ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਤਾਰਾ ਨਾਂ ਦੇ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਹੋਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤੀਬਰ ਤਪੱਸਿਆ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਅਤੂਟ ਬਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਤਾਰਾ ਦੇ ਤਿੰਨ ਪੁੱਤਰ ਸਨ—ਤਾਰਕਾਕਸ਼, ਜੋ ਮਹਾਨ ਦੈਤਿਆ ਸੀ; ਵਿਦ੍ਯੁਨਮਾਲੀ, ਜੋ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ; ਅਤੇ ਕਮਲਾਕਸ਼, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ। ਤਾਰਾ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਚੰਡ ਤੇਜ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ—ਚਲਦੇ ਅਤੇ ਅਚਲ ਸਾਰੇ ਜਗਤ—ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ। ਉਸਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵਿ਷्णੂ ਜੀ ਨੂੰ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰਾਇਆ। ਤਾਰਾ ਅਤੇ ਵਿ਷्णੂ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰ ਦੇਵ-ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਤੱਕ ਦਹਿਸ਼ਤ ਭਰੀ, ਡਰਾਉਣੀ ਲੜਾਈ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਕੋਈ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਨਾ ਸੀ। ਆਖ਼ਰ ਤਾਰਾ ਨੇ ਵਿ਷ਣੂ ਜੀ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਰਥ ਸਮੇਤ ਸੌ ਯੋਜਨ ਦੂਰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਰੁੜ-ਧਵਜ ਵਿ਷ਣੂ ਜੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਕੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਏ। ਤਾਰਾ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਵੱਲੋਂ ਸੌ ਗੁਣਾ ਬਲ ਦਾ ਵਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਅਧਿਪਤੀ ਬਣ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਆਗੂਪਨ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮੋਹ-ਜਾਲ ਵਿੱਚ ਫਸਾ ਲਿਆ। ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਤਾਰਾ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਅਤੇ ਘਬਰਾਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਾਂ ਤਾਂ ਕਿਤੇ ਆਰਾਮ ਮਿਲਦਾ ਸੀ, ਨਾਂ ਹੀ ਕਿਤੇ ਓਟ। ਇਸ ਘੜੀ, ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਮੀਰ ਇੰਦਰ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ ਅੰਗਿਰਸ ਜੀ ਕੋਲ ਗਏ। ਉਥੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮਹਾਨ ਅੰਗਿਰਸ, ਤਾਰਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਤਾਰਕਾਸੁਰ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਇਉਂ ਵਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਗੱਛਾ ਆਪਣੇ ਵਿਛੋਲੇ ਤੇ ਵੱਛਿਆਂ ਉੱਤੇ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਇਕ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਘਰ-ਵਿਹੂੰਦੇ ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਂਗ ਫਿਰ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਸਾਡੇ ਅਣਮਿੱਟ ਹਥਿਆਰ ਵੀ ਉਸ ਅਸੁਰ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅੱਗੇ ਬੇਅਸਰ ਹੋ ਗਏ ਹਨ। ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ, ਉਹ ਵੀ ਦੁੱਗਣੇ, ਤੱਕ ਵਿ਷ਣੂ ਜੀ ਨੇ ਜੰਗ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਨਾ ਸਕੇ। ਜਦੋਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵਰਗਾ ਮਹਾਬਲੀ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਨਾ ਹਰਾ ਸਕਿਆ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਾਂ?" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਕ੍ਰ (ਇੰਦਰ) ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੀਵ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਾ, ਹਜ਼ਾਰ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ, ਮਹਾਨ ਕੁਸ਼ਧਵਜ ਜੀ ਕੋਲ ਗਏ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸੀ। ਉਥੇ, ਪਿਤਾਮਹਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਜੀਵ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਪੀੜਾ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਹੁਣ ਸੁਣੋ। ਰੁਦਰ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਜੰਮੀ ਸਤੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੱਖ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ—ਉਹੀ ਉਮਾ, ਹਿਮਾਵਤ ਦੀ ਪੁੱਤਰੀ, ਦੁਬਾਰਾ ਜੰਮੀ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰ-ਯੋਗ ਹੋਈ।" "ਜਦੋਂ ਰੁਦਰ ਦੀ ਮਹਾਨ ਚੇਤਨਾ ਵਿ਷ਣੂ ਵੱਲੋਂ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ ਸਕੰਦ, ਜੋ ਅਤਿਸ਼ਕ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜੰਮਿਆ। ਉਹ ਛੇ-ਮੁਖੀ, ਬਾਰਾਂ-ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਸੈਨਾ-ਪਤੀ, ਅੱਗ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ, ਸੁਆਹਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਕਾਰਤਿਕੇਯ, ਗੰਗਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਅਤੇ ਝਾੜੀਆਂ ਵਿੱਚ ਜੰਮਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਉਹ ਸ਼ਾਖਾ, ਵਿਸ਼ਾਖਾ, ਨੈਗਮੇਸ਼, ਕੁਮਾਰ—ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ।" "ਉਹੀ ਮਹਾਸੇਨਾ, ਸਿਰਫ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਬੱਚੇ ਵਾਂਗ, ਤਾਰਕਾਸੁਰ ਨੂੰ ਮਾਰੇਗਾ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦਿਵੇਗਾ।" ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਉਪਰੰਤ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਪਰਮ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਰੇ, ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਦੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਕਾਮਦੇਵ (ਸਮਰ) ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਕਾਮਦੇਵ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਰਤੀ ਸਮੇਤ, ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਅੱਜ, ਤੁਸੀਂ ਸ਼ੰਕਰ ਅਤੇ ਅੰਬਿਕਾ (ਉਮਾ) ਨੂੰ ਮਿਲਾਓ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ। ਜਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨੰਦੀਧਰ (ਸ਼ਿਵ) ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਰਤੀ ਨਾਲ ਵਧੀਆ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕਰੋ।" "ਜਦੋਂ ਮਹਾਦੇਵ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਧੀਆ ਅਵਸਥਾ ਦੇਣਗੇ। ਪਹਿਲਾਂ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਗਿਰਿਜਾ, ਉਮਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਾਮਦੇਵ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਰਤੀ ਸਮੇਤ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵੱਲ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸ਼ੰਭੂ (ਸ਼ਿਵ) ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਰਤੀ ਅਤੇ ਵਸੰਤ (ਬਸੰਤ ਰੁੱਤ) ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਨਾਲ, ਕਾਮਦੇਵ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਮੋਹਿਤ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਪਰ, ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰ ਧਾਰੀ ਸ਼ਿਵ, ਹੌਲੀ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਤੀਜੇ ਨੇਤਰ ਨਾਲ ਕਾਮਦੇਵ ਵੱਲ ਤਿੱਖੀ ਨਿਗਾਹ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਨੇਤਰ ਤੋਂ ਅੱਗ ਨਿਕਲਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਕਾਮਦੇਵ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਸੁਆਹ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਰਤੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਵਿਲਾਪ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਰਤੀ ਦੀ ਕਰੁਣਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਉਸ ਨੂੰ ਦਇਆ ਨਾਲ ਆਸ਼ਵਾਸਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਭਾਗਵਤੀ, ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਭਾਵੇਂ ਅਕਾਰਹੀਣ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਸੰਯੋਗ ਵੇਲੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਕਰੇਗਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜਦੋਂ ਵਿ਷ਣੂ, ਭ੍ਰਿਗੂ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਜੋਤਿ ਨਾਲ ਜੰਮੇਗਾ, ਤਦ ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਦੋਵੇਂ ਹੋਵੇਗਾ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਤੀ ਨੇ ਰੁਦਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਵਸੰਤ ਦੇ ਨਾਲ ਚਲੀ ਗਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਪਾਰਵਤੀ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ। ਆਖ਼ਰ, ਆਸ਼੍ਰਮਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਅਤੇ ਖੇਡ ਲਈ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਪਾਰਵਤੀ ਜੀ ਨਾਲ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਆਹ ਕਰ ਲਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤਾਰਕਾਸੁਰ ਦੇ ਅਤਿਅਚਾਰਾਂ ਤੋਂ ਡਰੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਆਸ ਪੁੱਗੀ, ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਦੁਬਾਰਾ ਧਰਮ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਹੋਈ।