚ ਵਰਣਨਗੇ। ਤੁਸੀਂ ਜਿਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਣਾਇਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਉਹ ਮੌਜੂਦ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਹੀ ਪਤੀ ਬਣਨਗੇ।’’ ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਬਾਰੰਬਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ ਤੇ ਪਾਰਵਤੀ ਵੱਲ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਉਥੋਂ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ, ਦੂਜੀ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਹੋਏ (ਦਵਿਜ) ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਉਥੇ ਆ ਗਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਆਪਣੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਪਾਰਵਤੀ ਉੱਤੇ ਵਰਸਾ ਸਕਣ। ਜਦੋਂ ਪਾਰਵਤੀ ਜੀ ਨੇ ਮਹਾਦੇਵ ਨੂੰ, ਦਵਿਜ ਰੂਪ ਵਿਚ ਖੜਾ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਲਕਸ਼ਣਾਂ ਤੋਂ ਪਛਾਣ ਗਈਆਂ ਤੇ ਨੰਦੀਧਾਰੀ ਮਹਾਦੇਵ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕੀਤਾ। ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ, ਜੋ ਆਏ ਹੋਏ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਵਰਦਾਨ ਦਾਤਾ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ। ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਨੇ, ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਪਵਿਤ੍ਰ ਪਰਿਵਾਰਕ ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਕਿਹਾ, ‘‘ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ, ਸਤਪੁਰਸ਼ਾਂ ਦੀ ਖੇਡ ਵਾਂਗ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਤੁਹਾਡੇ ਸਵੈਯੰਵਰ ਵਿੱਚ ਆਉਣਗੇ। ਮੈ ਮृਦੁ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਇਕਠੇ ਹੋਵਾਂਗਾ।’’ ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਦਿਵ੍ਯ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਆਪਣੇ ਦਿਵ੍ਯ ਨਗਰ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ। ਪਾਰਵਤੀ ਵੀ ਉਥੋਂ ਚਲ ਪਈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਘਰ ਆਈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਮਾਤਾ ਮੇਨਾ ਅਤੇ ਹਿਮਾਲਿਆ, ਪਾਰਵਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਪਿਤਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਚੁੰਮਿਆ ਤੇ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਉਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਵਲੋਂ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਸਵੈਯੰਵਰ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਹੋ ਗਈ। ਫਿਰ, ਪਿਤਾਮਹ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਣੁ ਜੀ, ਅਤੇ ਜਨਾਰਦਨ ਵੀ ਪਹੁੰਚੇ। ਇੰਦਰ, ਅਗਨਿ, ਸੂਰਜ, ਭਗ, ਤਵਸ਼ਟਰ, ਅਰਯਮਨ, ਵਿਵਸਵਾਨ, ਯਮ ਤੇ ਵਰੁਣ ਆਏ। ਵਾਯੂ, ਸੋਮ, ਈਸ਼ਾਨ, ਰੁਦ੍ਰ, ਮਹਾਂਰਿਸ਼ੀ, ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰ, ਬਾਰਾਂ ਆਦਿਤਯ, ਗੰਧਰਵ, ਅਤੇ ਗਰੁੜ ਵੀ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਯਕਸ਼, ਸਿੱਧ, ਸਾਧਯ, ਦੈਤ, ਕਿੰਨਰ, ਸਪ, ਸਮੁੰਦਰ, ਨਦੀਆਂ, ਵੇਦ, ਮੰਤਰ, ਸੂਕਤ ਤੇ ਸਮਾਂ ਵੀ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸੀ। ਸਾਰੇ ਨਾਗ, ਪਹਾੜ, ਯਜ్ఞ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਹੋਰ ਗ੍ਰਹ, ਤੈਂਤੀਸ ਕਰੋੜ ਦੇਵ, ਤਿੰਨ ਤਿੰਨ ਸੌ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਤਿੰਨ ਹਜ਼ਾਰ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਸਭ ਪਹੁੰਚੇ। ਫਿਰ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਪਾਰਵਤੀ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਮੰਗਲਮਈ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਥੇ ਆਈ। ਉਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੱਚਦੀਆਂ, ਗੰਧਰਵ, ਸਿੱਧ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁੰਦਰ ਕਿੰਨਰ, ਸਾਰੇ ਸਜੇ ਹੋਏ ਖੜੇ ਸਨ। ਚਰਨ-ਗਾਥਾ ਗਾਉਣ ਵਾਲੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਚੰਦੀ ਦੀ ਛਤਰੀ, ਜੋ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਕਿਰਣ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਲਿਆਈ ਗਈ। ਮਾਲਿਨੀ ਨੇ ਮਾਲਾ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਸਾਂਧਿਆ ਨੇ ਪੂਰਨ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਥਾਲੀ ਫੜੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਸਤ੍ਰੀਆਂ ਚਾਮਰ ਲਹਿਰਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਜਯਾ ਨੇ ਕਲਪਵ੍ਰਿਕਸ਼ ਦੀ ਮਾਲਾ ਫੜੀ, ਵਿਜਯਾ ਨੇ ਪੰਖਾ ਫੜਿਆ ਤੇ ਦੇਵੀ ਕੋਲ ਖੜੀ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਪਾਰਵਤੀ, ਮਾਲਾ ਹੱਥ ਵਿਚ ਲੈ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿਚ ਖੜੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ, ਨੰਦੀਧਾਰੀ, ਖੇਡ ਵਾਸਤੇ ਬੱਚੇ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ। ਉਹ ਭਵਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਸੁੱਤ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਇੱਕ ਬੱਚਾ ਪਾਰਵਤੀ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਚਰਚਾ ਹੋਈ, ‘‘ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ?’’ ਤੇ ਸਭ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਏ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਉੱਠਾ ਕੇ ਵਜ੍ਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਉਹ ਹੱਥ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਵਧਾਇਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਵੀ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ, ਜੋ ਹੁਣ ਬੱਚੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਨ, ਖੇਡ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਇੰਦਰ ਨਾ ਤਾਂ ਵਜ੍ਰ ਸੁੱਟ ਸਕਿਆ, ਨਾ ਹੀ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਹਿਲਾ ਸਕਿਆ। ਅਗਨਿ ਵੀ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਹੀਂ ਵਰਤ ਸਕਿਆ। ਯਮ ਆਪਣੀ ਦੰਡ ਜਾਂ ਤਲਵਾਰ ਨਹੀਂ ਚਲਾ ਸਕਿਆ। ਨਿਰ੍ਰਿਤਿ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਵਰੁਣ ਆਪਣੀ ਸਰਪ-ਪਾਸ ਨਾਲ, ਸਮੀਰ ਆਪਣੀ ਝੰਡਾ-ਲਾਠੀ ਨਾਲ, ਸੋਮ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ, ਧਨੇਸ਼ ਆਪਣੀ ਲਾਠੀ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਈਸ਼ਾਨ ਆਪਣੀ ਤੀਖੀ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ—all ਖੜੇ ਦੇ ਖੜੇ ਰਹਿ ਗਏ। ਰੁਦ੍ਰ ਆਪਣੀ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਆਦਿਤਯ ਆਪਣੀ ਗਦਾ, ਵਸੁ ਆਪਣੀ ਹਥੌੜੀ ਫੜੇ—all ਅਕਸਮਾਤ ਰੁਕ ਗਏ। ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਵੀ ਸ਼ਕਤੀ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਰੋਕ ਲਈ। ਵਿਣੁ, ਆਪਣਾ ਚਕਰ ਉੱਠਾ ਕੇ, ਸਿਰ ਹਿਲਾਉਂਦੇ ਖੜੇ ਰਹਿ ਗਏ, ਪਰ ਉਹ ਵੀ ਆਪਣੀ ਬਾਂਹ ਨਹੀਂ ਹਿਲਾ ਸਕੇ, ਨਾ ਚਕਰ ਸੁੱਟ ਸਕੇ। ਪੂਸ਼ਣ, ਆਪਣੇ ਦੰਦ ਪੀਸ ਕੇ, ਬੱਚੇ ਵੱਲ ਵੇਖਣ ਲੱਗਿਆ, ਪਰ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਸਿਰਫ਼ ਇਕ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ, ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਦੰਦ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਪਰਮ ਸ਼ਕਤਿਸ਼ਾਲੀ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਤੇਜ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਕ੍ਰੋਧ ਤੇ ਹੈਰਾਨੀ ਭਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਘਟਨਾਵਾਂ ਵਿਚ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਬਹੁਤ ਚਿੰਤਿਤ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਬੈਠ ਕੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਧਿਆਨ ਵਿਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ, ਉਮਾ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਹੋਇਆ ਪਛਾਣ ਲਿਆ। ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਉੱਠ ਕੇ, ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ, ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ, ‘‘ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਹੋ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਅਹੰਕਾਰ ਹੋ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਉਤਪਾਦਕ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਨਿਯੰਤਾ ਹੋ।