ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਵੀਰ ਯੋਧਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਚਕਰ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ; ਹੁਣ ਉਹ ਚਕਰ ਹਿਲਿਆ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਉਹ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਰਿਹਾ। ਫਿਰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ; ਅਤੇ ਸ਼ਾਰੰਗ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿਚਲੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਿਰ ਵੱਖ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਹਵਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਦੇ ਦਾਤਾ ਪਿਨਾਕੀ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਿਰ ਪਾਤਾਲ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਓਸ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਸਿਰ ਉਸਦੇ ਯਜਨ ਅਗਨਿ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਜਿਸਦਾ ਵੇਦੀ ਉਜਾੜ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਯੂਪ ਟੁੱਟ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਦਰਵਾਜਾ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਸਭ ਕੁਝ ਸੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਯਜਨ ਵੀ, ਹਿਰਨ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਭੱਜ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਵੀਰਭਦਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਧਰਮ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਆਚਾਰਯ ਕਸ਼੍ਯਪ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਮਹਾਂਬਲੀ ਨੇ ਅਰਿਸ਼ਟਨੇਮੀ, ਜੋ ਬਹੁਤਿਆਂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਸਨ, ਮਹਾ ঋਸ਼ਿ ਅੰਗਿਰਸ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਸ਼੍ਵ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਦੱਖ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਸਿਰ 'ਤੇ ਮਾਰਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਉਸ ਸਿਰ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ। ਵੀਰਭਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਉਂਗਲੀ ਦੇ ਸਿਰੇ ਨਾਲ ਸਰਸਵਤੀ ਅਤੇ ਦੇਵ ਮਾਤਾ ਦੀ ਨੱਕ ਦਾ ਅੱਗਾ ਵੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਚਮਕ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸਮਸ਼ਾਨ ਭੂਮੀ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਭਵ ਆਪ ਖੜਾ ਹੋਵੇ; ਓਸ ਵੇਲੇ, ਕਮਲ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਭਗਵਾਨ ਉੱਥੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਨਮਨ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਬੋਲਣ ਲੱਗੇ: "ਹੋ ਗਿਆ, ਭਦ੍ਰ, ਹੁਣ ਕ੍ਰੋਧ ਛੱਡ ਦੇ; ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ ਹਨ।" "ਕਿਰਪਾ ਕਰ, ਸਭ ਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਜੋ ਕੇਸਾਂ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਹਨ, ਹੇ ਅਡੋਲ ਇਕ!" ਫਿਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਭਦ੍ਰ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਵਾਪਸ ਆ ਗਈ; ਵ੍ਰਿਸ਼ਧਵਜ ਪ੍ਰਭੂ ਵੀ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਸ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਸ਼ਾਂਤ ਖੜੇ ਰਹੇ। ਸ਼ਰਵ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਗਣਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੱਲੋਂ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਦੀਆਂ ਲਾਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਜੀਉਂਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਇੰਦਰ ਦਾ ਸਿਰ ਅਤੇ ਮਹਾਤਮਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਸਿਰ ਵੀ। ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਦੱਖ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ, ਅਤੇ ਵਾਗੀਸ਼ੀ ਅਤੇ ਦੇਵ ਮਾਤਾ ਦੀ ਨੱਕ ਦਾ ਅੱਗਾ ਵੀ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਿਹੜੇ ਮਾਰੇ ਗਏ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਰ ਦਿਤੇ; ਦੱਖ, ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਮੁੜ ਸਿਰ ਦਿੱਤਾ। ਆਪਣੀ ਲੀਲਾ ਨਾਲ, ਮਹਾਨ ਭਵ ਨੇ ਦੱਖ ਲਈ ਨਵਾਂ ਚਿਹਰਾ ਬਣਾਇਆ; ਦੱਖ ਹੋਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਜੋੜੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਧਵਜ ਦੀ ਸਤਕਾਰ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ; ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਰ ਦਿਤੇ। ਦੱਖ, ਜਿਸ ਦੇ ਕਰਮ ਪਵਿੱਤਰ ਸਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਗਣਾਂ ਦੀ ਅਧਿਕਾਰੀਤਾ ਦਿੱਤੀ; ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਧੰਨ ਨਾਰਾਯਣ ਨੇ ਵੀ ਜੋੜੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵੀ, ਹਰ ਕੋਈ ਹਾਥੀ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਨੀਲਕੰਠ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਧਵਜ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ; ਅਤੇ ਭਵ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਹੁਣ ਦੱਸ, ਸਤੀ, ਜੋ ਹਿਮਾਵਤ ਦੀ ਸੁਪੁੱਤਰੀ ਸੀ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਜੰਮੀ, ਅਤੇ ਕਿਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ? ਉਸ ਮਹਿਲਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਇਛਾ ਨਾਲ ਮੇਨਾ ਦਾ ਸ਼ਰੀਰ ਧਾਰ ਕੇ, ਹਿਮਾਵਤ ਦੀ ਧੀ ਵਜੋਂ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ, ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਕੇ। ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਜਨਮ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਵਾਏ; ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਬਾਰਹਵੀਂ ਉਮਰ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਮੰਗਲਮਈ ਹਿਮਾਵਤ ਪੁੱਤਰੀ—ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਛੋਟੀ ਭੈਣ, ਸੋਹਣੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲੀ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਭੈਣ, ਜੋ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਜੋਗੀ ਸੀ, ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ ਉਸ ਮਹਾਨ ਦੇਵੀ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਾਤਾ, ਦੇ ਚਾਰੀਂ ਪਾਸੇ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਸੀ ਅਪਰਣਾ, ਛੋਟੀ ਸੀ ਏਕਪਰਣਾ, ਸੋਹਣੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲੀ; ਤੀਜੀ ਸੀ ਵਾਰਾਰੋਹਾ, ਅਤੇ ਏਕਪਾਟਲਾ ਵੀ। ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਪਾਰਵਤੀ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ, ਮਹਾਂਦੇਵ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਸ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਤਾਰਕ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਅਸੁਰ ਸੀ, ਜੋ ਤਾਰਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਦਿਤੀ ਦਾ ਉੱਜਵਲ ਸੰਤਾਨ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਤਿੰਨ ਪੁੱਤਰ ਸਨ: ਤਾਰਕਾਖ੍ਯ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਦੈਤ੍ਯ ਸੀ; ਵਿਦ੍ਯੁਨਮਾਲੀ, ਜੋ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ; ਅਤੇ ਕਮਲਾਕ੍ਸ਼, ਜੋ ਮਹਾਬਲੀ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਿਤਾ ਤਾਰਾ ਸੀ, ਜੋ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਤਪੱਸਿਆ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਇਹ ਤਾਕਤ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਉਹ ਤਾਰਾ, ਮਹਾਨ ਊਰਜਾ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ—ਚਲ ਅਤੇ ਅਚਲ—ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰਾਇਆ। ਉਹਨਾਂ ਦੋਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਅਤੇ ਰੋਮਾਂਚਕ ਜੰਗ ਹੋਈ, ਜੋ ਹਜ਼ਾਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਰਿਆਂ ਤੱਕ, ਦਿਨ-ਰਾਤ ਬਿਨਾਂ ਰੁਕੇ ਚੱਲੀ। ਤਾਰਾ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਰਥ ਸਮੇਤ ਲੈ ਕੇ, ਸੋ ਯੋਜਨ ਦੂਰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰ ਕੇ, ਗਰੁੜ ਧਾਰੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਭੱਜ ਗਿਆ। ਤਾਰਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਸੌ ਗੁਣਾ ਤਾਕਤ ਦਾ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਗਿਆ, ਹੇ ਦਿਤੀ ਪੁੱਤ੍ਰ। ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਤਾਰਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਦੇਵਤੇ, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ, ਤਾਰਾ ਵਲੋਂ ਪੀੜਤ ਤੇ ਡਰੇ ਹੋਏ, ਨਾ ਤਾਂ ਕਿਤੇ ਆਰਾਮ ਲੱਭ ਸਕਦੇ ਸਨ, ਨਾ ਹੀ ਕਿਤੇ ਆਸਰਾ; ਉਹ ਡਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਫਿਰ, ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਅੰਗਿਰਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: "ਹੇ ਆਦਰਨੀਯ, ਤਾਰਾ, ਤਾਰਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆ ਕੇ ਮਿਲ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਗੱਲਾ ਵਾਲਾ ਆਪਣੇ ਵਢਿਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।