ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਮਹਾਨ ਦੇਵਤਾ ਕੁਮਾਰਾ ਦੇ ਜ਼ਿਕਰ ਨਾਲ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਖਾ, ਵਿਸ਼ਾਖਾ, ਨੈਗਮੇਸ਼ਾ, ਅਤੇ ਮਹਾਸੇਨਾ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੈ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਫੌਜ ਦਾ ਸਿੱਪਾਹੀ ਹੈ। ਬਚਪਨ ਵਿਚ ਹੀ, ਆਪਣੇ ਖੇਡ-ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ, ਮਹਾਸੇਨਾ ਤਾਰਕਾਸੁਰ ਦੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰੂਪ ਨੂੰ ਇਕੱਲਾ ਮਾਰ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਜਦੋਂ ਇਹ ਬਾਤ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਸੁਚੱਜੇ ਮਰਨੂਤੀਆਂ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸਮਰਾ (ਕਾਮਦੇਵ) ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੇਵ-ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸਮਰਾ ਵੀ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਰਤੀ ਸਮੇਤ ਉਥੇ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਰਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਉਹ (ਕਾਮਦੇਵ) ਅਤੇ ਇੰਦਰ, ਉਸ ਜੀਵ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਜਾਨ ਹੈ, ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਯਾਦ ਕੀਤੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਕਾਮਦੇਵ ਆ ਕੇ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, "ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?"—ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋ ਕੇ। ਫਿਰ ਇੰਦਰ, ਕਾਮਦੇਵ ਨੂੰ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਅੱਜ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸ਼ੰਕਰ ਅਤੇ ਅੰਬਿਕਾ ਨੂੰ ਮਿਲਾਓ।" ਇੰਦਰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਜਿਸ ਰਸਤੇ ਤੇ ਬਲਦ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ (ਸ਼ਿਵ) ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਰਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਉਹੀ ਰਸਤਾ ਅਪਣਾਓ।" ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹੋ, ਮਹਾਦੇਵ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸ਼ੁਭ ਅਵਸਥਾ ਦੇਣਗੇ; ਪਹਿਲਾਂ ਉਹ ਗਿਰਿਜਾ (ਉਮਾ) ਤੋਂ ਵਿੱਛੜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਪਰ ਫਿਰ ਮਿਲ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਾਮਦੇਵ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਕੇ, ਰਤੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸ਼ੰਭੂ (ਸ਼ਿਵ) ਦੇ ਨਿਵਾਸ 'ਤੇ, ਰਤੀ ਅਤੇ ਬਸੰਤ ਦੇ ਨਾਲ, ਕਾਮਦੇਵ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਤਿੰਨ-ਅੱਖ ਵਾਲਾ ਸ਼ਿਵ, ਹੱਸ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਤੀਜੇ ਅੱਖ ਨਾਲ ਕਾਮਦੇਵ ਨੂੰ ਤੀਖੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਅੱਖ ਵਿਚੋਂ ਅੱਗ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਕਾਮਦੇਵ ਨੂੰ ਢੇਰ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਰਤੀ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਰੋ ਪੈਂਦੀ ਹੈ। ਰਤੀ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਸੁਣਕੇ, ਬਲਦ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲਾ ਸ਼ਿਵ, ਕਾਮਦੇਵ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਦਇਆ ਨਾਲ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਭਾਵੇਂ ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਹੁਣ ਰੂਹੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਪਰ ਮਿਲਣ ਦੇ ਸਮੇਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਕਰੇਗਾ; ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।" ਜਦੋਂ ਵਿਸ਼ਣੂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ, ਸਭ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਤਦ ਕਾਮਦੇਵ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਸੁਚੱਜੀ ਹਾਸੀ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਰਤੀ ਨੇ ਕਾਮਦੇਵ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਵਸੰਤ ਨਾਲ ਇਕੱਠੀ ਹੋ ਕੇ ਚਲੀ ਗਈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਹਾਨ ਦੇਵੀ ਪਾਰਵਤੀ ਦੀ ਤਪस्या ਦੇ ਕਾਰਨ, ਬਲਦ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲਾ ਸ਼ਰਵਾ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਕਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਅਤੇ ਖੇਡ ਲਈ, ਭਵ (ਸ਼ਿਵ) ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਜਨਮੀ ਦੇਵੀ ਨਾਲ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਆਹ ਕਰ ਲਿਆ। ਬ੍ਰਹਮਾ, ਮਰੀਚੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਤਪੋ-ਵਨ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਦੇਵੀ ਦਾ ਚੱਕਰ ਲਗਾ ਕੇ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਤਕਲੀਫ਼ ਦਿੰਦੇ ਹੋ?" ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਤੁਹਾਡੇ ਦੁਆਰਾ ਬਣੇ ਹਨ, ਹੇ ਮਾਤਾ; ਇਸ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਨਾ ਕਰੋ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਸਹਾਰਦੇ ਹੋ।" ਭਵ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਜਿਸ ਲਈ ਅਸੀਂ ਸੇਵਕ ਬਣੇ ਹੋਏ ਹਾਂ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚੁਣੇਗਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬਣਾਇਆ ਹੈ ਤੇ ਜਿਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਅੰਬਿਕਾ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਹੈ। "ਇਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਤੁਹਾਡਾ ਪਤੀ ਬਣੇਗਾ," ਕਹਿ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਪਾਰਵਤੀ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਦ ਸ਼ਿਵ, ਦੋਵਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਆਸ਼ਰਮ 'ਤੇ ਆ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਪਾਰਵਤੀ, ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਦੋਵਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਖੜਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਚਿੰਨ੍ਹ ਪਛਾਣ ਲੈਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਬਲਦ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਪਾਰਵਤੀ, ਆਏ ਹੋਏ ਬਰਾਹਮਣ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਸ਼ਿਵ, ਪਰਿਵਾਰਕ ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਹੱਸ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। "ਸੁਚੱਜੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਤੁਹਾਡੇ ਸਵਯੰਵਰ 'ਤੇ ਆਵੇਗਾ।" "ਮੈਂ ਮ੍ਰਿਦੁ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਮਿਲਾਂਗਾ," ਕਹਿ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਦਿਵਯ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਿਤ ਦਿਵਯ ਨਗਰੀ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਪਾਰਵਤੀ ਵੀ ਚਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਨਾ ਅਤੇ ਹਿਮਾਲਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਿਤਾ, ਪਾਰਵਤੀ ਨੂੰ ਗਲ ਲਾ ਕੇ, ਸੁੰਘ ਕੇ, ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਸਨਮਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਕਿ ਉਹ ਦੇਵ-ਦੇਵਤਾ ਦੁਆਰਾ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਚੁਕੀ ਹੈ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਸਵਯੰਵਰ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰਾਂ ਵਿਚ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਣੂ (ਜਨਾਰਦਨ) ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ, ਅਗਨੀ, ਸੂਰਜ, ਭਾਗ, ਤਵਸ਼ਟਰ, ਆਰਯਮਾਨ, ਵਿਵਸਵਾਨ, ਯਮ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਵੀ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ। ਵਾਯੂ, ਸੋਮਾ, ਇਸ਼ਾਨਾ, ਰੁਦ੍ਰ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਅਸ਼ਵਿਨ, ਬਾਰਾਂ ਆਦਿਤ, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਗਰੁੜ ਵੀ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਯਕਸ਼, ਸਿੱਧ, ਸਾਧਿਆ, ਦੈਤ, ਕਿੰਪੁਰੁਸ਼, ਸੱਪ, ਸਮੁੰਦਰ, ਨਦੀਆਂ, ਵੇਦ, ਮੰਤਰ, ਸੂਤਰ ਅਤੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਪਲ ਵੀ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਹਨ। ਨਾਗ, ਸਾਰੇ ਪਹਾੜ, ਯਜ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਹੋਰ ਗ੍ਰਹ, ਤੈਤੀਸ ਦੇਵਤਾ, ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਤਿੰਨ ਸੌ ਵੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਤਿੰਨ ਹਜ਼ਾਰ ਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਵੀ ਪਹਾੜ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ ਦੇ ਅਦੁੱਤੀ ਸਵਯੰਵਰ 'ਤੇ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਸਵਯੰਵਰ 'ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵ-ਦੇਵਤਾ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।